Korte verhalen van Dat gekke meisje

Hier wil ik graag mijn korte verhalen delen, als eerst “De eerste herinnering”.

De eerste herinnering

Het meisje zat huilend op de bank. Boven haar hoorde ze gestommel en ruziënde stemmen. Het ging nu al drie kwartier zo, zouden ze ooit nog ophouden? De stemmen klonken steeds bozer.

Plots gebeurde er iets en de stemmen klonken ineens verstaanbaar. Wat ze precies riepen heeft het meisje niet onthouden. Terwijl de stemmen diep tot in haar ziel doordrongen voelde ze haar broertje en zusje steeds dichter tegen haar aankruipen. “Kom maar,” fluisterde ze zachtjes, “het komt wel goed.”. De tranen stroomden ook over de wangen van haar broertje en zusje en het meisje voelde ze trillen van angst.

“Opgerot, ik wil je nooit meer zien!”, hoorde het meisje de man roepen. Zijn stem was verwrongen van woede. Een vierde gehuil werd hoorbaar en na een hoop gestommel werd er duidelijk waar het vandaan kwam. De moeder van het meisje viel van de trap de woonkamer in. “Opgerot zei ik je! Dit is MIJN huis!” Riep de man weer en hij trapte haar richting de gang. Na een hoop gestommel hoorde het meisje de deur dichtgegooid worden. De man, hun vader, beval de kinderen van de bank af te komen en aan de eettafel plaats nemen. “Kom, we gaan eten”, zei hij.

Na een eeuwigheid klonk de deurbel en de man stormde naar de deur. “Mijn kinderen, je kan me niet weghouden van mijn kinderen!”, huilde de vrouw. De man hield haar tegen en maakte haar nog een paar keer duidelijk dat ze weg moest gaan, maar de vrouw was zo sterk door haar wanhopigheid dat ze de man aan de kant duwde en naar de eettafel rende. Het meisje weet het nog goed, de knuffels die zij en haar broertje en zusje kregen van hun moeder. Het gehuil van hun alle vier en de kwade stem van de man die hun moment doorbrak. “Je gaat nu weg!”, riep hij weer en hij trok de vrouw aan haar haar naar de deuropening. Zodra ze buitenstond werd de deur dichtgegooid. Het gehuil was nog steeds hoorbaar en maakte de stilte die aan de tafel heerste nog pijnlijker.

leuk verhaal! alleen, ga je de hele tijd over ‘het meisje’ praten. of krijgt ze ook een naam :wink: