Lesbisch

Hoi meiden. Ik weet dat er een speciaal lesbisch/biseksueel topic is, maar aangezien er meer bij komt kijken maak ik even een apart topic aan. Ik ben trouwens al een lange tijd actief op Girlscene, maar ik wil niet herkend worden aangezien er vriendinnen uit mijn ‘echte’ leven op dit forum zitten. Ik kan simpelweg even niet zo een twee drie dit bij hen neerleggen. Vandaar dat ik even anoniem mijn verhaal hier schrijf.

Okee. Waar moet ik beginnen? Ik ben een meisje van begin twintig, die eigenlijk al heel lang met haar geaardheid worstelt. Toen ik zestien was, heb ik een vriendinnetje gehad voor anderhalve maand. Toen ik uit de kast kwam bij mijn ouders + familie reageerden zij in mijn gezicht super lief. Alleen, mijn gehele familie (inclusief mijn ouders) roddelden achter mijn rug dat ik niet lesbisch kan zijn want ik ben ‘te vrouwelijk’. Ik moet geheel eerlijk toegeven: ik was nog nooit zo blij toen ik met dat meisje samen was. Het is uitgegaan door mijn fout, en ik voel mij daar nog steeds enorm slecht over. Zij is nu inmiddels al twee en een half jaar samen met de liefde van haar leven. Ik gun haar en haar vriendinnetje niets meer dan al het geluk van de wereld, maar ik mis mijn ex nog steeds elke dag.

Als ik op straat loop ben ik meer geneigd om naar meisjes/vrouwen te kijken. Ik ben nu in de tussentijd al drie keer verliefd geweest op ja, vrouwen. Ik durf alleen simpelweg niet verder te gaan door de reacties van mijn familie en ouders.

In de tussentijd ben ik weer jongens gaan daten omdat mijn ouders en familie er zo moeilijk over deden. En ja, je merkt het waarschijnlijk al: ik ben op. Ik wil en kan niet meer liegen over mijn geaardheid. Gisteren ben ik bij mijn ouders blijven eten, waar alleen mijn moeder was op dat moment. Mijn vader was werken. Heel voorzichtig sneed ik het onderwerp weer aan, waarop mijn moeder zei: ‘jij bent absoluut niet lesbisch. Het is gewoon onmogelijk.’ Ze begon over de jongen waarmee ik nu al een tijd date. Geloof mij, ik ben gek op hem en ik houd van hem op een of andere manier. Maar ik ben niet verliefd… Ik heb nu een meisje ontmoet waar ik helemaal ondersteboven van ben. Ik krijg haar niet uit mijn hoofd. Dit hele gedoe vreet aan mij.

Ik weet het, ik heb mijzelf in de nesten gewerkt door weer met een jongen te daten. Helaas ligt de druk in mijn familie hoog. Ik kwam vaak op feestjes en verjaardagen waarop mijn ooms, tantes, nichtjes of neefjes mij vroegen waarom ik nog geen leuke vriend heb. Want ik ben zo’n enorm leuke en mooie meid! Ik moet nu alleen op een of andere manier de jongen waarmee ik date uitleggen dat het nooit zal werken. En ik moet opnieuw uit de kast komen bij mijn ouders en familie.

Ik vroeg mij af of meiden in een soortgelijke situatie hebben gezeten. Advies, tips, kritiek… Alles is welkom. Bedankt alvast! :slightly_smiling_face:

wat vervelend! Maar ik zou het sowieso doen (nog eens uit de kast komen). Doe het deze keer heel duidelijk en als ze toch met commentaar komen, hou je vast bij je standpunt. Wat zij zeggen of denken kan jou niet hetero maken.

Je geeft zelf aan dat je je goed voelde toen je met dat meisje samen was.Dat gevoel wil je terug, niet? Stop het niet weg. Val je op meisjes, dan date je meisjes. Leg het eerlijk en duidelijk aan de jongen uit waarom het niet werkte, dat als hij later jou tegenkomt op straat met een meisje hij niet voor een verrassing staat :’)

Ik ben niet zo goed in advies geven, en al helemaal niet in dit soort situaties. Maar toch veel succes!

Doe gewoon je ding. Ook al gelooft je familie niet “dat je lesbisch kan zijn, omdat je te vrouwelijk bent”. Het is jouw leven…Er moet een moment komen waarop je niet meer tegen jezelf liegt.

Ik heb zelf geen ervaring omdat ik hetero ben, maar wilde toch even reageren.

Jou ouders en familie horen jou geaardheid te accepteren, ook al hadden zij misschien liever ‘gewoon’ gehad dat je een vriend kreeg, zij kunnen jou geaardheid hiermee niet veranderen.

Ik zou nogmaals uit de kast komen, je standpunt vasthouden en lekker gaan voor dat meisje waar je het nu zo leuk mee hebt. Ik zou wel onmiddellijk stoppen met daten met die jongen omdat je hiermee niet alleen jezelf maar ook hem voor de gek houdt en dat lijkt me niet zo’n eerlijke situatie.

Het zal misschien erg moeilijk worden voor je, maar je kunt je geaardheid nou eenmaal niet veranderen… Heel veel succes. (:

Ik vind het naar voor je dat je gevoelens zo in twijfel worden getrokken. Je bent zoals je bent. Mijn broer is ook homo en wij zagen het als familie totaal niet aankomen, aangezien hij echt voldoet aan het beeld van een echte ‘man’ (lees; veel mannelijke vrienden die allemaal elke week een meisje proberen te scoren etc, je snapt mijn punt denk ik wel).

Ik vind persoonlijk dat je geaardheid niks te maken heeft met hoe jij je gedraagt of kleed. Natuurlijk heb je mannelijke lesbische vrouwen en vrouwelijke mannen, maar in deze groep heb je ook ‘normale’ lesbische vrouwen en mannen (dit klinkt zo kut, daarom staat normale ook tussen aanhalingstekens!). Ik denk dat je gewoon je leven moet leiden zoals jij dat wilt en als je moeder je gevoelens in twijfel trekt, dat is dan haar probleem. Je kan jezelf niet veranderen en als jij deze gevoelens hebt, moet je ook stoppen met iets proberen te zijn wat je niet bent. Je valt op vrouwen en dat is hoe je bent. Verliefd zijn en iemand leuk vinden zijn totaal verschillende dingen. Ik vind mijn beste vriend leuk, maar ben niet verliefd op hem (als voorbeeld). Ik hoop echt, voor jou, dat je een heel leuk meisje tegen komt. Aangezien dat is hoe je bent en je moet jezelf absoluut niet aan passen aan andere, ook al past het niet in het beeld van hoe zij je zien. Geloof me, er lopen vast nog meer meiden rond als jou.

Een hele dikke knuffel voor jou, want dit is echt een rot situatie!

Trek je niks aan van je ouders en familie. Zij zullen je hoe dan ook moeten accepteren.
En over dat houden, ik hou van mijn vriendin, maar ik ben absoluut niet verliefd op haar. Dus ik zou het gewoon uitmaken met je vriend.

Wauw ik snap precies hoe je je voelt. Ik zelf val op beiden, maar date alleen met jongens omdat ik het voor mijn gevoel niet moeilijker voor mijn omgeving wil maken. (Daarnaast ben ik ook nog niet echt een meisje tegengekomen waar ik echt helemaal stapel op was) Als ik mijn ouders zou vertellen dat ik ook best op meisjes zou kunnen vallen zouden zij precies dezelfde reactie geven als jouw ouders dat doen, dat weet ik echt honderd procent zeker…
Tja hoe los je dit nou op? Ehmm ik denk dat je het gewoon nog een keer tegen je ouders moet zeggen en echt duidelijk moet maken dat je het niet zomaar uit je duim zuigt. Geloven ze je niet is dat eigenlijk hun probleem trouwens haha. Ze zullen zien dat je niet maar wat lulde als je over een tijd een leuke vriendin hebt waarmee je heel lang samen blijft :wink:

Hoe moeilijk het ook is, voor jezelf kiezen. Je moet niet voor een man gaan omdat het ‘makkelijker’ is, omdat je ouders het willen. Want op de lange termijn is dat alleen maar moeilijk, omdat het je kapot maakt. Je ouders zullen er hoe dan ook aan moeten geloven. Misschien dat ze er aan ‘wennen’ als je eenmaal een vaste vriendin hebt.