[kortverhaal] Amélie

Dit verhaal is echt mooi geschreven!

Dankjewel iedereen :grinning: vanavond nog een stukje (:

up

^

Nu stukje? :frowning_face:

mooie stukjes <3
ik wil niet dat het afgelopen is maar aan de andere kant wil ik ook verder lezen.
hmm. lastig. :slightly_smiling_face:

Amélie

“Er is bezoek voor je”, hoor ik zijn oudere zus zeggen. Het mandje met bloemen in mijn handen trilt alsof het elk moment op de grond kan vallen. Isabelle wenkt me de veranda op. Wanneer ik die opstap, is het enige geluid dat de stilte doorbreekt het kraken van het hout dat kreunt onder mijn stappen. Na een korte stilte staat zijn moeder verontschuldigend op. De deur sluit zich jammerend achter hen en laat ons alleen achter.

Noah
Amélie.

Amélie
Noah.

Noah

De wind zucht in haar haren. Ik zeg niets, kijk enkel naar de sproet onder haar lip, het kuiltje in haar wang en haar ranke hals. Ze bijt op haar lip en houdt haar hoofd lichtjes schuin. Ze staat daar alsof ze gisteren nog in mijn armen lag en mijn naam fluisterde alsof ik het meest kostbare ter wereld was, alsof mijn geur nog vers in haar haren hangt en mijn smaak op haar lippen.

Ministukje :slightly_smiling_face: morgen meer!

Noah

Mijn blikveld vertroebelt door een sluier van tranen. Ik kijk weg omdat ik bang ben dat ze het opmerkt, maar voordat ik het weet, hapt ze met een schrille kreet naar adem en valt ze huilend op haar knieën. Ze slaat haar handen voor haar gezicht terwijl haar lichaam schokt onder de tranen. De inhoud van het mandje met bloemen dat ze met trillende handen had vastgehouden, ligt nu her en der verspreid over de grond.
Ik weet niet hoelang ze daar zit, maar wanneer ze opstaat en naar me toe stapt, zijn mijn eigen tranen opgedroogd en is het enige wat me aan ze herinnert het plakkerige gevoel op mijn gezicht. We zitten roerloos naast elkaar en luisteren naar elkaars ademhaling terwijl het zingen van de vogels ons af en toe overstemt. Een haag ritselt door een schuchter konijn dat wegschiet tussen het struikgewas.
“Herinner je je onze belofte nog…-
“Dat we samen naar de horizon zouden gaan”, onderbreekt ze me, met krakende stem. “Dat gaat niet meer”, fluister ik.
“Het is nog steeds mogelijk”, zegt ze, en ze balt haar vuisten zoals ze altijd doet wanneer ze opstandig is. Ik stoot een bitter lachje uit. “Kijk dan!”, wijs ik.

Vanavond meer! (:

waaaaaaauw
maar is de naam Amélie geïnspireerd uit de film Amélie?

verderrrrrr

Dankje wel!! haha nee hoor :slightly_smiling_face: ik wilde een Franse naam en aangezien ik geen zin had om mijn personage zelf te benoemen, vroeg ik een vriendin me er eentje te geven en zij zei dat ze Amélie wel een goede naam vond haha (: uiteindelijk heb ik die naam maar gehouden
Amélie Poulain is tussen haakjes wel een zeer geniale film

up

Amélie

De deken die op zijn schoot ligt, wordt ruw weggeschoven. Ik sla mijn handen voor mijn mond in een golf van misselijkheid die zich als een messteek in mijn maag boort. Ik krimp ineen en jammer zachtjes om het been dat er niet meer is, om de rode striemen die als gebroken aarde de huid van het stompje voorstellen. “Noah”, jammer ik. Het voelt alsof ook ik een ledemaat verloren heb. Alleen heet het ledemaat dat ik verloren heb Noah en ligt het ergens op het slagveld te rotten. Toen Noah vertrok, liet hij niet alleen mij achter maar ook zichzelf. En nu zit ik hier met fantoompijnen om iets wat ik niet meer heb. “Het spijt me. Ik dacht… ik dacht dat je terug was omdat Bertrand zijn mannen heeft gebeld, dat het hele excuus dat je weggestuurd was wegens je verwondingen slechts een leugen was. Ik… ik wist het nooit van je…”, fluister ik, wanneer ik mijn stem uiteindelijk weer onder controle heb. “Je bent getrouwd”, zegt hij met verwijt in zijn stem.

oh nog zo weinig stukjes. ongeveer 4x Amélie en 4x Noah (: het einde is in zicht. Pagina 8 / 10,5

Awh :frowning_face: Verderrr

up

Amélie

“Voor jou.”
“Ik ben niet meer wat ik was.”
Ik aarzel hem aan te raken, alsof hij gewoon zou kunnen oplossen onder mijn aanraking en ik weer alleen zou zijn. Uiteindelijk glijd ik met mijn vinger over zijn rechte neusbrug, over het landschap aan sproeten. Ik vlecht mijn handen in zijn chaotische haren en houd halt bij zijn nek. “Je bent alles wat ik wil.”
“Je bent getrouwd”, herhaalt hij.
“Ik ben getrouwd omdat ik hoopte dat dat jou zou kunnen helpen.”

Noah

“Dat is geen excuus!”, bits ik. Ze fronst haar wenkbrauwen en verstrakt haar greep op mijn nek. “Bertrand heeft de juiste connecties… Als je het een dag langer had overleefd, of misschien maar een week, zou je hier zitten met twee benen. Je mocht vertrekken omwille van je verwondingen maar ik zweer je dat ik alle brieven heb gezien die Bertrand naar de bevelgever heeft gestuurd. Hij zou je hebben verlost.” Nu ademt ze verwoed en haar borstkas deint op en neer alsof ze net een kilometer gelopen heeft. Ik sla mijn handen voor mijn ogen om het gezicht te ontlopen waar ik elke dag over heb gedroomd sinds ik het heb verlaten.

Verder :astonished:
Ik wil weten hoe het verder gaat, maar ik wil niet dat het afgelopen is :frowning_face: