Korte love story :)

Mijn zusje heeft al heel lang een abbonnement op de Hitkrant, en dit jaar is er een “love story” wedstrijd. Heel simpel: schrijf een zomers liefdes verhaal van ongeveer 1200 woorden. Toen ze het me vertelde ben ik gewoon gaan schrijven en na een kwartiertje had ik mijn (redelijk korte en oppervlakkige, maar nouja, het is maar voor een tijdschrift) verhaal klaar en ook gelijk opgestuurd :slightly_smiling_face: Dat is nu 2 weken geleden, dus ik hoop dat het ook echt in het tijdschrift zelf komt, maar zo niet wil ik het iig met jullie delen :wink: Dit is de onverbeterde versie, ik heb het ietsje verkort en zonder spelfouten opgestuurd maar die versie kan ik niet meer vinden -.-

“Oke, that’s it!” de stem van mijn moeder klinkt zo luid dat ik hem door de oortjes van mijn iPod heen hoor. “Nu is het echt klaar, Cady. En kijk me aan als ik tegen je praat!” ze geeft een ruk aan het snoertje en trekt zo mijn laatste verdediging weg. “Blijf van mijn muziek af mens!” ik spring op en kijk haar woedend aan. “Nu moet jij eens goed luisteren jonge dame!” haar ogen schieten vuur. “Papa en ik zijn dat gedrag van jou méér dan zat! Het is voor een van ons leuk dat we niet op vakantie gaan, maar je kan je op z’n minst je best doen om er wat van te maken!”
Ik kijk brutaal terug. “En wat nou als ik daar geen zin in heb?”
“Dan komen er maatregelen. En wel nu.” ze steekt haar hand uit en kijkt me uitdrukkingsloos aan. “Lever maar in. iPod, laptop, mobiel, nú.”
“Wát?! Dat ga je niet menen!” vol afschuw kijk ik haar aan, maar ze zegt niks. Langzaam sta ik op en verzamel mijn spullen.
“Mooi. Misschien dat je ze terug krijgt als je weer normaal kan doen.”
Ze loopt mijn kamer uit.

Ik snuif, maar voel mijn lip trillen. Waarschijnlijk stopt ze alles in een kluis ofzo. Nu heb ik helemaal geen contact meer met de buitenwereld… Dat had ik al niet echt veel, Iedereen is op vakantie, maar goed… Ik voel een paar tranen over mijn wangen stromen en boos veeg ik ze weg. Ik ga altijd huilen als ik overstuur ben. Ik plof op mijn bed en staar naar mijn plafond. Kon ik maar weg gaan, en de rest van de vakantie ergens in een ver land door brengen… Opeens krijg ik een idee. Wát als ik gewoon weg ga? Mijn spullen pak, naar het station fiets en gewoon een random trein neem? Ik ben 16, tegen houden kunnen ze me toch niet… En ik heb wel geld, nog van mijn oppas baantje. Het moet haalbaar zijn, toch? Als ik gewoon niet te dure spullen koop… Ik neem een besluit en sta op. Ik pak mijn reiskoffer uit de kast en begin hem in te pakken. Kleren voor minstens 2 weken, toiletspullen, wat tijdschriften, portemonnee, slippers, gympen, alles gaat er in. Mijn mobiel kan dus niet mee, maar is dat erg? Ik heb hem toch niet nodig, er zijn overal wel telefoon cellen, en behalve mijn ouders ken ik toch niemand die me nu zal bellen. Als de koffer vol zit, doe ik hem dicht en til hem van het bed.

Ik sluip de gang op en kijk of de kust veilig is. Mijn moeder is nergens te zien, ze zal wel naar de stad zijn met een paar vriendinnen ofzo. Ik sleep m’n koffer de trap af, pak mijn jas en sleutels en loop naar buiten. Na een beetje geklungel weet ik de koffer op mijn fiets te krijgen, en dan ga ik ervandoor! Ik ben vrij! Ik fiets naar het station en kijk op de grote borden in de vertrek hal. Parijs, Berlijn, Brussel… Niet wat ik wil. Dan valt mijn oog op de vertrektijden van een trein naar Rome. Hmm… Italië. Zon, zee, strand, pasta, pizza, knappe Italiaanse jongens… Klinkt niet slecht! Ik loop naar de dichtstbijzijnde kaartjes automaat en steek mijn bankpas erin. Na wat geklungel is het gelukt en houd ik trots mijn enkeltje zomervakantie in mijn hand.

Ik trek mijn koffer door de overvolle hal en zoek naar de trein. “Voertuig 12, coupe B, 2e klas…” mompel ik zachtjes. Opeens voel ik een onverwachte ruk aan mijn koffer. Hij blijft ergens achter haken en komt abrupt tot stilstand, maar ik loop nog door… Ik struikel in mijn verwarring en val plat op mijn gezicht. “Au!”
“O jemig, I’m so sorry! Are you all right?” ik kijk om en zie een knappe jongen boven me uittorenen. Hij is iets langer dan ik, heeft warrig blond haar en vriendelijke bruine ogen. “Eehm, ja, ehm ik mean, eh bedoel, ehhm, I’m oke!” stamel ik geschrokken. Hij schiet in de lach. “Ook Nederlands? Ik wist het niet zeker” hij grijst naar me en steekt zijn hand uit om me overeind te helpen. “Ik ben Tom.” ik klop het stof van mijn benen en kijk hem verlegen aan. “Cady. Ik ben Cady.”

“Nou, hallo Cady! Ga je in je eentje naar Rome?” hij kijkt me vriendelijk aan. “Ja… Nouja… Ik zou eerst eigenlijk gewoon helemaal niet gaan.” hij tilt mijn koffer de trein in en helpt mij er achter aan. “Mijn ouders Konden geen vrij krijgen van hun werk… Ze zijn allebei advocaat en hebben het vaak druk…” we lopen door het gangpad en ik stop bij coupe B. “Dus toen heb ik besloten zelf te gaan. Maar… Eehmm…” ik bijt op mijn lip en staar naar de grond. “Zij weten nog niet helemaal dat ik weg ben…” Hij begint te lachen. “Dus je bent er gewoon van door gegaan? Cool. Ik zit trouwens ook in deze coupe, dus misschien kunnen we naar binnen?” hij zwaait met zijn trein kaartje voor mijn gezicht en ik zie inderdaad een B staan. “Ja, is goed.” we leggen onze spullen in de rekjes en gaan dan tegenover elkaar aan het tafeltje zitten. “Vind je het niet stom dat ik gewoon ben weg gegaan?”

Hij kijkt me aan. "Nou, het is roekeloos. En gevaarlijk. Maar zoiets doe je maar 1 keer in je leven! Dat is toch hartstikke gaaf? Mijn ouders hebben een huis in een dorpje net buiten de stad, daar ga ik nu heen, want zij zijn er al. Maar eigenlijk vind ik dat hartstikke saai… Er is daar niemand die ik ken, en ik mag best vrienden meenemen, maar die konden allemaal niet… "
Hij staart voor zich uit.
“En je vriendin dan? Kon die niet mee?”
“Ik heb geen vriendin… Maar ik kan hetzelfde aan jou vragen. Waarom is jou vriendje niet met je mee?”
Ik grijs een beetje ongemakkelijk. “Ik heb geen vriendje…”
“Dan hebben we dat in elk geval gemeen.” hij grijnst naar me.

“Heb je al onderdak?”
“Nee…” geef ik toe. “Daar heb ik echt nog geen moment aan gedacht.”
Hij aarzelt. “Ik weet niet of je het wil… Maar je mag bij mij en mijn ouders komen logeren? In elk geval de eerste nacht? Dan heb je in elk geval een dak boven je hoofd. En ik beloof je dat ik geen seriemoordenaar ben.”
Ik bijt op mijn lip. Is dit wel zo’n slim plan? Ik bedoel, ik ken hem niet eens… Maar hij lijkt aardig en zijn ouders zijn er ook. En anders kan ik altijd nog weg gaan. “Oke! Dat lijkt me super.” ik kijk hem vrolijk aan.
“Te gek! Ik sms even mijn moeder.” hij grijnst verontschuldigend en pakt zijn mobiel. Ik kijk uit het raam. We hebben Rotterdam al achter ons gelaten en rijden nu langs boerderijen. Het voelt goed om te weten dat ik elke seconde mijn huis en mijn vervelende ouders met meters achter me laat.

“Geregeld!” Toms stem schrikt me op uit mijn gedachten. “Het is geen probleem. Mijn moeder is volgens mij juist blij dat ik een meisje meeneem, haha…” hij kijkt een beetje ongemakkelijk, en opeens weet ik wat me te doen staat. Ik buig me voor over, kijk hem aan en zeg: “En ik ben blij dat ik word meegenomen door een jongen.” ik glimlach naar hem, en voorzichtig buigen we naar elkaar toe. Het laatste wat ik zie voor ik mijn ogen sluit en zijn lippen proef, zijn zijn bruine ogen.