Kortverhaal: Johannes, waar kom je toch vandaan?

Ik dacht dat ik het wel zou aankunnen, deze leegte. Ik had de pijn die het werkelijk met zich meebrengt, onderschat. Ik weet niet of ik hier ooit bovenop kom, ik weet het écht niet. Wat ik wel weet is dat het allemaal veel anders had kunnen lopen. Maar dat is nu eenmaal een kwestie van keuzes. Ik koos ervoor om te gaan winkelen, ik koos ervoor om een trein later te nemen. Ik koos ervoor om Johannes te kussen, wat achteraf bekeken geen goed idee bleek te zijn. Het lot bracht ons samen, maar datzelfde lot haalde ons ook definitief uit elkaar. Ik dacht dat ik het wel zou aankunnen, verliefd worden, me binden aan één en dezelfde persoon om vervolgens opnieuw alleen te eindigen. Het gezegde dat mensen komen en gaan, blijkt uiteindelijk dan toch te kloppen. Niets of niemand blijft eeuwig bestaan, niets of niemand blijft eeuwig in dit leven, een leven dat bovendien enorm overschat wordt. Men wordt geboren, om daarna weer af te dwalen naar de dood. Men wordt verliefd, gaat samenwonen, trouwt, maakt kinderen, om vervolgens alleen maar te klagen over hoe erg dit leven wel niet is. Hoe erg “liefde” wel niet is. Het was niet zo lang geleden dat ik liefde dacht gevoeld te hebben. Natuurlijk enkel en alleen als je dansen met elkaar, samen naar huis gaan, seks en vervolgens ontdekken dat deze jongeman getrouwd was én kinderen had, onder het begrip liefde verstaat. Die blik op het gezicht van zijn vrouw zal ik nooit vergeten. Argwaan, woede en jaloezie, allemaal tegelijk. Ik kan nog steeds niet vatten wat hij in me zag. Wat hij in mij zag verkoos hij alleszins boven alles wat zijn vrouw hem te bieden had. Alles dus. Lang en blond, felgroene ogen, goed voorzien en daarbovenop een prachtige stralende glimlach. Ik daarentegen, met mijn vlechtjes, lange wimpers, kastanjebruine ogen, van zo goed als niks voorzien, had allesbehalve iets goeds te bieden. Hoogstens goede seks, maar daar leeft niemand van. Een week later, zaterdag 11 april 1981, kwam ik Johannes tegen. Alsof hij door een bovennatuurlijk wezen op mijn pad werd gezet, en daar ook thuishoorde. Het gevoel dat ik kreeg was onbeschrijfelijk, of te beschrijven met één woord; liefde. Het vuile zwembad van Chalons de la Mer had ik nooit echt hygiënisch gevonden, maar het was het enige zwembad binnen een straal van 10 kilometer. Ik ben altijd competitief geweest, zeker wanneer er zwemwedstrijden waren, iets waarin ik zeker en vast uitblink. De opdracht was 100 meter vlinderslag, 4 baantjes van 25 meter zwemmen binnen zo weinig mogelijk tijd. Ik plaatste mezelf in een startpositie, toen het zwart werd voor mijn ogen. Het enige wat ik me verder herinner, is dat Johannes mijn leven gered heeft. Hij was een redder, in minder kwaliteitsvolle zwembaden zoals deze, die dringend gerenoveerd zouden moeten worden. Toen ik mijn ogen opende, zag ik hem, Johannes met zijn felgrijze zachtaardige ogen, zijn donkerbruine krullen en puistjes op zijn wangen, alsof hij permanent bloosde. Men zegt dat lichaamswarmte mensen kan redden in levensbedreigende situaties, en vanaf dat moment kon ik niet anders dan het te geloven. Ik deed meteen wat in me opkwam, ik gaf hem een lange, natte maar vooral oprecht gemeende kus. Ik fluisterde dat ik enorm dankbaar was, dat hij de verantwoordelijkheid genomen had om mijn leven te redden. Dat was het begin van een verhaal van twee tortelduifjes wiens toekomst prachtig had kunnen zijn, enkel en alleen als er geen foute keuzes gemaakt werden. Johannes en ik gingen dagelijks dingen doen samen, dingen die potentiele partners horen te doen. Samen gaan wandelen, uit eten, een langdradige film gaan kijken in de bioscoop van Chalons de la Mer, naar het park om eendjes brood te gaan voeren en voorbijgangers uit te lachen, maar vooral genieten van de groeiende liefde die we samen deelden. Tot het noodlot toesloeg. Een week later, zaterdag 18 april 1981, werd de connectie die we hadden brutaal beëindigd. Blijkbaar had Johannes een duister crimineel verleden, wat met zich meebracht dat er veel mensen naar hem op zoek waren. Die dag vonden ze hem, en schoten ze hem brutaal neer. Wie weet was het zijn verdiende loon, maar dat is niet belangrijk. De mooie en romantische dagen die ik met Johannes beleefd heb, waren allesbehalve crimineel. Ze waren buitengewoon fantastisch, beter dan ik me het begrip “liefde” ooit had voorgesteld.

Hopelijk hebben jullie ervan genoten! Tips of opbouwende kritiek zijn altijd welkom :wink: