Lastige keuze

Ik studeer journalistiek en het eerste blok was heel leuk, we maakten een nieuwessite en schreven veel artikelen. Vorige week zijn we begonnen aan het tweede blok, tijdschriften. Ik dacht dat ik dat heel leuk zou vinden, maar in tegendeel. Ik ben constant gespannen, kan bijna niet eten, slaap slecht en dat allemaal door school. De gedachte dat ik naar school moet maakt me al misselijk.
We moeten nu veel meer samenwerken en je moet echt je mond opentrekken en dat kan ik niet. We krijgen les in presenteren en interviewen waar ik super bang voor ben. En het is zo druk, ik kan het gewoon niet aan. Ik snap er ook helemaal niks van en vind het dus super moeilijk.
Gisteren ging ik samen met een vriendin naar onze slb’er. We hebben precies hetzelfde, alleen vindt zij presenteren en interviewen niet eng. Hij zei dat we beter konden stoppen omdat de druk steeds hoger wordt en als we het nu al niet meer zien zitten dan wordt het alleen maar erger.
Ik had dus eindelijk de keuze gemaakt: ik ga stoppen. En ik was zo blij dat ik dat kon zeggen tegen mezelf. En gelijk was ik opgelucht, niet meer aan school denken, nieuwe opleiding zoeken, nieuwe start maken.
Voor mijn ouders kwam dit echt uit de lucht vallen. Ze denken ook echt dat ik gewoon bang ben voor het presenteren en het interviewen. Dat is ook wel waar, maar het werken in een redactie, hoe het gaat op de school, de druk, de lessen, dat speelt ook allemaal mee.
Ik vond het zo erg dat ze me gisteravond toen ik naar huis kwam, niet geloofden. Voor mij was de keuze al gemaakt maar voor hen is het heel anders. Zij zeggen dat je in elke opleiding moet presenteren en dat je grenzen moet verleggen. Ik wil dat ook wel, maar niet op deze manier op deze school. De slb’er zei ook dat we nog piepjong waren en dat het helemaal niet erg is dat we verkeerd gekozen hebben (we zijn 17).
Ik voel me super schuldig omdat mijn ouders zoveel hebben betaalt voor me. En ik ga het allemaal terug betalen.
Maar ik voel me ook schuldig over het feit dat ik niet de goede keuze heb gemaakt met mijn studie. Ik had het toch kunnen zien aankomen dat ik dit moest doorstaan? En het is niet alleen het presenteren en interviewen. De volgende twee blokken zijn radio en tv, en ik denk oprecht dat ik dat ga haten. Ik kan iet voor een camera staan en mijn verhaal doen en het vervolgens duizenden keren terug kijken en zien hoe slecht ik het doe. Dan kunnen mensen wel zeggen dat ik het moet proberen, maar ik wil niet meer. Ik ben op. Alleen deze week al heeft zoveel van me geëist. En ik denk niet dat het me gaat lukken om het vol te houden.

Na een nacht slapen denk ik er bijna hetzelfde over. Gisteren was ik echt overstuur en kon ik niet goed meer denken. Nu denk ik wel: waarom ben je dan hiermee begonnen? Ik wist dat dit zou komen, de enge momenten. En het lijkt me nog steeds leuk om op een redactie te werken, maar ik wil niet meer die druk en de opdrachten. Ik denk nu echt over mezelf: wat een watje ben je. Maar ik zie het niet meer zitten.

Dus de vragen aan jullie: wat zouden jullie doen? Denk je dat ik me aanstel, dat ik gewoon door moet gaan. Maar dan ga ik wel elke dag met een kutgevoel door het leven.
En ik weet echt niet welke opleiding ik nu moet doen, iets met schrijven lijkt me echt leuk. Maar wat weet ik echt niet.
Bedankt voor het lezen, ik wilde heel graag mijn verhaal kwijt.

Ik zou het nog wel even aankijken. Als je een nieuwe studie doen kan dit immers toch pas volgend jaar. Ik denk wel dat je dit nu snel hebt bedacht.
Maar als je mening niet veranderd zal ik wel alsnog stoppen.

btw ik vind het wel echt dom dat je dan journalistiek bent gaan studeren, aangezien je daar juist een vlotte babbel voor moet hebben en goed in het openbaar moet kunnen spreken.

Ja ik weet het dat het dom was. Ik denk nu ook echt: wat een dom ku.t wij.f ben je ook dat je dit gekozen hebt.

Dit is je eerste jaar toch? Als je voor februari stopt hoef je niks te betalen…

Ik snap alleen niet dat je niet eerder had kunnen bedenken dat je bij journalistiek veel moet presenteren en dat soort dingen. Denk je echt niet dat je jezelf er over heen kunt zetten? Vind je het wel leuk? Want dan zou ik er toch mee door gaan.

Je SLB’er moedigt je wel erg snel aan op te geven trouwens, beetje vreemd.

-

ik krijg het geld terug. dus als ik voor 1 dec. stop krijg ik het geld vanaf dec. terug.
mijn ouders vinden dat ik te snel opgeef. mijn vader: waarom ben je verdomme aan deze studie begonnen dan? ze zijn niet boos, maar meer teleurgesteld dat ik niet doorzet.

Hoelang loop je al met dit soort gevoelens dat de studie niets voor je is? Misschien kan je het beter gewoon nog even aankijken en proberen om toch over je grenzen heen te stappen en het te proberen. Er was vast een hele goede reden om met deze studie te beginnen, dus het kan toch niet zijn dat je het zomaar ineens zo verschrikkelijk vind toch?
Als je het echt echt niet meer wilt (en daar over een tijdje nog hetzelfde over denkt) dan zou ik maar stoppen en een beter alternatief zoeken.

Maar zoals al gezegd is, presenteren en andere dingen zoals dat staan wel centraal in heel veel studies, dus kijk wel goed uit wat je doet.
En sorry, maar ik vind het best wel dom als je voor een studie als journalistiek gaat kiezen als je dat soort dingen zo eng vind, en die SLB’er reageert ook best vreemd door meteen te zeggen dat je maar moet kappen…