[Kort Verhaal] - Het is niet altijd wat het lijkt.

Ik begin maar gewoon?
Tips & Commentaar is welkom!


Ik had het allemaal: Ik had een vriendje, een beste vriendin die altijd voor me klaarstond en de liefste mensen die me steunden met problemen. En onder problemen bedoelde ik echt werkelijk problemen. Ik was geen probleemkind. Ik rookte niet, deed niet aan drugs, steelde niet, sloeg niemand in elkaar en deed het goed op school.
En ondanks dat ik het allemaal had, was ik niet gelukkig. Ik wist dat het ergens fout zat, maar waar was ik nog niet achter. Het begon allemaal toen ik erachter kwam dat mijn ouders me mijn hele leven lang al geestelijk mishandeld hadden. Vanaf die dag was werkelijk alles anders.

‘Meisje… Besef je wel wat je ouders doen?’ Ik zat samen met mijn begeleider bij een kroegje. Ze had geen plek om te zitten, aan een tafel, en dat wou ze ook niet. Ze wou in de frisse lucht zitten of wandelen. Elke week ergens anders. Ik had haar sinds ik in mijn depressie zat. Het ging heel slecht.
‘Nee… Wat bedoel je?’ Ik snap er niks van.
‘Je ouders mishandelen je… Geestelijk. En dan vooral je moeder, maar je vader doet er net zo hard aan mee.’ Ergens in mij sprankelde wat hoop. Er verscheen een kleine glimlach op mijn mond. Zo snel als deze kwam, ging hij ook weer weg.
‘Lachte je nou?’ Ik zie een verbaasde blik op mijn begeleiders gezicht.
‘Ja… Ergens in mijn besefte ik dat ik altijd al gelijk had gehad, alleen was er niemand die me geloofde. Maar ik besef me ook, dat ik het al niet aankon, maar dat dit het allemaal écht niet beter maakt.’ Mijn blik viel op mijn horloge. Het was al zes uur! ‘Shit! Ik moet er echt vandoor, anders kom ik te laat bij dansen.’
‘We gaan de volgende keer verder, goed? Zelfde plaats, zelfde tijd?’
We namen afscheid van elkaar en ik racete naar huis, kleedde me om en haastte me naar mijn dansschool. Drie minuten voor de tijd kwam ik binnen.
‘Hey Eef.’ Mijn danslerares Sara, wie ik al heel lang niet meer als danslerares zag, kwam op me af en gaf me een knuffel. Ze noemde me altijd Eef of Vlien. Afkortingen van mijn naam Evelien. Ik keek haar gestresst aan.
‘Doe is chill meid, jij bent nooit te laat. Gun je zelf ook is de tijd joh!’
‘Je bent echt een schat.’ Ik liep naar haar toe en gaf haar een kus op haar wang. Er waren heel veel mensen van onze groep die dat niet konden begrijpen, waarom zij en ik zo’n band hadden.
‘Het komt wel goed.’ Zei ze zacht.
‘Hoe weet jij dat er iets is?’
‘Na de les.’ Ze knipoogt.

Eerste stukje is nog minder boeiend.

Snel verder.
Ik vind het goed geschreven!

‘Saar blijf je nog?’ Op woensdag hadden we altijd een uur na de hiphop nog een uur zumba. Sara en ik bleven altijd kletsen, dansen. Het was altijd gezellig met haar.
‘Ja natuurlijk! Ik ga eerst even een sigaret opsteken. Loop je mee?’ Antwoordde ze vrolijk.
Ik knikte en liep achter haar aan. Sara leunde tegen de muur en ik stond met mijn rug naar haar toe te kijken naar de auto’s die voorbij raasden.
‘Mijn ouders hebben me altijd al geestelijk mishandeld.’ Er sprongen tranen in mijn ogen. Een brok in mijn keel zorgde ervoor dat ik geen woord meer kon uitbrengen. Ik merkte dat Sara niet wist wat ze moest zeggen. Ik ging op het stoepje zitten met mijn knieën ingetrokken. Ik staarde recht voor me uit, niet wetende wat ik moest zeggen of doen. ‘Mijn begeleider vertelde het me vanmiddag. Ik heb het nooit geweten. En zal alleen maar erger worden hierdoor.’
Ik boog mijn hoofd tussen mijn knieën en barstte in tranen uit. Sara kwam naast me zitten en sloeg haar armen om me heen. Ze gaf me een kus en zo bleven we een tijdje zitten. ‘Kom meid, we gaan naar binnen. Daar praten we wel verder.’
Ik heb die avond nog heel lang met Sara gepraat. Haar zus keek ons verbaasd aan toen Sara me in haar armen had opgesloten om me te troostten. ‘Gelukkig hoor je nu bij onze familie, en ben je ons kleine zusje.’ Zeiden Sara en haar zus Merel, de eigenaar van de dansschool, tegelijk. Ze waren zo lief voor me. Ik begreep vanaf dat moment pas dat de mensen in de dansschool veel meer voor me betekenden dan mijn eigen familie ooit had gedaan. Ik werd hartelijk opgenomen in de familie en ik was ze zo dankbaar.
Toen ik de volgende dag op school kwam, kwam mijn vriendje Niels meteen al naar me toe. ‘Waarom heb je me niet gebeld?’
‘Ik was bij zumba, weet je nog?’
‘Ik begin haast te denken dat die dansschool belangrijker voor je is dan ik ben.’ Zei Niels kinderachtig. Soms kon hij ook zo’n hufter zijn.
‘Ja, dat klopt. Weet je waarom?’ Ik keek hem uitdagend aan.
‘Vertel het is.’
‘Dat is mijn familie. Die mensen staan tenminste voor mij klaar. Dat kan ik van jou niet zeggen.’ Ik liep rustig verder.
‘NIET!?’ Ik merkte aan Niels dat hij opgefokt was.
‘Jij belde mij gister ook niet, je wist dat ik naar mijn begeleider moest. Je belt mij nooit.’ Ik liep verder en liet Niels daar achter. Hij kon soms zo raar doen. Hij en Lindsey, mijn beste vriendin, leken wel tegen mij te spannen, de laatste tijd.

Sorry dat ik weinig post… heb weinig tijd om te schrijven en mijn opa is opgenomen in het ziekenhuis… dus ja.
Enjoy xxx

verder