kortverhaal

hoi allemaal, ik moet voor school een kortverhaal over een gebeurtenis van men vriendin schrijven.
ik zou graag willen weten wat jullie er van vinden en wat ik al dan niet kan verbeteren.
hier is het dan:

Annelies , kortverhaal (basisverhaal van Jana)
‘En dit is de leiding van de tippers!’ riep de hoofdleiding. Channice, Joeli en lissa zetten een grote stap naar voren. Jana en de 3 andere leden waren zo blij toen ze hoorden wie hun leiding voor het komende jaar werd dat we megaluid juichten. 3 leidsters en 4 leden, dat is iets om zalig te noemen. Elke zondag ging Jana met heel erg veel plezier naar de chiro. Elk programma dat de leiding maakte vonden ze super! Van hevige spelen tot rustig knutselen en van lekker in de modder rollen tot gaan zwemmen. Samen bouwden ze een band op die nooit meer te verbreken is. En eindelijk was het kamp daar. Het hoogtepunt van het jaar! Toen ze aankwamen in Amel pakten ze hun koffers uit en installeerden ze zich.
De komende dagen waren niet normaal plezant! Ze deden een geishadag. Een hele dag zo rondlopen staat voor minstens 68 keer plat liggen van het lachen. Tijdens nog zo’n leuke dag deden ze zenbox, klinkt ingewikkeld maar enorm leuk! De dagen verliepen sneller dan ze wilden, 10 dagen leken plots zo kort. En de laatste dag was aangebroken.

(Don’t listen to a word I say. Hey! The screams all sound the same. Hey!) ‘Is het nu al tijd om op te staan? Ik ben nog wel keimoe hé’ zei Jana. Ze bleef liggen tot het liedje speelde om in de opening te gaan staan. ‘Ohnee! Is het al opening?’ riep Jana nog met een halve slaapkop. De andere leden sliepen ook nog half dus ze was blij dat ze niet de enige was. Zo snel als ze kon zocht ze haar kleren bijeen in haar koffer die nu al enorm rommelig was. Met maar 1 schoen aan haar t-shirt achterstevoren liep ze naar de opening. ‘ En dan gaan we nu eten!’ riep de leider van dienst. ‘Oh, lekker!’ dacht Jana. Tijdens het eten bedacht Jana dat ze een gedicht voor tijdens het kampvuur moeten maken. ‘Dat komt hier dik in orde!’ riep ze. Heel de dag hebben ze gewerkt aan het gedicht, of in ieder geval wat je werken kan noemen. Ze hebben ondertussen veel spelletjes gespeeld en veel gelachen, maar het gedicht is toch op tijd afgeraakt. Terwijl de aspiranten en de kerels probeerden het kampvuur aan de gang te krijgen, lazen zij hun gedicht voor.

Toen ze aan het kampvuur zaten, begon het. Iedereen begon te wenen omdat het kamp zo goed als voorbij was. Het was een van de mooiste dingen die ze ooit beleefd hadden. Als laatste liet hun groepje samen een wensballon los. Ze bleven er naar kijken tot hij verdwenen was. Daarna bleven ze nog lekker gezellig aan het kampvuur zitten en samen liedjes zingen. Toen was het tijd om te gaan slapen. Het moest in de refter omdat hun tent al was afgebroken. Doodop en haar ogen vol met tranen, kroop ze in haar slaapzak. Ze was blij dat ze niet de enige was die er zo aan toe was.
De laatste keer opstaan. De laatste dag. De laatste keer samen. Met veel moeite stonden ze op en gingen ze helpen met alles op te ruimen en te kuisen. Dat duurde een hele voormiddag. Kuisen en opruimen lijkt niet zo leuk, maar als je vrienden er bij zijn is alles leuk. 12 uur. Laatste keer opening. Alle ouders rondom u. Dit is niet leuk als je je tranen niet kunt bedwingen. Ze kregen nog een laatste afscheidscadeautje en een dikke knuffel. En dan op weg naar huis.
16 september. Een nieuw chirojaar, een nieuw begin. Eerst nog een wandeling maken en dan overgang. Ze hoopten zo hard dat ze nog een van hun oude leiding opnieuw kregen als leiding. ‘Dit is de nieuwe leiding van de tipteen!’ riep de hoofdleider. Het was niet een van hun oude leidsters, maar het was ok, het is niet dat je hen nooit meer zal zien. ‘En met spijt in het hart zijn er ook leidsters die stoppen.’ Channice, Joeli en Lissa zetten een stap naar voren. ‘Dit had ik niet verwacht.’ Dacht Jana.

Ik snap er echt helemaal niks van … waar gaat het over??

Getallen onder de twintig moeten voluit, dat is het eerste wat me opviel en ook gelijk de reden waarom ik niet verder las.