Letters uit liefde [ En andere short stories!]

Vond gister wat ‘oudere’ stukjes terug! hier komen ze!

Letters uit liefde

Voorzichtig probeer ik mijn ogen open te doen, maar de regen wordt door de krachtige windstoten zo hard in mijn gezich geslagen, dat ik het niet voor mogelijk houd. Ik zal de weg dus op de tast moeten vinden. In mezelf dank ik godk dez voor het feit dat ik deze weg al zo vaak heb afgelegd, dat ik hem letterlijk blindelings kan lopen. Ik kan het pad wel dromen, en weet op de stap precies waar ik de bocht om moet gaan. Ik weet alle afdakjes, goten en zelfs kuiltjes met mijn ogen dicht te traceren. Even valt de wind weg, en in de enkele seconden dat ik mijn ogen open kan houden, zie ik het puntje van mijn envelop boven mijn leren jack uitkomen. Ik duw hem er helemaal in, want ik moet er niet aan denken dat mijn brief, geschreven met oost-indische inkt, doorweekt zou worden. Ik wil er niet eens aan denken. Ik heb geen idee wat voor invloed het op mij zou hebben als mijn zorgvuldig gekozen woorden zich zouden mengen met het zile water, dat zicht op dit moment met bakken naar beneden laat vallen. De wind staat weer op, en een felle flits verlicht de lucht. Met mijn beide handen grijp in naar mijn buik, en als de lucht zijn kanonslagen laat luiden, schiet er een enorme stoot pijn door mijn buik, alsof een grote, sterke, volwassen man er met al zijn kracht een harde dreun op geeft. Zoals altijd laat mijn lichaam mij weer duidelijk weten dat het onweert. Ik begin sneller te lopen, en krimp bij elke flits in elkaar, mezelf voorbereidend op de pijnscheut die gaat volgen. Ik open mijn ogen snel en zie door de storm van regendruppels de rode brievenbus al dichterbij komen. Ik duw mijn kin tegen mijn borst en zet wat grotere stappen en vind moeizaam mijn weg naar de brievenbus. Met mijn door de gerimpelde handen maak ik mijn rits een beetje open, en ik neem de envelop tussen mijn vingertoppen. Ik kijk er eventjes naar, en beweeg vervolgens langzaam de envelop in de richting van de brievenbus. Voorzichtig dus ik de brief door de gleuf, steeds verder totdat ik hem niet meer vast kan houden. Terwijl de klepjes in de gleuf ritmisch klepperen, draai ik me om en loop ik vol zelfvertrouwen terug door de regen.

Getekend voor het leven

Ik druk mijn arm dicht tegen mij aan, en mijn benen klem ik krampachtig op elkaar. In mijn gedachten zie ik mezelf mijn hand al uitsteken naar wat voor me ligt. Ik verzink in de gedachte, en als ik weer met beide benen op de grond sta, merk ik dat mijn hand ook in het echt al naar het mesje reikt. Minuten staar ik ernaar, met ogen vol twijfel. Beneden hoor ik dat de vaas van mijn moeder zijn weg van papa’s hand naar de muur al heeft gevonden. Het is allemaal mijn fout, realiseer ik me. Als ik hier niet was, hadden ze geen ruzie. Ik voel de tranen in mijn netvlies prikken, maar ik wil niet huilen. Huilen is zwak. Met mijn hand grijp ik het mesje en ik kruip naar de douche. Alweer vind een vaas de weg naar de muur, en ik laat mijn hoofd dit na doen. Alsof het een basketbal is gooi ik mijn hoofd tegen de tegels in de douche. Een enorme stoot walmt door mijn hoofd, maar ik verdien het. Het mesje glijdt over mijn polsen, alsof ze ingesmeerd zijn met groene zeep. Rithmisch beginnen er rode druppels van mijn arm in de gootsteen te vallen. Ik volg ze met mijn ogen, maar na een paar minuten is het niet meer genoeg. Alsof ik geen gevoel heb zwaai ik het mesje een aantal keer over mijn pols, en al snel veranderen de druppels in een straaltje dieprood bloed. Ik draai de kraan aan, en als het water zicht mengt met mijn bloed, spoelen de schuldgevoelens uit mijn hoofd. Ik verbind mijn arm met een gaasje en een laag verband, zoals ik al een miljoen keer heb gedaan. Ik loop terug naar mijn kamer, waar ik mijn hoofd nog een laatste keer tegen de kast gooi. Ik beloof mezelf geen woord meer in mijn lichaam te kerven, want ik zie een litteken, maar jij ziet mij sterven.

Vergeef me

Met mijn voeten over de rand van het dak. Bungelend. Zwaaiend naar de diepte, verlangend naar het dichterbij de sterren zijn. Witte sneeuwvlokjes nestelen zich langzaam in mijn haar, waar de wind ook zachtjes mee aan het dansen is. Ik sluit mijn ogen, en stel jouw voor. Hier. Naast mij op het dak. Ook jouw voeten hangen over de rand van het dak, net zoals jij altijd op de rand van mijn gedachten zit. Even glimlach ik in mijzelf. Ik weet nog hoe wij, jij en ik, hier altijd zaten, samen. Giebelend. Huilend. Stilzwijgend en toch verlangensvol. Ik weet nog hoe wij elkaar gerust konden stellen met een enkele blik. Hoe er elke keer een trilling door mijn lijf ging, hoe mijn bloed sneller door mijn aderen gierde, elke keer als jij je hand even in de mijne legde. Elke keer als je even met je hand over mijn been streelde, of de keren dat onze lippen elkaar opzochten, om te bevestigen dat we er allebei nog waren. Dat we elkaar nog hadden, hoopten dat we er allebei zouden blijven en dat we elkaar er niet alleen voor zouden laten staan. Soms twijfel ik wel eens of je dat echt hoopte, of ik echt zoveel voor je betekende. Ik open mijn ogen en staar naar de sterren. Een traan landt op mijn schoot en schittert in het licht van de maan. Zou jij mij ook zo missen als dat ik jouw mis? Zou jij ook zo naar mij verlangen als dat ik naar jou doe? Zo ja, heb je het me dan vergeven? En als je antwoord daarop nee is, kun je het me dan ooit nog vergeven? Ik zou het je niet kwalijk nemen als je dat niet kunt, want reken er maar niet op dat ik het mijzelf ooit vergeef dat ik er niet voor je geweest ben. Althans, niet genoeg. Was jij zo’n goede toneelspeler en verborg je je problemen van nature? Of was ik teveel met mezelf bezig, was ik blind voor wat er om me heen gebeurde? Was ik blind voor de gevoelens waar jij in je eentje niet van kon winnen? Als ik het had geweten, had ik dan kunnen proberen je verblijf hier langer te maken? Of tenminste makkelijker? Zouden mijn woorden je hebben kunnen weerhouden van de beslissing die je toen gemaakt heb? Ik weet het niet, en ik zal het ook nooit weten. Zonder jouw is alles anders. Leeg en kil en niks heeft waarde. Zonder jouw is alles anders, maar er is 1 ding nooit veranderd: Je bent de felste ster aan mijn hemel.

up

Omhoog

Kan je die oranje tekst zwart maken?

Zo goed?:blush:

<3

hoihoi

uhup

Ja, je beschrijft t goed. Alleen hou ik niet zo van dat laatste verhaaltje. Maar dat is mijn mening

Laatste verhaaltje was trouwens geschreven voor een actie van |TWLOHA(To Write Love On Her Arms), een organisatie die zich inzet voor mensen met borderline etc.

Oh oke, hij was wel goed! Alleen ik krijg er altijd kippenvel van. :stuck_out_tongue:

ik vind het mooi geschreven hoor! leuk gedaan!

Nog eetne bijgevoegd

up

mooi geschreven :slightly_smiling_face:
en het is tenminste niet int bruin x]

up<3

up

up

Vervelend die upjes
Opzich wel goed