Kort verhaal- tips en meningen? :)

Lieve Gs’ers,

voor een schrijfopdracht van school heb ik een verhaal moeten schrijven. Ik ben benieuwd naar wat jullie van dit verhaal vinden, wat voor een gevoel het bij jullie opwekt (als het uberhaupt een gevoel opwekt) en wat er volgens jullie beter kan. Geef je mening! :relieved:

I.
Sinds kort kan ik weer rustig op mijn stoel zitten en genieten van het boek dat ik lees. Ik lees alleen boeken die voor 18 mei 1957 zijn geschreven. Kranten lees ik niet meer.
Ik hoef niet te weten wat er omgaat in de wereld. Het enige wat de mens doet is slecht. En de goede mensen lijden hieronder. Als er op dit moment nog goede mensen zijn.
Ik weet niet of ik zelf goed of slecht ben. Ik lijd wel, maar ben ook een profiteur, ik zit hier, dag in dag uit, op deze kamer en elke dag lees ik een boek. Ik werk niet, ik help niemand, ik lees mijn boek.
Vaak heb ik gedacht om maar eens uit mijn levensstijl te stappen, om wel te gaan werken, geld te verdienen om dit te schenken aan goede doelen en goede mensen te helpen. Maar telkens als ik mijn kamer verliet werd ik weer geconfronteerd met de waarheid.
Ooit ben ik anders geweest, onnozel, dat wel, maar gelukkig. Naar mijn idee zijn deze dingen nauw met elkaar verbonden. Wanneer iemand gelukkig is, is dat niet omdat diegene ziet hoe de mens zich gedraagt. Diegene ziet wat hij wil zien. Ergens is dat wel mooi, om zo onnozel te kunnen zijn dat je slechts ziet wat je wil zien. Ik kan dat niet. Ik zie wat ik heb waargenomen.

II.
Op 12 april 1957 werd Loetje, zoals gewoonlijk, om vijf minuten voor zes, geroepen door haar moeder. Dat het eten klaar was en dat Loetje het naar mevrouw Hobbema kon brengen.
Mevrouw Hobbema, een schooljuffrouw, was al meer dan een jaar inwonende bij Loetje en haar ouders. Ze betaalde elke maand netjes de huur en in ruil voor dat maandelijkse bedrag woonde de schooljuffrouw op de zolderkamer en werden ontbijt en diner voor haar klaargemaakt. Het ontbijt nuttigde zij 's ochtends aan de keukentafel in de gezamenlijke keuken. Het diner daarentegen at zij altijd alleen op de zolderkamer.
Mevrouw Hobbema was erg op de zestienjarige Loetje gesteld, dus mocht Loetje iedere avond naar de zolderkamer lopen om het eten af te geven aan haar voormalige schooljuffrouw. Wanneer Loetje had aangeklopt bij mevrouw Hobbema, wachtte Loetje altijd tien tot twintig minuten tot mevrouw Hobbema haar eten uit de handen van Loetje griste en de deur dichtsmeet.
Op een dag, dinsdag 18 mei om precies te zijn, kwam Leo Hobbema terug van de kostschool, waar hij naar school was gegaan toen zijn moeder bij de familie van Loetje in ging wonen.
Leo en Loetje hebben vroeger vaak samen gespeeld. Leo was eigenwijs, vol leven en hij had een goed gevoel voor wat ‘goed’ was en wat niet. Hij was altijd eerlijk en Loetje vond het heel erg prettig hem weer eens te zien. Voordat Leo zich naar de zolder begaf, nam hij nog even de tijd om met Loetje te praten over het dagelijks leven en al het andere dat hen het laatste jaar bezig had gehouden.
‘‘Jouw moeder is een hele lieve vrouw Leo, maar weet je wat ik nou niet begrijp?,’’ vroeg Loetje, ‘‘iedere avond breng ik haar haar avondmaal, maar zij opent haar deur pas om het eten te pakken als er meer dan tien minuten verstreken zijn. Dan is haar eten toch allang koud! En je kan…’’ Leo onderbreekt haar: ‘‘Wacht even! Jij staat iedere dag meer dan tien minuten voor een dichte deur te wachten? Ben je gek? Je kan dat bord ook gewoon op de grond neerzetten, dat vindt ze heus wel!’’
Loetje nam Leo’s advies op en zette die avond, nadat zij had aangeklopt, het eten voor mevrouw Hobbema voor haar deur. Toen mevrouw Hobbema zag dat Loetje niet voor haar deur stond om haar het avondmaal persoonlijk te overhandigen, is zij door het lint gedraaid. Ze is naar beneden gerend, schreeuwend; ‘‘Waar is ze! Waar is ze!’’.
Toen ze Loetje rustig aan de keukentafel zag zitten is ze haar gaan slaan. En slaan. En slaan. Totdat Loetje daar lag, levenloos op de keukenvloer.

III.
Het kan me eigenlijk niet meer zo veel schelen. Gebeurd is gebeurd en ik kan er niets meer aan doen. Ik mis haar wel.
Er wordt aangeklopt. De kamerjuffrouw opent mijn deur. Ze heeft een bord in haar hand. ‘‘Meneer Hobbema, het is zes uur, tijd voor uw avondeten.’’

Alvast bedankt!

Upje

Niemand? :slightly_smiling_face:

:slightly_smiling_face:

Ik heb het gelezen en ik vind het apart. Ik heb er niet echt het juiste woord voor, maar ik bedoel het in ieder geval niet in negatieve zin. Moest het wel echt even goed lezen om het helemaal te begrijpen. Maar wanneer je het goed leest, wordt het wel een stuk duidelijker.
Wat was de opdracht voor school? (met schrijfopdracht kom ik niet zo ver) En wat wilde jij er zelf precies mee bereiken?

Diep. Ik weet niet of ik het helemaal snap. Maar wel goed geschreven, mooie stijl.

Gebeurt is gebeurt → Gebeurd is gebeurd.
:slightly_smiling_face:

@xAfterthestorm;
Okee, dankjewel dat je het gelezen hebt en je mening wilde geven. :slightly_smiling_face:

De opdracht was dat je een verhaal dat regelmatig wordt verteld in je vrienden- en of familie moest veranderen/opblazen, zodat het een interessant kort verhaaltje vormde. Een beetje een vage opdracht, maar opzich wel leuk.

Ik wilde graag bereiken dat degene die dit las het in eerste instantie begreep en in tweede instantie een beetje een vreemd gevoel krijgt en na gaat denken over hoe apart onze maatschappij en de mens af en toe in elkaar zit…

Is het trouwens duidelijk dat in I & 3 dezelfde persoon aan het woord zijn? En wie die persoon is? :slightly_smiling_face:

Haha, ik schrijf eigenlijk nooit verhaaltjes, en ik leg vaak een beetje rare links tussen dingen, dus vandaar dat ik me een beetje afvraag of dit een beetje een ‘‘logisch’’ verhaal is…

@Optimism; Dankjewel! :grinning:

@Sparrow; Oeh… Die spelfout is best wel erg haha. Ik ga het meteen even veranderen!

Ik heb het ook gelezen ik snapte het verhaal wel maar moest er wel even goed de tijd voor nemen en het rustig lezen. Ik vind het wel bijzonder om het even te benamen :slightly_smiling_face:.

In stukje twee heb je de volgende zin staan en volgens mij moet het zijn griste in plaats van grisde
… Loetje altijd tien tot twintig minuten tot mevrouw Hobbema haar eten uit de handen van Loetje grisde en de deur dichtsmeet.

Ik snap er echt nietttts van. Heb het twee maal echt goed nagelezen en ik snap het niet.

@scaramouche_; Dankjewel voor het vermelden van mijn spelfout. Ik lees nogal snel over (mijn eigen) fouten heen… :slightly_smiling_face:

@Angus; Okee, misschien moet ik het maar even proberen te herschrijven. Ik wacht nog even af of er meerdere mensen zijn die het helemaal niet begrijpen.

Haha wil je uitleggen waarover het gaat? (:

Oh, haha, ja tuurlijk; het gaat over Leo Hobbema, in I & III is hij aan het woord. Op dat moment is hij al oud en heeft hij zijn hele leven al geisoleerd van de buitenwereld gezeten.

Deel II is een flashback, in een alwetend perspectief, waarin wordt uitgelegd waarom Leo zich heeft teruggetrokken uit de wereld.

Het verhaal gaat voornamelijk over de machteloosheid en weggeebte wanhoop van Leo.

Oh weet je waar ik bleef haken? Ik vroeg me steeds af waarom Mevrouw Hobbema Loetje heeft gedood en wat die meneer Hobbema er nu mee te maken had. Ik wist niet dat het Leo was. Ik vond het gewoon niet kloppen dat zij haar heeft kunnen doden om dat bord dat ze dan voor de deur heeft gelegd.
Ik zou nooit hebben geraden dat het daar om ging, omdat het in mijn hoofd onwaarschijnlijk is dat dat zou gebeuren, voor zo’n reden en ook omdat ik het nooit heb zien aankomen dat juist OM die reden, om het feit dat hij zijn moeder iemand heeft zien doden, dat hij eeuwig en altijd aan huis gekluisterd is.
Maar ik vind het wel heel goed geschreven hoor (: haha sorry dat ik het niet zag en bedankt voor je uitleg

Het is ook allemaal heel erg onwaarschijnlijk, maar het was de opdracht om een verhaal heel erg uit proportie te blazen…

In mijn hoofd heeft mevrouw Hobbema een sterke vorm van dwangnuerose en draaide ze daardoor door het lint toen de dingen niet gingen zoals ze altijd gingen.

En opzich wordt het vervreemde gevoel dat Leo heeft versterkt doordat hij inderdaad zijn eigen moeder een (goede) vriendin van hem heeft zien doden.

Het is allemaal ook hoogst onwaarschijnlijk, maar dat is een van de redenen dat ik het even op GS heb gezet, om te kijken of het niet te onwaarschijnlijk was, maar ik ben blij dat je het nu wel begrijpt. :slightly_smiling_face:
Dankjewel trouwens!

Ik vond het wel begrijpelijk hoor! Goed verhaal, en mooi om te lezen dat één gebeurtenis een leven zo kan beïnvloeden. Ofzo. Haha ik weet niet wat ik precies wil zeggen, maar ik vind het mooi geschreven.