[Kort verhaal] Oh,waren we maar gestorven.

Oh, waren we maar gestorven.

“We zijn toe aan iets nieuws.” zei ze destijds fluisterend in mijn oor. Terwijl ik van binnen grinnikte om de ironie -we waren aan het winkelen en toen besloot ze dat ze aan iets nieuws toe was-, had ik haar verwonderd aangekeken.
“Zo raken we nog op elkaar uitgekeken.” zuchtte ze.
Om de een of andere reden was ze daar altijd heel bang voor, dat onze chemie verdween, en we niks meer werden dan 2 dode bomen wiens takken vergroeit waren. Twee dode bomen in een groeiend bos. Ze was bang dat we net zo op elkaar uit waren gekeken als ik was op de h&m waar we op dat moment inliepen. Ik had haar gevraagd wat zij dan in gedachten had. Ze had niet lang hoeven nadenken, nee volgens mij had ze in haar hoofd al precies uitgedacht wat ze zou zeggen, ze had verlangt naar dit gesprek. “Ik wil naar Parijs.”

Die avond gingen we op weg. Niet meer bij ons dan een rugzak vol spullen, en een pinpas. Met de trein gingen we richting Parijs. Terwijl zij zoals gewoonlijk de oren van mijn lijf praatte, en haar handen op mijn borst plaatste, telde ik in mijn hoofd de kilometers. De kilometers tikten voort, één voor één verlieten ze me weer voor een ander. Ik voelde me een zwerver, een loner, een man zonder huis. Zonder huis, maar met een hart. Een hart dat zich vervulde met warmte als ik haar woorden hoorde. Ik hoorde ze alleen, luisteren deed ik niet. Het ging spreekwoordelijk mijn ene oor in, en het andere uit. Maar de tijd dat het tussen mijn hoofd doorbracht vond ik heerlijk. De trilling van haar stem kietelde mijn oorschelpen, en terwijl ik nog steeds de kilometers telde, wetend dat we wegliepen van onze problemen, ontspande het me. Een enkele keer stond ik op en liep ik door de wagons in de trein. Mensen kijken deed ik dan. Er zat een man wiens leven op zijn gezicht getekend stond. Zijn rimpels gaven hem waardigheid. Verder zaten er echt verliefde stelletjes, elkaar beminnend alsof ze elk stukje lichaam opnieuw willen ontdekken, alsof vandaag de laatste dag is. Was het toen maar de laatste dag.

Ik vroeg haar toen we er bijna waren waarom ze voor Parijs gekozen had. “We moeten zoeken wat we verloren zijn.” was haar antwoord.
Toen ik haar niet begrijpend aankeek was ze verontwaardigd. “De romantiek is weg. Als we samen door de stad lopen lijkt ze wel te slapen. Alsof er niet meer geleefd wordt. En als er al is geleefd wordt, is het alsof de stad een grote kater heeft en alles bedekt is met warm braaksel. De romantiek heeft ons land verlaten, en verwacht nu dat wij erachter aankomen. Het leidt ons naar het Louvre, de Eiffeltoren en Haute Couture. Weg van de kots en H&M mode.”
“We moeten zoeken wat we verloren zijn.” weerklonk het in mijn hoofd. Hoe kun je iets verloren zijn wat je nooit gehad hebt? Ik heb nooit bloemen gekocht, zij heeft nooit een kaarsje aangezet. Romantiek was overal, behalve bij ons twee. Al was ik het wel eens met het feit dat honderden mensen waarvan je kunt zien dat ze bij dezelfde winkel hebben gewinkeld me wel vervelen gaat.

Oh, was het toen maar de laatste dag. Waren we maar gestorven in de positiviteit. Waren we maar gestrand in euforie van haar gedachten. Hadden we maar niet verder gekeken dan onze neus lang was, niet willen zien wat er achter de horizon lag.

In Parijs aangekomen dwaalden we plomp verloren door de straten. We dronken op elk terrasje dat we tegen kwamen, en luisterden naar de gesprekken in de taal der liefde. De franse woorden zongen zichzelf een weg mijn hart in, waar ze voor altijd gegraveerd staan, in tegenstelling tot de naam van haar. Die zou zachtjes vervagen.

Hier, een aantal maanden later, onder de beroemdste toren van Frankrijk, hier lijkt zelfs Parijs de romantiek te zijn verloren. Het Louvre lijkt niet heilig meer, en als ik omhoog kijk lijkt de Eifeltoren ook een stuk minder ver de hoogte in te rijken. Als we samen weer een terrasje pakken, lijken de straten hun warmte te zijn verloren. Het hart van de stad klopt steeds minder snel sinds we hier zijn, alsof het bezig is met zijn laatste adem. Nu ik hier zo zit verlang ik weer terug naar ons mooie Amsterdam. Ik mis de kleine dingetjes die we hadden. Een boottocht over de grachten, of misschien nog wel het meest ons plekje onder in het trappenhuis. Hoewel we in een drukke flat woonden was het daar rustig, het was er altijd rustig. Als wij er niet waren kon je een speld horen vallen, als wij er wel waren soms ook. We konden daar samen praten zonder een geluid uit te brengen, en de enige taal die daar wél gesproken werd was lichaamstaal.

In de verte komt ze aanlopen, ik druk mijn heimwee gevoelens opzij. Ik heb besloten voor haar te leven, ik heb besloten mee te gaan opzoek naar iets wat niet te vinden was, omdat we het al hadden op onze eigen manier. En nu besluit ik mijzelf opzij te zetten en te leven hoe zij het zou willen zien.

Maar oh, waren we maar gestorven in de euforie van haar gedachten.

mooi geschreven :astonished:
ga je ermee verder? Of is dit al het einde van je kortverhaal? (aangezien ik niet weet hoe kort je kortverhaal is xD )

Wauw! ga je er idd mee verder?

wauw. gewoon wauw.
schrijf een boek, wil je? :stuck_out_tongue:
nee echt, veel mensen hier op girlscene hebben nog allemaal foutjes als rare woordkeuzes en zinsopbouwen, standaard verhaaltjes ga zo door, maar dit vind ik echt goed!
volgens mij gaat dit het eerste verhaal worden wat ik ook blijf volgen :slightly_smiling_face:

Ben het eens met mopje 12, ik wou dat ik zo kon schrijven
ik maak nog wel eens de nodige fouten =(

Hier zitten ook wel wat foutjes in hoor :stuck_out_tongue: naja dan meer spelfoutjes.
Maar heel erg mooi geschreven! Ik snap het alleen niet zo goed

Wauw

Ik lees niet veel verhalen op girlscene, maar dit heb ik helemaal gelezen. En ik vind het echt goed geschreven!

super goed!

ik vind het tof, alleen wel uuhm, zo van dat je heel erg probeert alles ontzettend mooi te omschrijven wat soms een beetje te ver doorgaat ofzo? :grinning:

Echt knap geschreven!

wauw, echt heel mooi geschreven!

Dankje :slightly_smiling_face: Eindelijk krijg ik reactie’s hahahaha xD

wauw. omg hoe goed kan je schryven hahaha :blush:

http://www.kreukelwoord.nl/?p=151

Hier ook graag reactie’s. Wil dat mn site gaat lopen

<3

wauw.

Zal ik nog 1 stuk doen, vanuit meisjes-opzicht?

Uhm.Ja.DUH!.

ps: kheb je kreukelwoorden in mn snellinks staan ^^

Ja doen!!
Je schrijft echt mooi! :slightly_smiling_face: