Kutleven :(

Even een geschiedenis:

  • 2006 op school was ik zeer depressief, haatte mijn thuissituatie, mijn moeder wou me na mijn studie een of ander KLOTE baantje zoeken dat ik dan moest doen. Dus naja, ik wou er gewoon een eind aan maken, zo’n uitzichtloos kutleven, no thanks. Toen kwam D. op mijn pad, die heeft me daar weggehaald, en ik was weer wat gelukkiger. We kregen een relatie en gingen samenwonen en alles was heel fijn! Hij was wel 17 jaar ouder.

  • 02/2010: Ik werd verliefd op een van mijn beste vrienden en heb daarmee mijn relatie met D. kapot gemaakt. Ergens is dat goed, D. zorgde heel goed voor mij, betaalde alles, ik hoefde niet te werken, niet naar school… Ik zat gewoon elke dag thuis. Dus op zich voor mijn zelfstandigheid is het goed dat ik daar niet meer ben. Hoewel ik de gezelligheid met hem heel erg mis. :frowning_face:

En dan nu, ik heb na lang twijfelen, besloten te gaan samenwonen met S. (die waar ik dus verliefd op werd). Jullie vinden dat nu misschien vroeg, maar anders kan niet, ik kan dus NIET voor mezelf zorgen, heb geen baan & geen diploma, niets. Bij mijn ouders kan ook niet, daar word ik in no time weer depressief.

En dan het probleem:
Ik voel me elke dag slecht, maar echt… SLECHT. Ik wil steeds mezelf weer pijn doen (ik doe 't niet maar ik wil wel…), en ik zit toch steeds te denken om toch maar gewoon dood te gaan. Maargoed, ik wil mijn hondje niet alleen achterlaten dus ik doe dat niet, maar ik denk er wel steeds aan :frowning_face: Ik voel me hier niet thuis, dit huis heeft werkelijk GEEEEEEEEEEEN huiselijke gezelligheid, wat ik for some reason heel erg nodig heb. Ik kom graag THUIS. En dat heb ik niet meer, ik ben nergens thuis, nergens mezelf.

Nu ben ik hier alleen in zijn huis, want ik doe nog steeds niets (ga binnenkort wel terug naar school!!! Eindelijk weer wat doen met mijn leven!!! :grinning:) maar ik moet zeggen dat ik me nu veel minder slecht voel, somehow voelt 't meer als een thuis als hij er niet is.

Eergisteren had ik een goeie dag, ik voelde me een keer mooi (dat gebeurt ook echt nooit…) en zelfzeker en optimistisch! En ik ging naar hem toe, zaten we 10min in de auto, was ik alweer helemaal depressief. :frowning_face::frowning_face: Ik weet 't allemaal niet meer. 't is niet dat hij zo vreselijk is hoor, maar… Ik praat graag, maar dan wel met reactie! Dus nu gaat het zo: “Ahahahaha, ik ben net helemaal naar 't station gelopen, mijn voeten doen wel pijn, maar noujaaa, heb 't wel gedaan!” … … “Nou, goed toch? :slightly_smiling_face:” Dus steeds van dat soort conversatie-killende antwoorden, dus dan wordt t stil. Ik was vandeweek na heel lang weer een keer bij een vriendin, want ik heb hier geen vrienden. (Jaja, ben voor hem vanuit ZuidHolland naar Limburg gegaan…) En ik was gewoon vergeten hoe het voelde om een volwaardig gesprek te hebben en dat was ZOOOOOOOOO leuk!!!

Maarja, ik kan eigenlijk niets. Ik kan hier niet weg, heb geen baan, binnenkort wel stufi dus misschien dat ik daar wat mee kan. Maar ik weet niet of ik weg wil, dan ben ik helemaal alleen. Hoewel, ik voel me vaak eenzamer als hij er is, dan wanneer ik alleen ben, is dat vreemd? Terug gaan naar D. wil ik ook niet echt, ergens wel, maar ik weet dat ik dan weer in dezelfde routine terechtkom, en toch niet ga studeren want bij hem krijg ik toch alles zonder wat te hoeven doen. En ik heb nou een beeld van een gezinsleven in mijn hoofd gekregen, en doordat hij 17 jaar ouder is, en geen kinderen wil, kan dat ook niet met hem.

Nou respect voor degene die dit allemaal heeft gelezen. Weet ook niet wat ik nou van jullie wil horen, denk dat ik 't vooral even wou vertellen, want ik voel me ZO slecht en alleen. :frowning_face:

jee wat een verhaal. Waarom heb je geen baan of baantje gezocht?
En nu ga je straks studeren en krijg je stufi. Is het geen plan om dan een eigen kamer te zoeken en evt alles bij te lenen/werken?? Dan ben je op jezelf, kan je het naar je eigen zin invullen en hoef je niet meer bij S te zijn.
Het klinkt misschien heel lullig zo, maar eigenlijk hou je S aan het lijntje, omdat hij voor je zorgt. Ik denk dat het voor jou heel belangrijk is om op je eigen benen te staan.
succes!

Ook al heb ik het zelf niet meegemaakt kan ik begrijpen hoe je je voelt…
Ik heb een tip, ook al vroeg je daar niet om: volg je hart.
Want zoals je zelf al aangeeft ben je ongelukkig en voel je je alleen. Je hebt vrienden in Noord-Holland dus misschien kun je daar iets regelen dat je daar kunt blijven voor even. Want ook al ben je afhankelijk van hem, je hebt nog wel je eigen leven!
Nou ik hoop dat je hier iets aan hebt en ik wens je veel geluk !

Hoe oud ben je dan? En waarom heb je geen baan?
Doe je wel een opleiding?
Je moet echt zorgen dat je je eigen inkomen gaat krijgen want zo afhankelijk zijn van een man is niet echt goed voor jou geloof ik… Vooral niet teruggaan naar D. Je moet aan jezelf werken. Je kan nu wel zeggen dat je een uitzichtloos kutleven krijgt als je een ‘niet zo leuke’ baan neemt, maar je moet érgens beginnen, dat moet iedereen. Misschien voel je je dan ook fijner bij S als je niet steeds thuis zit…

Ik heb geen baantje omdat ik eigenlijk niets kan… Ik ben voor vanalles te verlegen, en ik kan niet rekenen (maar echt… NIET! ik weet niet hoeveel 3x6 is bijvoorbeeld) dus kassierster baantjes zitten er ook niet in… En ja, de reden waarom ik geen klotebaantje neem, ik omdat ik ECHT bang ben dat ik 't allemaal vreselijk vind en denk van “zooo is dit nou het leven?” en er dan serieus een einde aan maak, en ik wil dat niet!

De stufi krijg ik pas in augustus, dus het is idd wel een plan om dan te kijken naar een kamer… Tenzij het dan beter gaat hier, wie weet… Daarom wil ik niet gelijk wegrennen voor het echt een kans gekregen heeft…

En ik ben nu 23 :slightly_smiling_face:

omdat je eigenlijk niets kan. Ik denk dat je goed moet beseffen dat als je kan studeren wat je straks gaat doen, je wél iets kan. Anders zou studeren ook geen zin hebben. Desnoods iets van schoonmaak/oppaswerk? Ik weet zeker dat er iets is dat je kan!

Ja, ik ben nu wel op zoek naar een baantje, want ik ben Belgisch en ik krijg geen stufi tenzij ik 32 uur in een maand werk. Nu is er een baantje bij de AH beschikbaar maar ik durf niet omdat ik bang ben dat ik niet kan rekenen en klanten ongeduldig worden en ik jankend wegren :confused:

Oppaswerk ben ik ook aan 't bekijken idd, maar dat gaat niet met een contract, en dat moet ik hebben voor de IB groep…

Dat heb ik al vaak gehoord, maar ik weet niet goed wat mijn hart zegt…

Je hoeft niet te kunnen rekenen om kassa te draaien. De kassa rekent alles voor jou uit, je typt in hoeveel geld je krijgt, en de kassa zegt hoeveel je moet terug geven.

Ga ergens afwassen of postbezorgen?
Hoef je niet erg veel voor te kunnen, maar zorg dan wel dat je lekker veel uurtjes in de week werkt

Of met ouderen werken?
Je hebt er dacht ik geen diploma voor nodig en je hoeft ook niet te kunnen rekenen … (; En probeer vrienden te maken, ik zou niet weten wat ik zonder ze moest!
Succes meid!

Over dat kassa, ik zit er vooral mee dat ik al afgetikt heb ofzo, en mensen dan zeggen “oh hee, hier, ik geef je er 15 cent bij!” & dan weet ik eeeecht niet meer wat ik moet doen :pensive:

Postbezorgen kan niet, want bovenop alles heb ik nog een wespenfobie dus ik kan in de zomer niet naar buiten. Ofja, ik kan wel buiten, maar dan ben in connnnstttaaaant bang. Anders had ik dat inderdaad gedaan, had die tip ook al gekregen! Afwasbaantje ga ik eens naar zoeken!

Die ouderen kan ook wel, denk ik… Tenzij ze knorrig doen, dan denk ik gelijk weer dat alles mijn schuld is… *-)

En die vrienden maken, naja ik hoop die dus te vinden als ik weer naar school ga. Maarja, dan zit ik als 23 jarige in een MBO klas, dus mss ben ik dan wel weer de oudste enzo.

Ik heb zelf dyscalculie dus kan ook niet rekenen. Als mensen zeggen ik geef je er 15 cent bij kan je dit vaak nog op tijd bij tikken, en anders zeg ik ‘ow maar het lukt zo ook prima hoor’. Piece of cake.

Ja… wat ben je zielig. Dat je jezelf nu zo klote voelt heb je allemaal aan je zelf te danken, de keuzes die je gemaakt hebt. En als je blijft denken dat je niks kan, dan kan je ook niks en dan wordt het ook niks. Dus kap met zielig doen, ga een baan zoeken en zorg dat je voor jezelf kan zorgen.

Aan knorrige oudjes heb je idd niks,
en vrienden maken moet wel lukken, je bent toch vast niet de enige die iets ouder is?

Wow, sorry hoor maar doe even normaal!

Vind ik ook.
Misschien een beetje hard maar je hebt denk ik wel een schop onder je kont nodig.
Je zegt dat je alles niet kan en alles niet leuk gaat vinden, maar zo kom je natuurlijk helemaal nergens.
Geen enkel bijbaantje is leuk en we vinden allemaal alles wel een eng, je zult toch je geld moeten verdienen.

Het is misschien een beetje hard verwoord, maar ik vind ook dat ze gelijk heeft. Als je je leven kut vindt, dan is de enige die dat kan veranderen jijzelf. Je kan wel klagen over alles, maar een perfect leven komt niet zomaar naar je toe gewandeld; je moet het zelf doen. Dus geloof in jezelf, en ga ervoor!

Ik ben ook cassiere en heb nog nooit iets zelf hoeven uitrekenen :wink:. Ik heb ook echt een kutperiode gehad waarin ik dacht dat ik niks kon, ik ben toen naar een psycholoog gegaan (aanrader! Niet omdat die mensen zo goed zijn, maar omdat je dan zelf gaat nadenken!) uiteindelijk hebben hele simpele dingen mij er boven op geholpen. Ik heb een hobby gezocht (scrapbooken) en ik was er goed in dus ik voelde me gelijk weer wat beter en begon meer dingen te proberen.
Dus tip 1: Zoek een heel simpel iets, koken, breien, tuinieren whatever, waar je goed in bent! Zoiets simpels kan je hele blik op jezelf veranderen. Je kan iets! Dat geeft moed! Daarna kun je het groter aanpakken :wink: Maar je moet klein beginnen.
Tip 2: Je zei dat je jezelf bijna nooit mooi voelde, dat is moeilijk voor alle dames :stuck_out_tongue:, dus koop nieuwe kleren, leuke make-up whatever. Het hoeft niet duur te zijn maar wanneer je iets nieuws aan hebt voel je je gelijk beter!
Tip 3: Probeer van jezelf te houden voor wie je bent. Dat is écht heel moeilijk, maar mijn moeder zei altijd: je moet eerst van jezelf houden voordat je van iemand anders kan houden.
Tip 4: Probeer zelfstandiger te worden, ook door eerst kleine dingen: deed S. eerst altijd de boodschappen? Doe jij die es! Snap je?

Je moet altijd klein beginnen en je ziet misschien niet meteen resultaat. Maar jezelf van het leven berover is nooit een optie, dat is zonde. Probeer van de kleinste dingetjes te genieten. De zon op je gezicht, lammetjes in de wei, vrolijk fluitende vogels… dat maakt een mens gelukkig :grinning:!

Vind ik ook. Misschien een beetje hard maar je hebt denk ik wel een schop onder je kont nodig. Je zegt dat je alles niet kan en alles niet leuk gaat vinden, maar zo kom je natuurlijk helemaal nergens.

Nouja dat het niet leuk is maakt me eigenlijk weinig uit (voor een bijbaantje), WC’s schrobben of afwassen vind ik dan niet erg. Het gaat er om dat ik denk dat mensen vinden dat ik mijn werk niet goed doe, en me dan ontslaan, en dan heb ik geen stufi meer :confused: En ik weet niet hoe snel je dan een ander baantje kan vinden? Nu ben ik iig al 3 maanden aan 't zoeken, en omdat ik minimaal 32uur op het contract moet hebben staan, zegt iedereen nee…

En die schop, dat klopt wel! Maar die krijg ik nu ook door verschillende gebeurtenissen, dus ik heb nu wel gesnapt dat ik moet gaan werken, en ga daarom dus studeren! Vind dat ook dood eng, maar het is gewoon nodig, dus doe ik dat.

Ik sluit me aan bij wat Oliphaunt zegt.