[Kreukelwoord] Spitzen

Ja, deze ben ik nog mee bezig, dit is het tot nu toe. Kritiek is altijd welkom!

Spitzen

De muziek was allang weggestorven, de dansers hadden hun spullen al gepakt en waren op hun spitzen naar de kleedkamers gegaan, of misschien al wel vertrokken, maar zij zat nog steeds stilletjes zwijgend achter het muurtje verstopt. Haar rechterhand hield ze voor haar mond, om een hard gekuch te voorkomen, terwijl ze in haar linkerhand een paar spitzen had.

Ze had ze net voor de avond viel gevonden, in een steegje achter de danszaal. Ze had vandaag niet genoeg geld gekregen voor wat eten, dus liep ze als wel vaker met een sjaal over haar hoofd bij de grote containers langs. Als ze hier en daar een half-opgegeten bakje bami vond, stopte ze deze in haar plastic tas, om ze later even ergens af te spoelen en op te eten. Veel eten zat er vandaag niet bij, de crisis deed zelfs de rijken bezuinigen, maar na een half-uurtje zoeken zag ze de veters van een schoen uit de bak hangen. De zolen van haar huidige schoenen waren door het slenteren niet meer wat ze geweest zijn, en geld voor een paar nieuwe gympen zou ze de komende dagen ook niet hebben, tenzij ze ergens weer een portemonnee vond en het vindersloon genoeg zou zijn voor een setje van de kringloopwinkel. Ze zuchtte eens diep, trok zich wat dieper terug in haar sjaal en jas, in de hoop dat de langslopende mensen haar niet zouden herkennen, en trok hard aan de touwtjes die uit de bak hingen. Even bleven de schoenen hangen, maar toen ze iets harder trok kwamen ze eruit. Ze hield ze onder het licht van de lantaarnpaal, en het duurde een aantal seconden voor ze door had wat ze in haar handen had. Spitzen. Echte spitzen. Haar hele leven had ze al willen dansen, het liefst klassiek ballet. Ze had altijd al willen kijken of ze het in zich had om muziek te maken met haar lichaam, ze had altijd al willen kijken of ze een verhaal kon vertellen met haar dans, maar ze had nooit de kans gekregen, want het geld groeide immers niet aan bomen. Minuten hield ze de roze schoentjes in haar hand. Ze voelde zich als in een droom gelanceerd, maar had nog even de tijd nodig om te merken dat ze nu toch eindelijk had waar ze al die jaren voor had liggen bidden. Waarvoor ze briefjes had geschreven aan een niet-bestaande sinterklaas. Ja, nu had ze ze toch eindelijk, nu zou ze er voor vechten om te kunnen dansen. Achter haar hoorde ze de rumoer van giechelende meisjes en verlegen jongens, en ze had vaak genoeg verlangend voor de dansschool gestaan om te weten dat dit de laatste groep van de avond was. “Als ik wil dansen, moet ik nu, ja ik moet nu.” ging het eventjes door haar hoofd. Als ze wou dansen, dan moest ze nu.

Heel mooi, maar ik vind dat het een beetje abrupt eindigt.
Verder is het een heel leuk verhaal.

Mooi stukje!

het is nog niet af, :stuck_out_tongue: dat stond er al boven… Maar dit is het tot nu toe, en wou het even kwijt.

Nee vind ik juist niet! (van dat einde bedoel ik)

Woeps, niet gelezen. :’)
Sorry n_n

mooi, ik vind het einde trouwens wel mooi, niet nog van dat geneuzel ofzo gewoon mooi krachtig. doorgaanzo ;d

Dankjullie voor jullie lieve woorden, het doet me zo goed!

Ik hoop op nog wat reacties!

Wat ik wel vreemd vind is dat ze blijkbaar heeeeel supergraag wil dansen, maar dat ze dat al die tijd niet heeft gedaan omdat ze geen dans schoenen had?
Voor de rest heb je een hele mooie schrijfstijl =D
Je raakt er gauw in verdiept.

Je kan mooi schrijven ^^

Het is niet alleen de schoenen. Ze wou dansen, ballet, maar geen geld voor lessen etc. Nu heeft ze dus die schoenen gevonden, en trekt ze - hoe toepasselijk- de stoute schoenen aan en is naar binnen geslopen.

Up<3 ben met het vervolg bezig n_n

up

Ze haalde opgelucht adem toen ze de deur van het gebouw in het slot hoorde vallen. Nu pas realiseerde ze zich dat er ook een kans was geweest dat iemand even een handdoek om de hoek had gegooid, had gezien dat zij daar zat, en had gezorgd dat ze weg moest, zodat ze dit nooit kon doen. Ze trok haar gympen uit, voor zover je ze nog zo kon noemen, en bond voor het eerst haar eigen dans-pareltjes onder haar voeten. Ze stond op, en liep met ingehouden adem de zaal in. Veel licht was er niet, alleen de gloed van de straatlantaarns vielen door de hoge ramen, en de groene lichting van de nooduitgang maakten dat ze nog wat kon zien. De vloer glinsterde onder haar voeten, zoals dat altijd had gedaan in haar dromen, of zelfs nog mooier. Verlegen ging ze staan waar ze net de rest had zien plaatsnemen. Ze sloot even haar ogen, die voor dit ene moment vast vervuld waren met een oneindige energie, en keek toen naar zichzelf in de spiegelmuur.

Ik twijfel of ik dit hou, though.

up

Ik zou het wel houden, vind het een mooi stukje.
+ ik vind je goed schrijven en het is een leuk verhaal.
nieuw stukje XD

inderdaad ik zou hget ook houden, goed stuk! (:

Dat andere stukje is ook al zo leuk! (:

Het begint al ontzettend goed…
Maar, wordt dit echt een verhaal waarvan je elke keer een stukje post, of blijft het hier bij?
Ik hoop het eerste, want ik wil weten hoe het verder gaat. =)