[Kreukelwoorden]

Heey!

Ik heb besloten toch maar mijn schrijfsels in 1 topic te houden n___n
Wat ik schrijf zijn meestal maar korte stukjes, en geen lange verhalen. Hope u enjoy it.

http://i48.tinypic.com/dr9o38.jpg

Geen mens.

Ik staar voor me uit, richting de televisie die al uren aanstaat, maar vraag me niet wat er op is, of is geweest. De beelden dansen voor mijn gezicht, kleuren van vreugde en verdriet, mensen vervuld met liefde of woede, maar ik zie geen emotie, ik zie geen mens. Het schouwspel brand zich op mijn netvlies, maar mijn hersenen kunnen het niet lezen, ik zie geen mens.

Ik staar voor me uit, richting de televisie die al uren aanstaat, maar vraag me niet wat er op is, of is geweest. De geluiden galmen in mijn horen, kreten van pijn en geluk, spreuken vervuld met wijsheid en goede bedoelingen, maar ik hoor geen emotie, ik hoor geen mens. De dialogen bonzen op mijn trommelvlies, maar mijn hersenen kunnen de woorden niet verstaan, ik hoor geen mens.

oeeeh jij schrijft zulke mooie verhalen, ik lees ze ook wel eens op http://www.kreukelwoord.nl/, écht prachtig (l)

Dankjewel<333

Als ik mijn buik zou vullen met vlinders,zou het dan weer lente zijn?

random

up

(:

mooi geschreven x]
ik wacht op meer.

Toen de wereld van ons was.

Woorden zonder woorden razen van jou naar mij, of misschien wel van mij naar jou. Al uren praten we, over wat ons het diepst ergert, dwars zit, maar voor mijn gevoel hebben we geen woord gezegd. We praten zonder te spreken, een debat zonder standpunt, een gevolg zonder oorzaak. Ik vertel je dat ik van je houd, maar zelfs de gekrenkte lucht om ons heen weet dat het woorden zonder lading zijn. Zinnen zijn slechts loze woorden tot ze vervult worden, en liefde is pas liefde als het tussen jou en mij is. Vraag jij je nooit af hoe het kan dat we elkaar nu met zoveel woorden niks te zeggen hebben, terwijl we eerder boekdelen spraken zonder woorden? Toen we dachten dat de wereld van ons was, en we samen van de wereld waren?

Toen de wereld van ons was, was er niks om over te klagen. Er was niks meer dan wat wij hadden. En al was er meer, het ging op in de lucht naast wat er bij ons kwam kijken. We namen alles hoe het kwam, we waren gelukkig. Alles deed me gloeien van binnen, van de geplukte vergeet-me-nietje’s op het nachtkastje tot de verdwaalde regendruppels op een zomerse zondag, het deed me gloeien.

Toen de wereld van ons was, hoefden we niet verder te kijken dan onze neus lang was. De wereld was wat wij er in zagen, en zelfs al was er meer dan zou de kleur vervagen bij het helder wit waarmee we onze dagen begonnen. Het was aan ons om in te vullen wat er komen zou, en kwam er iets niets volgens plan, dan zou het wel zo horen. We vroegen niet om meer dan dat we hadden, wat we hadden was alles wat er was.

Toen de wereld van ons was, was er geen wereld.

Ik vind echt dat je mooi kan schrijven, echt heel mooi. Ik kijk zeker op naar jou ;]

Haha, ik vind zulke dingen echt amazing om te horen.

wauw.

Toen de wereld van ons was, was er geen wereld.
dat is echt een mooi zinnetje : )
+ al de rest van je teksten zeker ook! , ik zal je blog/website bijhouden

Upje<3

<3

up

Ik vind dat je erg apart schrijft. Wel heel mooi trouwens, zou willen dat ik zoiets kon. Nou ja, keep up the good work! Ik zal je website in de gaten houden. (;

Oh my, jullie zijnz o lief voor mij

heeeel mooi, maar even een vraagje, waarom schrijf je 2 of meerdere versies van 1 beginstukje?