Leven of niet?

De ene dag kan goed zijn en de andere dag weer slecht, ik leef naar de buitenwereld toe maar vanbinnen ben ik dood… Soms gaat het echt goed met me, echt waar. Ik voel me dan zelfs blij. Maar dan opeens plots, Ik weet niet wat er precies gebeurt maar er loopt Iets mis. Ik verlies me zelf weer, ik verlies men positieve gedachten weer en de negatieve gedachten komen terug.
Iedereen denkt dat ik gelukkig ben, maar dat ben ik niet ik haat mijn leven…
Wanneer ik verdrietig ben sluit ik mezelf af van de buitenwereld, ik heb voor niks motivatie, ik vertel tegen mezelf dat niemand om me geeft, ik denk aan alles negatief dat ik maar kan vinden, ik geef mezelf zoveel pijn omdat ik het gevoel heb dat ik dit verdien. Soms is het zo moeilijk om me fysiek geen pijn te doen, die drang is zo moeilijk te weerstaan waardoor ik het niet kan laten om mezelf te snijden of ergens tegen te kloppen…waarom ik dit allemaal doe weet ik niet, ik denk dat ik dit gewoon doe omdat ik zo ben…maar deze Ella kent niemand, niemand kent de echte Ella…niemand weet hoe ik me voel, hoe vaak ik moet wenen, de slechte gedachten dat in me omgaan, hoe negatief ik over mezelf denk en over andere dingen…soms zou ik gewoon willen verdwijnen van deze wereld dat zou alles misschien wat makkelijker maken, gewoon sterven. Maar het probleem is dat ik eigenlijk helemaal niet wil sterven het enige wat ik wil is ontsnappen uit deze cirkel van negatieve gedachten waar ik elke dag tegen moet vechten, ontsnappen aan deze pijn om deze nooit meer te voelen…
Ik ben bang omdat ik weet dat ik niet voor altijd kan blijven vechten tegen deze gedachten/ gevoelens en op een dag ik ga stoppen met vechten. Ik leef mijn leven niet, in mijn ogen probeer ik te overleven en als ik heel mijn leven moet proberen te overleven dan wil ik dit leven niet meer…
Het zou veel makkelijker zijn moest er mij iets overkomen, een accident ofzo waarin ik sterf dan zou niemand zichzelf de schuld van mijn dood geven en dan zou ik eindelijk krijgen wat ik zo graag wil…
k zou eigenlijk met iemand erover moeten praten…maar dat durf ik niet want ik weet al wat mensen gaan zeggen wanneer ze het te weten zouden komen dat ik aan zelfmoord denk of mezelf pijn doe…‘waarom heb je het nooit verteld waar je mee zit?’ Wel waarom heb jij het me nooit gevraagd?..het is gewoon makkelijker om mezelf pijn te doen dan andere mensen te moeten pijn doen met mijn problemen.
Weetje wat ook het probleem is? Wanneer iemand zelfmoord pleegt en dit lukt is iedereen verdrietig voor die persoon, dan komt iedereen af met hoe veel die persoon voor hen betekende en is er veel medeleven…maar wanneer iemand toe geeft dat die met zelfmoord gedachten zit of een zelfmoord poging onderneemt en die mislukt dan kijken mensen met afschuw naar die persoon van ‘die persoon is zot in zijn hoofd’ ’ daar kom je beter niet mee in contact’ terwijl deze beide situaties toch net hetzelfde zijn? Maar toch wordt er zo anders op gereageerd… als ik het zo bekijk is het dus beter om te sterven want zo blijven leven met deze gedachten zonder dat iemand het weet kan ik niet volhouden en het vertellen aan iemand waardoor de omgeving met afschuw gaat reageren kan ik ook niet aan…

Ik denk dat je professionele hulp moet zoeken, met een specialist die je kan helpen. Begin bij het bezoeken van de huisarts.

Ondanks dat je met deze gevoelens worstelt, moet je jezelf een kans te geven om goede hulp te krijgen. Je verdient het om gelukkig te zijn, ook al voelt dat nu niet zo. Zelfmoordgedachten vereisen aandacht en daar zijn professionals voor die je daarmee kunnen helpen; mogelijk heb je al enig onbegrip ervaren vanuit je omgeving, maar dat zegt niet dat iedereen zo is.

gewoon leven.

Ben het met Eevee eens, probeer alsjeblieft hulp te zoeken. Er lopen zat mensen bij een psycholoog(waaronder ik, en ik herken je hele verhaal). Maar zm gedachten en automutilatie zijn geen dingen om in je eentje tegen te vechten, geloof me. Het is ook niet zo dat als je hulp krijgt, meteen op je voorhoofd staat wat er met je is, echt niet.

Ik hoop dat je de stap durft te zetten om naar de huisarts te gaan, je mag me noten als je behoefte hebt om te praten! :sob::muscle:

Dit en sterkte meid, je bent sterk!

Dankjewel allemaal om te reageren. Ermee naar iemand stappen vind ik moeilijk, ik ben geen prater en heel verlegen, ik zou ook totaal niet weten bij wie ik hier in mijn omgeving mee zou kunnen over praten :expressionless:

^Ik zou echt echt proberen om naar de huisarts te gaan. Ik ben daar heen geweest , toen nog alleen voor automutilatie, maar werd zo doorgestuurd. En ja, het is heel eng, maar wel de eerste stap naar beter worden!
Ik weet zeker dat je het kan, je loopt hier nu al alleen mee rond en dat is al een strijd die je aan het vechten bent!

Heel veel succes!!<3

Ga naar een huisarts en laat je doorverwijzen. Praten ís moeilijk. Maar op deze manier leven is waarschijnlijk nog moeilijker.

Ik vind t moeilijk om te zeggen omdat ik er ook geen klote van geloof, maar het schijnt allemaal ook wél leuk te kunnen zijn maar niet als je alles alleen blijft doen.

Je kan ook contact opnemen met dat nummer voor zelfmoord 911 geloof ik. Heeft mij eventjes door een hele moeilijke avond heen geholpen. Ik herken je verhaal en ik weet hoe je je voelt, ik ben er ook nog lang niet maar met hulp van een psycholoog kom je al een heel eind!

Neem contact op met 113. Zei bieden gratis en professionele hulp voor mensen in jouw situatie.

lol ik bedoelde 113, hoezo zeg ik het amerikaanse alarmnummer haha