liefdesverdriet en door de war

Hallo meiden,

omdat ik heel erg door de war ben en het allemaal even niet zie zitten, post ik hier mijn verhaal. In de hoop dat jullie goede raad/tips hebben. - Sorry voor het lange verhaal.

Ik en mijn vriend waren 10 maanden samen, vanaf het eerste moment hadden we het ontzettend leuk. Helaas vertelde mijn vriend mij vorige week dat hij in een ‘relatiedipje’ zat en dat die hierdoor ging twijfelen. We hebben een goed gesprek gehad, en hij gaf zelf aan dat we gewoon zouden doorgaan met hoe het nu ging, en dat het vanzelf wel weer goed zou komen.

Precies een week later (afgelopen maandag) maakte hij het uit. Het kwam totaal onverwachts en ik ben er ontzettend kapot van. Ik was het hele weekend met hem, en ik merkte wel dat het ander was dan normaal, maar ik dacht dat het nog steeds aan zijn ‘dipje’ lag en probeerde mezelf niet te veel zorgen te maken. De reden dat die het uitmaakte was dat het gevoel dusdanig minder was geworden, dat het hem beter leek om er een punt achter te zetten. Hij beweerde niet meer van me te houden, hij liep al 2/3 weken ermee rond en besloot dus afgelopen maandag de knoop door te hakken. Ik was ontzettend verdrietig toen het hoge woord eruit kwam, heb er geprobeerd nog over te praten maar met name door de emoties kwam er aan mijn kant niet veel nuttigs uit. Wel herhaalde ik keer op keer dat die een vergissing maakte. Hij heeft me getroost en is na zo’n ander halfuur weg gegaan.

Ik was er helemaal overstuur van. Mijn eetlust verdween spontaan, ik was constant misselijk en de tranen bleven maar komen. Dinsdagmiddag appte die mij met hoe het ging, waarop ik antwoordde dat het niet zo goed ging. Er rolde een gesprek uit en dat gesprek heeft mij erg verward. Zo zei hij dat die ‘het er moeilijk mee heeft, en me nu al mist’ en erna ‘dat het hem echt speet, en die nu pas beseft hoeveel die nog van me houd.’ Ik zei daarop dat het misschien beter was als we elkaar minimaal tot het weekend zouden laten, zodat we beide even tot rust konden komen. Desondanks kon ik er niets aan doen dat ik door zijn woorden weer een beetje hoop had gekregen dat het wel weer goed zou komen.

Woensdag overleed zijn oma die al een tijdje slecht was. Ondanks dat we elkaar even zouden laten heb ik hem toch gecondoleerd omdat ik dat wel zo netjes vond. Hij zei daarop weer dat die het moeilijk had en me miste. Ik reageerde met ‘ik weet ook niet wat ik nu moet doen. We kunnen het toch niet zo laten?’ waarop hij donderdag reageerde met ‘ik denk dat dat wel moet schat.’ Toen ben ik behoorlijk uitgevallen, om de dingen die hij eerder (dinsdag) had gezegd. Ik zei dat die geen dingen moest zeggen die die niet meende, waarop hij weer boos werd. Uiteindelijk stelde hij voor om later die middag langs te komen en nog eens te praten.

Die middag kwam hij en we zijn een stuk gaan wandelen. Toen we ergens op een bankje zaten gooide ik eruit dat ik niet wilde dat die het zo snel opgaf. Dat ik hem zo zou gaan missen, en dat ik het niet begreep - we hadden het immers toch super leuk samen? Dat zijn signalen dubbel waren (je maakt het uit omdat je niet van me houd, en de dag erna besef je je hoeveel je eigenlijk nog van me houd.) en dat die had gezegd dat die er spijt van had. Hij reageerde daarop met dat die nog wel van mij hield, maar dat die soms twijfelde of het houden van als zijn meisje was, of houden van als een goede vriendin. En dat die had besloten dat het beter was als het nu uit was, omdat we nu de hele vakantie hadden om er over na te denken en anders meteen weer bij elkaar in de klas zouden zitten. Ik vroeg aan hem of die me recht kon aankijken en kon zeggen dat die niets meer voor me voelde, en hij antwoordde daarop dat die dat niet kon zeggen, omdat die nog heel veel voor me voelde.

We hebben toen nog gezoend, en zijn erna terug gaan lopen. We hielden elkaars hand vast, en halverwege zei die ‘nu ik zo met je loop hoop ik ook echt dat het goed komt. Maar dat kan ik niet beloven en ik wil ook geen valse hoop opwekken. Maar ik hoop het echt.’ Ik vroeg of die zoen van daarstraks hem dan helemaal niets deed, en hij antwoordde daarop dat het hem juist heel veel deed. Vervolgens namen we afscheid (we zoende weer) en zowel hij als ik hebben met tranen in onze ogen doei gezegd.

We zijn nu twee dagen verder en ik ben nog steeds door de war. Ik merk aan alles aan hem dat hij zelf ook heel erg door de war is, en niet weet wat die wil. We hebben besloten elkaar even te laten en ook geen contact te zoeken, maar vervolgens gaat die wel mijn nieuwe profielfoto leuk vinden en reacties daaronder. Hierdoor wordt ik toch weer geconfronteerd met zijn naam. Ook blijft een klein deel van mij hopen dat het nog wel goedkomt, mede door zijn uitspraken. Sinds we elkaar kennen hebben we elkaar nooit langer dan 1,5 week niet gezien, en nu gaan we elkaar minstens 3/4 weken niet zien. Ik hoop zo erg dat die me ontzettend gaat missen, en dat het na onze vakanties weer helemaal goed gaat komen.

Ik ben echt ten einde raad. Ik slaap slecht, ik eet slecht, ik huil aan een stuk door, afleiding zoeken helpt wel iets maar niet helemaal, zijn naam komt zo vaak voor in mijn gedachten dat ik er moe van word en elke keer als mijn telefoon piept hoop ik dat hij het is. Ik weet gewoon echt niet wat ik moet doen. Moet ik hem laten, juist contact zoeken, hem negeren? Ik ben niet alleen me vriendje kwijt, maar ook mijn beste maatje en ik weet niet hoe ik dit nu het beste kan aanpakken…

wauw wat een verhaal.
ik denk eerlijk gezegd dat je het het beste even kunt laten rusten. jullie zijn beide door de war en moeten even tot rust komen om helder te denken.

Ik snap dat het lastig is, en het klinkt lullig maar ik denk dat je hem beter kunt gaan vergeten.
Ik heb een keer in zijn schoenen gestaan en het is lastig, maar uiteindelijk is het beter om hem te gaan vergeten. :flushed:

Het is altijd hetzelfde verhaal. Mensen die bevriend blijven met hun ex terwijl het net uit is, krijgen altijd dit soort problemen.

Er zijn een aantal stadia waar je mee te maken krijgt als er iets als een relatie uit gaat(of als er iemand overlijdt etc).
Eerst wil je er helemaal niks van weten dat het uit is. je beseft het niet. Je weet zeker dat het goed komt. Vervolgens besef je wat er precies aan de hand is, je bent je liefde kwijt. dat doet pijn. Soms word je dan boos en wil je wraak, maar meestal wil je hem terug. je hebt spijt van alles wat er gebeurt is en je denkt niet rationeel na over de toekomst. Je wilt hem kosten wat kost terug en je denkt dat dan alle problemen voorbij zijn.
Als hij niet wil, of verwarrend is door je eerst hoop te geven en vervolgens weer de boot af te houden(vergeet neit dat hij dezelfde stadia doorloopt), word je boos en verdrietig. je toekomst valt in duigen.

Vervolgens heb je dan dat jullie ruzie krijgen omdat ie je dubbel zeer heeft gedaan, volgens krijgt 1 van jullie een nieuwe liefde, dat wekt ook weer jaloerzie en wraak op etc.

Kortom: gewoon kappen met contact hebben als jullie uit elkaar gaan. das echt t beste. Ik heb ook 1,5 jaar nodig gehad om over mijn ex heen te komen. Maar nu kan ik hem gewoon recht in de ogen aan kijken en het over zijn vriendin hebben etc.

Pfff mannen… Weten ook nooit wat ze willen als ze eenmaal beginnen met twijfelen…
Laat het even rustig bezinken, maar zorg wel voor duidelijkheid.
Het is aan of het is uit! Alles daartussen zorgt alleen maar voor meer stress.

Laat je vakantie er niet door verpesten, hardstikke zonde.

Eerlijk gezegd denk ik dat hij er echt wel klaar mee is en gewoon af en toe zwakke momenten heeft. In zo’n situatie als je vriend heb ik namelijk ook gezeten.