Kort verhaal

Al waren het je ogen, die felblauwe dan was het wel je glimlach die iedereen aantrok.
Wat moet ik zeggen, wat valt er nog te zeggen.
Een wervelwind in mijn hoofd terwijl er totale stilte heerst om ons heen. Het is slechts 1 zin: Ik mis je. Mis je mij ook?
Nee. Nee ik denk niet dat je mij mist en ik denk niet dat ik had moeten verwachten van wel,
ten slotte is hoop een heel fragiel iets, iets wat zich voorzet als een ijzeren muur maar bij weerslag van veren gemaakt blijkt te zijn die een lichte zucht niet eens overleven.
Ik weet niet waar je bent, wat je doet of wat je voelt.
Ik weet helemaal niks en suggereren is net als schilderen in het donker.
Ben ik boos op je? Ja ik ben boos maar misschien meer op mijzelf en ik ben verdrietig, teleurgesteld etc emoties emoties wat moet ik ermee.
Het voelt net als kleine dolksteken, iedere keer net niet hard genoeg maar wel voelbaar, het doet pijn maar ik overleef het.
Dat doet pijn, dit doet pijn mijn tranen, doorweekte blauwe ogen.
stop het maar eindig het niet, hoe tegenstrijdig ben ik?

wooowwwwwww :bowing_man: