Korte verhaaltjes van mij.

Af en toe heb ik ineens een ingeving. Gewoon een onderwerp waar ik een klein verhaaltje over probeer te schrijven. Het zijn uitprobeersels en ik wil graag weten of het een beetje te lezen is. Ik schrijf voornamelijk echte verhalen en geen korte stukjes. Dus ben ik heel benieuwd wat jullie ervan vinden. (: Ik kan tegen kritiek, dus brand los!

••.•´¯`•.•• - ••.•´¯`•.••
Onderzoekend keek ik rond. Alle mensen nam ik één voor één in me op. Plotseling kreeg ik het gevoel dat dat hem moest zijn. De manier waarop hij liep en bewoog. De manier waarop hij die deur opende en naar binnen stapte. Dat had ik gezien, precies op díe manier. Van een afstandje keek ik toe en volgde zijn bewegingen.
Even later was de man verdwenen en stapte er een andere man op de winkel af. Dat kon hem ook nog zijn, hij had ook dezelfde bewegingen als de man die net naar binnen liep.
Ik keek nogmaals rond. Er waren wel erg veel mensen die iets van de man, die ik had gezien, weg hadden. Helaas was het op dat moment te donker om een gezicht te zien. Dus eigenlijk kon het iedereen zijn.
Langzaam besloop ik een meneer van achteren en keek over zijn schouder. “Jij hebt mijn kip vermoord hé?!” schreeuwde ik plotseling. De man schoot minstens een halve meter omhoog en draaide zich geschrokken om. “Mankeer jij iets ofzo?!” siste hij. Ik keek hem even boos aan en liep verder.
Die kippenmoordenaar zou ik wel vinden, hoelang ik ook moest zoeken. Niemand zat aan mijn kippen. Dit verhaal zou nog wel een staartveer krijgen.
••.•´¯`•.•• - ••.•´¯`•.••

••.•´¯`•.•• - ••.•´¯`•.••
“Help me nou, sta daar niet zo stom te lachen?!” riep hij verbaasd. Na die woorden liet ik mezelf op de grond zakken, met natte ogen staarde ik hem aan terwijl de tranen over mijn wangen rolden. Hoe kon hij dit nou niet grappig vinden? Hij had zichzelf eens moeten zien.
Hij smeekte mij terwijl hij zelf zo stom was geweest, hij had zelf een inschattingsfout gemaakt.
Daar lag hij dan, met zijn benen de lucht in en zijn bips naar beneden in het gat.
Ik draaide me even om zodat ik kon proberen het beeld uit mijn hoofd te krijgen, maar op het moment dat ik hem wilde helpen en hem opnieuw zo zag liggen kreeg ik direct weer een aanval.
“Haha, ik ká-han het niet…” schaterde ik. Mijn buik begon zowaar pijn te doen van het lachen. De tranen bleven maar stromen, ik had serieus nog nooit zoiets grappigs gezien. Het leek erop alsof hij het fijn vond, hij deed niet eens moeite om zichzelf overeind te helpen.
Voor heel even wist ik mijn lach in te houden toen ik mijn ogen sloot. Helaas was dat maar voor luttele seconden, toen ik mijn ogen openden beet ik op mijn onderlip. “Niet lachen, help die arme jongen,” sprak ik mezelf toe.
Ik stond op en haalde diep adem, ik stak mijn hand naar hem uit en trok hem uit het gat met alle kracht die ik nog in me had.
Met betraande ogen keek ik naar mijn bed, niet dat ik het nou zo erg vond dat het gebeurd was, maar meer de manier waarop. Ik zal het geluid nooit meer vergeten. Een rare harde *krakkrakkrak* en daar lag hij, hulpeloos met zijn benen in de lucht.
••.•´¯`•.•• - ••.•´¯`•.••

Je hebt ook hiervoor talent.

Ik ben niet zo’n fan van short stories, maar je schrijft erg netjes c:

Dankjullie! Nee, ik normaal ook niet. Maar ik heb nu een verhaal waar al 20 hoofdstukken van bestaan, dus wilde ik eens iets anders proberen. (:

Up!