kort verhaal:Victoria

oke,
hier nog ff een verhaaltje dat ik heel graag even kwijt wil:

Het geluid van de wekker galmde door Victoria’s kamer. Het was nog donker. Victoria drukte de wekker uit. Haar ogen waren half open. Op haar wekker zag ze dat het zes uur s’ochtends was. Ze staan en rekte zich uit. Ze liep richting de badkamer en draaide de kraan open. Van haar hand maakte ze een kommetje die ze onder de kraan hield. Langzaam vulde het. Toen het kommetje vol was gooide ze het over haar gezicht heen. Victoria keek naar haarzelf in de spiegel. Haar gezicht was kletsnat en haar bruine haren plakten een beetje op haar wangen. Ze zag er uit als een zeergewone vijfentwintigjarige vrouw uit Washington DC. Maar eigenlijk was ze meer dan dat, ze werkte als agente bij de FBI.

er komt nog meer, hoor. ;p

leuk (; x

thx ;p
x

nog een klein stukje xD

Ze liep door de gangen van het hoofdkwartier van de FBI. Het was een groot, grijs en erg mysterieus gebouw met zwarte ramen. Victoria werkte hier al ruim drie jaar. Ze kreeg steeds verschillende opdrachten. Vandaag zou ze waarschijnlijk weer een nieuwe opdracht krijgen.
‘Vicky! Agent Silverson wilt met je praten. Kom maar met mij mee, ik breng je naar hem toe.’ Het was Dustin, een goede vriend van Victoria. Ze waren tegelijkertijd begonnen bij de FBI. Ze hadden vaak opdrachten die ze met z’n tweeën moesten doen. Dus meestal werden ze ook met z’n tweeën bij Agent Silverson geroepen, dit keer alleen niet.

‘Agente Willems, ik heb een opdracht voor je. Ik wil dat je president Obama naar de FBI-vestiging in Los Angeles brengt.’ Victoria slikte. Dat was geen makkelijke klus. ‘Samen met Agent Stone?’ Agent Silverson schudde zijn hoofd. ‘Je moet het alleen doen. We hebben mensen te kort. Agent Stone is bezig met een andere opdracht.’

Aah lijkt me wel interessant! Ga maar verder. (A)

Trouwens: ben jij de persoon op je plaatje? Want dan ben je echt heel mooi!

Verdur…
Is leuk

jup, dat ben ik ;p
dankje(L)

'Waar is de beveiliging?,'vroeg president Obama. 'Hier, meneer!,'zei Victoria. ‘En de rest?’ President Obama bekeek haar van top tot teen. Daarna keek hij de kamer rond alsof hij nog iemand verwachtte.‘Ik ben de enige, meneer,’ zei Victoria. ‘En wie mag jij wel niet zijn?’ Even was het stil.‘Ik ben agente Willems. Maar noem me maar Victoria.’ President Obama zuchtte. ‘Nou, Victoria. Let’s go!’

Victoria kwam samen met de president het witte huis uitgelopen. Ervoor stond een zwarte auto geparkeerd. Ze deed de deur open voor de president. Net toen president Obama wilde instappen kwam er een man met een geweer uit de bosjes. Victoria rende naar de man. Ze pakte het geweer. Er onstond een gevecht.'Ga weg zonder mij!,'schreeuwde ze naar president Obama. Ze kon de man moeilijk overmeesteren. Hij was veel sterker dan haar. Hij duwde haar tegen de muur aan. Victoria gaf hem een harde klap in zijn gezicht en trapte met de hak van haar pump in de voet van de man. Hij schreeuwde het uit van de pijn. Met zijn ander voet schopte hij tegen haar been aan. Hij hield het geweer tegen haar buik aan, hield de trekker over en liet haar voorzichtig los. Een scheut van pijn schoot door haar maag. Snel keek ze richting de plek waar de zwarte auto stond. Maar die was weg. Ze liet zich vallen op de grond. Ze zag hoe alles wazig om haar heen werd. Alles werd langzaam zwart…


Langzaam gingen haar ogen open. Ze zag een fel licht. Was ze dood? Wat was er gebeurd? Langzaam aan zag ze dat ze in een ziekenhuisbed lag. De hele kamer was wit. Niemand was er. Haar buik deed enorm veel pijn en ze had een erg droge mond. Ze begon zich te herinneren wat er allemaal gebeurd was. Snel haalde ze het deken van zich af. Voorzichtig stond ze op. Het deed enorm veel pijn. Maar ze moest weten hoe het met de president was wie die vreemde man was.

volgensmij leest niemand het meer, mr k maak t tog lkkr af ;p

Ze merkte dat haar arm aan een infuus vastzat. Ze pakte het kapstokje vast en nam het mee. Langzaam liep ze naar de deur. Het kostte haar veel moeite. Toen ze in de deuropening stond zag ze Dustin staan. Geschrokken keek Dustin haar aan, snel kwam hij naar haar toe. ‘Dustin! Ik moet naar de president! Ik moet gaan! Breng me naar hem toe!,’zei ze. Haar stem klonk schor. Dustin leidde haar naar het ziekenhuisbed. Ze probeerde tegen te werken, maar ze had niet genoeg kracht. ‘Rustig maar, het komt allemaal goed,’zei Dustin. Zijn stem klonk zacht. Het was heerlijk om naar hem te luisteren. Als hij begon praatte luisterde iedereen gelijk. Niet dat het veel voorkwam, want hij praatte niet zo veel.
‘Nee!,’schreeuwde Victoria. ‘Breng me naar de president!’ Dustin duwde haar zachtjes op het bed. Hij ging naast haar zitten. ‘Maak je geen zorgen. De president is veilig. Die klootzak die je dit heeft aangedaan heb ik opgepakt. Je moet rusten.’ Victoria keek voor zich uit. Ze zei niets. Dustin legde zijn hand op haar knie. Een paar minuten zaten ze zo, niemand sprak. ‘Wat voor dag is het vandaag?,’vroeg Victoria even later, ze had geen idee hoelang ze buiten bewustzijn was geweest… ‘Je bent vier dagen lang buiten bewustzijn geweest.’ Weer was het eventjes stil. Ze keek Dustin aan. ‘Toen je buiten bewustzijn was, zeiden de artsen dat er een kans is dat je dingen die om je heen gebeurde kon horen,’vroeg hij opeens. ‘Ik heb niets gehoord,’zei Victoria. Dustin keek naar de grond. ‘Ik, eh…, ik heb je verteld dat ik…, van je hou.’ Dit kwam aan als een schok, totaal onverwachts. Victoria boog aarzelend naar voren, ookal deed dat enorm veel pijn. Dustin keek haar verlegen aan. Zachtjes drukte ze haar lippen op de zijne.

De verhaallijn is opzich wel goed, maar het gaat allemaal veel te snel voor mijn gevoel. Ik zou langzamer gaan en meer details vertellen.
Succes & upje!

De verhaallijn is opzich wel goed, maar het gaat allemaal veel te snel voor mijn gevoel. Ik zou langzamer gaan en meer details vertellen.
Succes & upje!

en het laatste stukje

Ongeveer twee jaar later zaten Dustin en Victoria samen op het strand naar zonsondergang aan het kijken. Ze zaten samen op het vochtige zand. Dustin streelde Victoria’s rug. Hij pakte haar hand en stopte er iets in en vouwde ze dicht. Victoria deed haar hand open om te kijken wat erin zat. Ze zag een mooie, zilveren ring. ‘Wil je met me trouwen?,”fluisterde Dustin in haar oor. ‘Ja!,’zei Victoria zonder twijfel. Er verscheen een enorme glimlach op zijn gezicht. Hij pakte de ring en deed het om Victoria’s vinger en kuste haar.

ik hoop dat jullie het een beetje leuk vonden…
x