[Kort verhaal] Het was je vader

Laat ik dan, na al die jaren hier op girlscene in het forum rondgekeken te hebben, ook eens een verhaal posten.
Een onderdeel van dit korte verhaal heb ik eens geschreven voor een schrijfwedstrijd, ik heb het verhaal iets langer gemaakt.
Ik zal niet te veel verklappen: dit is een kort verhaal over Jessica, Jonas, moeder, vader en God.
Let me know wat je ervan vindt :wink:

PART 1
Ik stond voor de spiegel, kamde Mijn lange grijze haren en keek toe hoe ze langzaam veranderden in grove zwarte krullen. Plotseling had Ik een wilde baard en een klein snorretje, maar enkele seconden later verdwenen ze weer. Kleine Jonas dacht dat Ik kaal was, maar zijn tweelingzusje Amy zweerde dat Mijn haren gemaakt waren van puur goud, net als die van de engelen. Dat hoorde zo. Rond Mijn neus zag zij allemaal kleine sproetjes.
‘Nee,’ zei haar moeder ‘dat zie jij verkeerd. Het zijn ouderdomsvlekjes.’
Was Ik zo oud dan? Kon Ik oud worden? Hoe oud was Ik eigenlijk? Eeuwig, nietwaar?
Jonas vond mij lief, met heel zijn hart.
Ik liet Mijn lange goudgele pijpenkrullen over Mijn schouders vallen. Pijpenkrullen? Ik was toch een man? Of toch niet? Had Ik überhaupt een geslacht? Of was Ik een mengelmoesje?
Mijn uiterlijk was niet het enige discussiepunt van alle aardbewoners. Nee, er werd volop geklaagd over de onduidelijk van mijn leefomstandigheden. Neem bijvoorbeeld Mijn huis, waar bevond zich dat eigenlijk? Een kinderstem zou vragen of Mijn woning toevallig ook in Italië lag en of ze daar, als ze die reis van twee dagen maakten in de zomervakantie, ook even langs konden rijden, puur uit nieuwsgierigheid. Lachend zouden vader en moeder hun hoofd schudden en dan zochten ze snel een excuus om hun kind niet te hoeven vertellen over het begrip ‘dood’. Dat zou een kind van vier jaar immers nooit begrijpen. Bovendien beloofde dit een geweldige vakantie te worden en die zou je toch niet willen bederven door te praten over dit soort narigheid?
Waarom was Mijn huis ver achter de wolken gevestigd? Waarom besloot men niet te geloven dat Ik in het diepst van de aarde woonde, nog voorbij het magma? Met vliegtuigen kon Mijn woonplek niet bereikt worden, nog niet met de modernste raketten. Er was slechts één manier om deze plek te bereiken. En natuurlijk waren de meningen over dit onderwerp ook weer verdeeld, want wanneer wist je zeker dat je goed terecht zou komen?
Ik haalde mijn handen door mijn korte rode haren en wierp een blik naar beneden. Want daar liep Jessica en zij betwijfelde of Ik überhaupt een gezicht had, of Ik überhaupt bestond.