Liefste...

Saartje is een meisje van 14 jaar. Ze heeft donker groene ogen en rood-bruin haar, ze is 1m62 groot en heel erg mager. Ze heeft 2 jaar te horen gekregen dat ze een eetstoornis heeft, ze weegt 34.56 kg, ze is in therapie. En ze wordt ook nog eens gepest.
( de mama van Saartje heet An, de papa van haar heet Geert en haar zusje van 10 heet Elise )

‘Goedemorgen Saartje’ zegt mama wanneer Saartje van de trap strompelt. Goedemorgen, antwoordt Saartje. ‘Moet je wat eten?’ vraagt papa, die ondertussen van het toilet af is. ‘Nee, dank je maar laat me nu gewoon even met rust’. Ze gaat terug naar boven haar bed in, ze heeft het nog steeds zwaar. Ze gaat op de weegschaal staan: 34.80 kg. Ze schrijft het op in haar dagboekje die ze bijhoudt. Mag ik even binnenkomen? Ja, wat is er Elise? Weet jij waar mijn schoenen zijn. ‘Dat moet jij weten, het zijn jouw schoenen!’ zegt Saartje boos. Wanneer Saartje klaar is gaat ze naar beneden. Het enige wat ze eet is één hapje van haar boterham, en ze vertrekt naar school. Mama vertrekt naar haar werk, en papa brengt Elise naar school. Wanneer Saartje aankomt op school ziet ze een groep jongens. ‘Hé, dikke ben je weer bijgekomen?!’. Ja, ze is 24 gram bijgekomen, maar nog weegt ze veel te weinig. De jongens duwen haar, ze valt zo op grond, het kan niet anders, ze is zo mager. ‘Laat me gerust!’ roept Saartje, en ze rent naar haat vriendin Floor toe. Hé Saartje wat is er aan de hand? Euh,… Niks ze vroegen me gewoon iets over het huiswerk, en ze keek naar de grond. ‘Triiiinnnggg, triiiinnnggg,… Iedereen gaat naar binnen, behalve Saartje ze had de bel niet gehoord, want ze stond te staren naar een jongen, Jens. ‘Saartje, kom je ook naar binnen?’ riep floor. Ja, ik kom zo. Tijdens de speeltijd loop Jens naar Saartje toe. Héy Saartje, hoe gaat ie? Euh, goed, … denk ik. ‘Wil je met me afspreken in het tacorestaurantje hier in de beurt, hier is mijn nummer bel me maar’ en Jens geeft een briefje af met zijn telefoonnummer erop. Ondertussen hadden ze afgesproken om 16u50 na school. In het restaurantje vertelde Jens uren aan een stuk alleen maar over zich zelf.’ Vertel jij nou wat Saartje je bent zo stil?’. Saartje vertelde alles tot op de detail. Oh, wat erg voor je, ik wist het niet, je bent wel mager maar wist niet dat het zo extreem was. Ze spraken meer en meer af en niemand had hun ooit nog gezien.