Kortverhaal - Own worst enemy

Hieronder volgt een ander kortverhaal - zie Dagboekfragment - Own worst enemy. Over een clichéonderwerp. dat wel. BTW. ik heb ook nog een fanstory geschreven. maar denk niet dat veel daarin geintereseert zijn. (;

OWN WORST ENEMY

‘Waarom? Waarom, godverdomme!’ Bij elk woord verstart het meisje tegenover mij een beetje meer. Haar ogen op oneindig, haar armen stijf tegen haar lichaam. ‘Je had gezegd het niet meer te doen! Je had het beloofd, gezworen. Ik hoef niet meer te horen dat je niet anders kan! Je hebt weer eens tegen mij gelogen. Dan sta jij er van te kijken dat niemand je meer vertrouwd. Je beliegt en bedriegt je familie, je vrienden, jezelf! Het moet stoppen! Nu!’ M’n stem slaat over en even voel ik tranen prikken, het mag niet, ik ben sterker dan dit. ‘Lisa, je kan hier niet mee doorgaan. Het vernietigt je, het maakt je kapot! En zeg niet dat het niet waar is, je weet het meer dan goed genoeg!’ Ze barst in tranen uit en als vanzelf voel ik ook tranen over m’n wangen lopen. Waarom is het ook allemaal zo moeilijk. Ik weet dat het niets uitmaakt, het is te laat voor haar. Voor ons. We zijn iedereen al kwijt. Natuurlijk is er nog onze familie, natuurlijk hebben we wel vriendinnen. Maar die zouden al rap verdwijnen moesten ze het weten, van ons. ‘Lisa, ik wil je niet kwijt, kan je dat dan niet zien? Het leven kan dan nog zo zwart lijken op momenten, opgeven is voor zwakkelingen. En wat jij de laatste jaren bewezen hebt is dat je vooral niet zwak bent. Als je sterk genoeg bent om jezelf tot dit punt te krijgen, ben je zeker sterk genoeg om te genezen! Nee Lisa, zo rap laat ik je niet gaan!’ Ik zie haar nadenken, twijfelen en eindelijk haar mond openen. ‘Ik hou van je.’ ‘Lisa godverdomme, met die vier woordjes maak je niet alles weer goed. Hoe kan ik nu geloven dat je van me houdt. Nooit laat je het merken, altijd ben ik de schandpaal. Altijd is het mijn fout. Maar ik pik het niet meer, het is gedaan. Hoor je het? Gedaan!’ ‘Je zegt het allemaal alsof het niks is. Maar het is wel degelijk iets! En dat weet je zelf ook wel! Je zit in juist dezelfde situatie als mij. Alleen wil jij genezen en kan het mij allemaal niet schelen. Genees, leef, ga voort zonder mij. Maar dwing me niet om alles op te geven. Alles wat ik nog heb in dit leven!’ De plotse woordenvloed overvalt me. De altijd ingehouden, tegen zichzelf murmelende Lisa, zegt opeens waar het echt op staat. Nog nooit heb ik haar horen vertellen hoe zij over iets denkt, hoe zij zich voelt. ‘Lisa, je bent altijd m’n sterkere helft geweest, ik heb altijd bewondering voor jou gehad. Altijd had jij gelijk, altijd moest ik jou volgen, gewoon omdat ik wist dat jij alles zoveel beter kon. Maar Lisa, deze keer moet je mij vertrouwen, mij jou laten leiden.’ Ik smeek haar met m’n ogen, maar ze lijkt er immuun voor te zijn. M’n woorden lijken haar niet te raken, alsof het niet tot haar door dringt. Weer opent ze haar mond: ‘Ik ben hier dan degene die andere beliegt en bedriegt? Je moest jezelf eens bezig horen! Altijd ben je daar met je goede raad maar kijk eens naar jezelf. Is er al iets verandert? Nee hoor, je blijft volhouden aan je woorden, maar voor je eigen gelden ze niet. Je wil het evenmin als mij, alleen kan jij het niet toegeven! Echt, ik schaam me in jouw plaats.’ Ik weet het wel, ik weet het wel. Natuurlijk weet ik het. Maar nu het zo in m’n gezicht gesmeten wordt, komt het dubbel zo hard aan. Ik kan haar niet meer aankijken zonder te weten dat het ook een deel mijn schuld is. Dat ook ik eraan heb meegewerkt. Ik kan niet in haar ogen te kijken zonder te weten dat we dezelfde gedachten delen, hetzelfde geheim hebben. Ik kan niet naar haar lichaam kijken zonder te beseffen dat ik er even erg aan toe ben. Ik kan niet met haar omgaan zonder te weten dat ik niet meer zonder haar kan. Hoe hard ik haar soms kan haten, hoe hard ik soms wens dat ze uit m’n leven zou verdwijnen, even hard heb ik haar nodig. ‘Het is nog te vroeg.’ Fluister ‘k, voor ik me omdraai. Ik werp nog één blik op de spiegel, forceer een glimlach en maak me klaar voor weer een nieuwe, slopende dag. Met de hoop dat ik morgen zal wakker worden en dit alles gewoon een nachtmerrie blijkt te zijn.

upje

^ Er zal na 6 jaar echt niet opeens wat verschijnen + het uppen van zulke oude topics is echt súpervervelend, pfft.