Life is sometimes short and can end any second

Een schrijfsel over iets wat me echt is overkomen. Ik liet mijn vingers gewoon hun werk doen zonder echt te denken hoe het uiteindelijk op “papier” komt te staan. Weet dat het misschien een beetje raar is geschreven. Maar zo is het nu er uitgekomen. Heb het ook bewust niet nagelezen omdat ik geen dingen naderhand wil aanpassen. Dit is paar deel 1 komt nog deel 2 maar denk dat dit nu voor even goed genoeg is. Graag reacties

De dag dat ik te horen kreeg dat ik doorgestuurd werd wist ik niet wat me er allemaal te wachten stond.
Ik had natuurlijk wel stoort van hoop en verwachting dat er wat moest gebeuren maar dit had ik nooit kunnen verwachten. Hoop gewoon om hoe dom het ook klinkt mijn moeder te bewijzen dat er toch echt wel wat aan de hand was. Verwacht om dat het ook gewoon logisch was.

Maar goed hoe kwam ik daar, heel simpel eigenlijk maar ook weer een heel complex verhaal. Ik was er van bewust dat er iets niet goed zat, maar daar was ik al een aantal keer voor geholpen en we hadden nooit meer wat gehoord. En ik wilde al jaren me eens laten controleren maar durfde het niet. Deels omdat ik mijn moeder niet tegen de kop wou stoten. Zij zou het toch wel weten, als het echt ernstig was geweest had ze me toch wel een keer zelf op controle gestuurd. Dusja wel paar keer willen doen maar dom weg nooit gedurft.

Maar toen mijn vriend zei je moet toch echt gaan, ben bang dat je wat gebeurt. Wil gewoon dat het een keer gecontroleerd word of er echt niets aan de hand is. Was de keuze sneller gemaakt. Was mijn eerste vriendje helemaal verliefd dusja daar doe je sneller wat voor.

Maar goed zo kwam ik dus daar.
Met als idee erachter ben 18 en volgroeit laten we eens gaan kijken hoe het staat. Ene kant denkende te horen krijgen meis alles is goed ga lekker verder met je leven. Andere kant ja is wel goed maar kan beter toch ff wat aan doen. Maar dit wat me te wachten stond had ik echt niet verwacht.
En hun zeker niet als ik nu terug denk hoe ik daar binnen liep als 18 jarige die er kern gezond uitzag en ook zo leefde (goed slechter conditie maar hoorde erbij) ik kon alles en deed alles. Was gewoon een gezonde meid dacht ik ofja met natuurlijk dat aangeboren aspect maar goed dat hoorde bij mij.

Dusja werd doorgestuurd daar waren we gebleven. Ze zouden kijken of het Maastricht of Eindhoven zou worden. Zou bericht krijgen.
*dit was midden januari*
Dus terug naar huis gaande met het idee gaat wat “kleins” gebeuren.
Tijdje later kreeg ik te horen dat het toch Utrecht word omdat Maastricht en Eindhoven zeiden dat dat beter was. En zou binnen paar weken bericht krijgen van Utrecht.

Mijn leven ging gewoon verder was net mijn met HBO studie gestart. Na jaren gepest te worden eindelijk weg van die middelbare school. Leuke mensen ontmoet en vrienden gemaakt. Stond in het midden van mijn leven. Had op school gezegt dat er mogelijk wat zou gebeuren waar door ik dus een week of miss maar dagen afwezig zou zijn. Dat was geen probleem en alles kon geregeld worden. Nog steeds niet wetende dat het langer zou zijn dan een week.

20 februari (vrijdag voor carnaval ben uit Limburg dus carnaval is een big deal voor mij) een van de dagen die ik nooit zal vergeten hadden we dus een afspraak in Utrecht.
Mijn moeder was bang maar ook wel sceptisch, zo erg zal het toch niet zijn. En ik wou haar op dat moment juist het tegen deel bewijzen ja er is wel wat aan de hand het is niet niks.
Het gesprek was het zwaarste van de dag ofja misschien was de realistatie erna nog net iets zwaarder.
Binnen nu en 6 weken onder het mes en niet zomaar onder het mes. Nee niet dotteren wat mijn moeder hoopte en dacht. Nee volledige operatie. Hij moest vervangen worden was geen andere mogelijkheid.
Nog probeerde het te verschuiven 6 weken rond mei dus. Proberen te regelen dat het pas in juli zou gebeuren. Hoefde ik geen school te missen. Maar nee dat kon echt niet. 6 weken was al het uiterste. En dat alleen omdat ik eerst nog mijn gebid op orde moest krijgen. Staat in contact met elkaar. Dus 4 verstandskiezen trekken en een tand die eigenlijk een wortelkanaal behandeling moest hebben.

Die 6 weken gingen in. Carnaval proberen te vieren maar was toch anders zoiets krijg je niet makkelijk uit je hoofd.
Afspraak bij kaakchiruge, vond tandartsen nooit leuk maar nu helemaal niet. Eerst de ene kant 3 tanden. 2 weken wachten want dat moest en dan de andere kant 2 tanden. In die 6 weken tijd vrienden verteld wat er stond te gebeuren en op school geregeld dat ik een paar weken uit de running kon liggen. Gewoon naar school gegaan en gewoon door geleeft. Nooit echt bang geweest nooit gedacht nee ik doe het niet en ook nooit gedacht die operatie overleef ik niet. Waarom i don’t know maar gewoon door gegaan misschien beetje met oogkappen op.

22 maart (volgens mij) 2de afspraak in Utrecht. Operatie werd uitgelegd wat er zou gebeuren en dergelijke. Dat gesprek vergeet ik echt nooit meer. Ofja delen van dat gesprek vergeet ik nooit meer.
Ten eerste werd er gezegd (niet letterlijk maar was zeker de message die bedoelt werd) het is een wonder dat je hier nog zo zit. Medisch gezien had je dood moeten zijn. Dit was me al een keer eerder gemeld maar niet zo duidelijk. En we hebben je liever nog vandaag onder het mes dan morgen. Maar goed dat is 1 van de dingen die ik nog echt herinner. De operatie werd uitgelegd. De klep word vervangen repareren is bijna niet mogelijk. En de wand van de kamer word uitgedunt. Die is namelijk erg dik geworden waardoor de kamer erg klein is geworden. Kon dus maar erg weinig bloed in en ook erg weinig bloed gepompt worden naar de longen.

Oke dat was duidelijk nu de risico’s. Normaal is de overlijdingskans 2% in mijn geval 5%. Nu vond ik 5% niet zo erg hoog klinken maar de doctoren wel. Dat is een meer dan 2 keer zo grote kans dan normaal. Maar goed toen kwam de zin die me nu nog steeds een brok in de keel geeft. Mijn moeder zei iest in de richting van dat is wel erg hoog dan. Waar de doctor op reageerde: Je bent misschien 5% kans dat je de operatie niet overleeft. Maar die andere 95% heb je kans dat je het eind van het jaar niet haalt…
Mijn leven stond even op de kop alles ging verder maar ik bleef staan. Hij sprak er zo simpel over als het ware misschien was dat ook de reden waarom ik wel gewoon verder ging met het gesprek. Toen het gesprek over was en we naar buiten liepen drong het nog eens extra goed door me door. Hoe blij ik mocht zijn dat ik nog leefte en hoe blij ik mag zijn dat ik als het ware een 2de kans heb gekregen.

Echt tijd om alles goed te laten bezinken had ik niet paar dagen later moest ik me weer melden in Utrecht 25 maart werd ik opgenomen voor de operatie.
Daar zit je dan bij de inschrijfbalie of hoe het ook heet. Je moet je er melden wie je bent en waarvoor je komt.
Als je daar bent krijg je een boekje wat moet je meenemen. Erg handig als je er al bent. Maar goed ik was ondanks alles erg vrolijk en probeerde de moet erin te houden. Meer voor mijn moeder dan voor mezelf omdat die het er erg zwaar mee had.
In dat boekje stond een hele lijst. Ff een korte check gedaan en kwam er achter dat ik toch een essentieel ding was vergeten. Dus ik tegen mijn moeder. Mam we moeten terug… Ik ben mijn rollator vergeten :stuck_out_tongue:.
We werden opgeroepen en moest een paar onderzoeken laten doen. ECG en bloedprikken niks spreciaals. Vrouwtje achter de desk zei dat we daar wel een uurtje zoet zouden zijn. Nou niet dus 20 minuten later stonden we weer voor haar neus.
Tijdje later werd ik opgehaald door een vrouwtje van de afdeling. Boven gekomen weer bloed laten prikken. Deze keer met een dunnere naald zodat ik het niet zou voelen. NOU DAT WERKTE NIET. Die voelde ik dus echt wel duidelijk… Rest van de dag was vrij saai nog beetje rondgelopen enzo kamer gekregen. En te horen gekregen morgen om 8:00 moet je onder het mes.

Nacht slecht geslapen allerlei dingen gingen door mijn hoofd niet angst maar gewoon dingen.
Om iets voor 8 op 26-03-09 werd ik opgehaald totaal nuchter (geen eten enzo) en totaal bij de mensen. Die rit van de kamer naar OK leek langer te duren dan dat die was. Ik zei zonder enige moeite doei tegen men moeder. Was niet bang dat ik haar niet meer terug zou zien. Zij had het zwaarder ermee. Eerst nog in een voorkamer gelegen en toen de OK op.
Nog steeds alles meekrijgende… wat dan door je heen gaat is niet te beschrijven en ga ik ook niet proberen dat moet je gewoon meegemaakt hebben. Kreeg infuse aangelegd en verdoving ingespoten. Arm werd kouder en ik sliep.

Uren later zonder enig tijds besef werd ik weer wakker. Een litteken en nieuwe hartklep rijker. En kans om eind van het jaar niet te halen armer.