Kort verhaal: Geluk bij een ongeluk

Dit is een Stand Alone, dus het verhaal begint in deze post en eindigt in deze post.


http://i55.tinypic.com/315iurq.jpg

Ken je het gezegde ‘geluk bij een ongeluk’? Ik ken het gezegde, maar hij was nooit van toepassing op mijn leven. Tot vandaag dan. Als je zou kunnen kiezen, wat zou jij dan kiezen? Zou je gaan voor de vervulling van je ultieme droom maar daarna sterven, of kies je dan toch liever voor een lang leven waarin je dromen dromen blijven? Je hebt geluk, jij hebt de keus.

Ik word wakker in dezelfde kamer als waarin in al twee maanden wakker word en ga slapen. De kamer is lichtgeel geschilderd. Op de gele muur zijn bloemen geschilderd maar de zon heeft ze verbleekt, zodat er alleen nog maar vlekken van overbleven. Ik had het gezien, elke dag dat ze zon mijn kamer in scheen vervaagde de bloemen beetje bij beetje. Ironisch eigenlijk, ik zou mezelf ook als zo’n bloem kunnen zien. Elke dag dat de zon opkomt, kom ik dichter bij de dag dat de zon nooit meer voor mij zal opkomen. Ik pak de spiegel die in een lade van de kast naast mijn bed ligt. Sinds ik in het ziekenhuis ben heb ik niet meer in de spiegel gekeken. Voor de meeste meisjes is dat een hele prestatie, twee maanden niet in de spiegel kijken. Ik hou de spiegel voor mijn gezicht en kijk het meisje in de spiegel aan. Het meisje kijkt terug. Ze heeft wallen onder haar ogen en haar gezicht is dunner dan die van mij was. Het ergste vind ik toch haar haar. Of beter gezegd, het haar wat ze niet meer heeft. Dit meisje ben ik niet. Ik had lang blond haar en nooit wallen. Bovendien was mijn gezicht boller. Ik kon dit meisje niet zijn. Vol afgrijzen voelde ik met mijn hand aan mijn hoofd. Kaal. Ik wist heust wel dat ik geen haar meer had. En je hoeft me ook niet te vertellen dar ik dit meisje wel ben, maar zo was ik niet. Zo hoorde ik niet. Door de chemotherapie had ik mijn haar verloren, door de medicijnen was ik dikker geworden en door het gebrek aan goede slaap had ik die wallen. Maar wat maakte het je nog uit hoe je eruit ziet als je toch doodgaat? De dokter heeft het me gister verteld, dat ik doodga. Hij geeft me nog een week. Ik heb boeken gelezen over mensen die met hun vriendinnen een lijstje samenstellen met dingen die ze nog willen doen voor de doodgaan. Liften naar Parijs en banken overvallen bijvoorbeeld. Jammer genoeg heb ik amper vriendinnen meer. De eerste weken kwamen ze me nog wel opzoeken als ik alleen thuis op de bank zat. Later kwamen er ook nog wel een paar naar het ziekenhuis, maar omdat ik steeds chagrijnig was van de medicijnen hadden ze daar later ook geen zin meer in. Eigenlijk had ik mijn vrienden dus een beetje weggejaagd. De enige die nog op bezoek kwamen waren mijn ouders en mijn broer. Kaarten, die had ik wel. Een stuk of honderd. Van ooms en tantes, neefjes, klasgenoten en nog een handvol andere. ‘Beterschap’ ‘Wordt snel weer beter’ ‘We missen je’ roepen de felgekleurde letters op de kaarten. Ik zou al die mensen moeten teleurstellen, ik word niet meer beter en ze zullen me voor altijd moeten missen. De lege plek rechtsachter in de klas, de kamer links naast de trap, mijn plek in de auto, achter mama. Al die plekken volgende week leeg zijn, en leeg blijven. Voor een tijdje dan. Later komt er waarschijnlijk iemand anders op mijn plek te zitten, wordt mijn slaapkamer de studeerkamer die papa altijd al wilde, en neemt misschien een grote tas met kleren, of een bijzettentje mijn plek in de auto in beslag. Maar ik, ik zal altijd wegblijven. Mij kan je niet vervangen door iets anders. Ik zal er altijd in iedereens herinnering zijn.
Nadat de dokter me had verteld dat ik hoe dan ook doodging, ben ik gestopt met de medicijnen. Ook geen chemotherapie meer of beenmergtransplantatie’s. De dokter had ook goed nieuws. Het hele gezin had gehuild, maar ik wilde er graag en vrolijke week van maken. Mam had me beloofd dat er nog een verassing kwam, donderdag kwam de verassing. Vrijdag ging ik dood.

De hele week bracht ik door met leuke uitstapjes, gezellige activiteiten en een heerlijk diner met ons gezin. Het was inmiddels donderdag en tijd voor de verassing. Mijn moeder had me een blinddoek omgedaan en ik zat op mijn bed te wachten tot er iets ging gebeuren. Naast me hoorde ik mama zachtjes fluisteren met papa. Ook mijn broer, Adam, zat ik de kamer. De deur ging open en ik barste bijna van nieuwsgierigheid. Misschien ga ik toch niet dood, spookte door mijn hoofd, al wist ik best dat ik daarvoor niet geblinddoekt zou moeten zijn. Ik hoorde stemmen zacht en ongemakkelijk praten in een andere taal. Engels. Mijn hart stond stil toen ik de stemmen herkende. ‘One Direction?’ vroeg ik bibberend. Zou het echt? Zou ik de band ontmoeten waar ik al twee jaar fan van was, de dag voor ik doodging? Mama haalde de blinddoek van mijn ogen. Ik wreef even in mijn ogen om te wennen aan het licht en keek toen met een grote lach op mijn gezicht de jongens aan die voor me stonden. Het waren ze! Het waren ze alle vijf! Ze keken ongemakkelijk terug. Ik vroeg me af wat hun verteld was, of gevraagd. We hebben hier een meisje van morgen doodgaat, zouden jullie haar droom in vervulling kunnen brengen en even langsgaan? ‘ Ga zitten, ga zitten’ zei mijn moeder en stond op van mijn bed om plaats te maken voor de jongens. Mijn vader en broer deden hetzelfde. Mama pakte Liam vast en duwde hem op het bed. Ik voelde zijn lichaam tegen mijn been leunen. Ik had de liefste moeder in de hele wereld, ze wist dat Liam mijn favoriet was! De andere jongens namen ook twijfelend plaats op het bed en er viel een stilte. ‘Jullie kijken net alsof jullie doodgaan’ grapte ik om de stilte te verbreken, Ik had mijn dood de afgelopen dagen geaccepteerd. Natuurlijk bleef ik liever leven, maar als je dan doodgaat maak dan van je laatste dagen een feestje. De jongen wisten niet goed hoe ze op me moesten reageren. Ik zou het ook niet weten als ik in hun schoenen stond, maar ik zou gewoon willen dat ze lekker zichzelf waren. Dat Louis wat grappen maakte enzo. Dat was dus ook precies wat ik ze vertelde. Ik denk dat het ijs toen een beetje brak. Louis maakte de een na de andere grap, Zayn en Liam deden een dans voor me die nog het meest weg had van een mislukte schaatsrace, Niall speelde een stukje gitaar terwijl Harry op mijn nachtkastje trommelde met zijn vingers. Ik had de dag van mijn leven! Het werd nog geweldiger toen ze ook nog voor me gingen zingen. Grenade zongen ze, en het klonk echt geweldig. Ik had gewoon een privé concert van One Direction! Helemaal enthousiast zong ik mee en danste in mijn bed. Toe ik uit het ziekenhuis bed stapte werd het even stil, maar snel zongen ze weer door. Ik liep naar papa, mama en Adam en gaf ze een dikke knuffel. Onwijs vals zongen mijn ouders de verkeerde tekst en Liam sloeg zijn arm om me heen tijdens het lied. De assistente filmde alles, en achter haar stond iemand in een Stichting Doe Een Wens Shirt. Ik stak mijn duim naar hen op en danste verder. Al snel werd ik moe van het dansen en zingen en vond de assistente dat ik maar weer in mijn bed moest gaan liggen. Een half uur en veel gelach later moesten de jongens jammer genoeg gaan, het was al half 9 en ze hadden overmorgen een concert. Als ik geen leukemie zou hebben zou ik ze dan hebben gezien, jammer genoeg gaat het leven niet altijd zo als je het had gepland. Die avond viel ik in slaap, en werd nooit meer wakker.

Het concert van One Direction de volgende dag werd volledig opgedragen aan Emma.


Heeft iemand tips, commentaar, kritiek of misschien een compliment??

WoW heftig!
liset je schrijft super! <3
ik zou bijna verder zeggen maar da kan niet :frowning_face:

aahw, dankje!

omg liset.
ik moet hier van huilen.
echt een mooi verhaal.

Ik word afgeleid door allemaal typfouten.

Desondanks wel een mooi verhaal!

Ohmy zo goed geschreven lies!
echt zo eng
ik had een idee voor een verhaal in mijn hoofd(maar nooit gemaakt) maar ook van een meisje die kanker zou hebben en dood zou gaan maar toen otnmoette ze nog 1D en daarna gign ze dood en hun concert werd aan haar opgedragen.
hoe eng?
maar ik moest ook bijna huilen, echt supermooi!

wow wat mooi zeg!

Ik zal evn kijken of ik de typfouten eruit kan halen, sorry!

@Carlisle
ik kon zelf alleen maar die dnek die denk moest zijn vinden, had jij er nog meer, dan verbeter ik ze even.

Wauw… Ik ben er stil van!

geen woorden, brok in mijn keel.

wow liset, wat mooi!
ik word er echt stil van, gewoon prachtig!

Ah, wat leuk om te horen! :grinning:

awh supermooi!

Ik up hem lekker

mooi:)

wat mooi !

Mooi, wel jammer van de spelfouten. Misschien is het een idee om van je inleiding ook een soort slot te maken.

wat supermooi geschreven! (:

Daar zat ik inderdaad ook aan te denken ja. Ik weet het mijn werkwoordspelling s dramatisch, maar als ik het zelf controleer zie ik de fouten gewoon niet