Kleuren van de Regenboog.

[een oud verhaal van mij]

De zon komt net op. Ik open langzaam mijn ogen en een heel klein straaltje zonlicht kietelt teder mijn ogen. Ik kijk naast mij waar zij heeft gelegen. In plaats van haar warme, zachte lichaam naast mij, vind ik een kil en koud wit briefje. Het breifje is versierd met bloemetjes en hartjes. Deze bloemetjes en hartjes worden vergezeld door letters. Letters in het mooiste handschrift, geschreven door de prachtigste handen ooit gemaakt. Voorzichtig pak ik het op en lees ik wat er geschreven staat.

" Ik ben buiten xx"

Een lichte vlinderstorm trekt op in mijn buik en zachtjes giegel ik. Ik pak mijn pyamahemdje van de grond en trek hem over mijn hoofd. Even krijg ik er ruzie mee, want ik kan de gaten voor mijn armen niet vinden. Een seconde later hangt het hemdje om mijn lijf. Ik loop naar het raam en schuif het gordijn open. Door het zonlicht moet ik mijn ogen tot spleetjes samen trekken om nog iets te kunnen opvangen van wat er zich buiten afspeelt. Daar is ze. Gekleed in lichtgeel jurkje en ronddansend alsof ze weer een kind is. Elke keer als haar voeten het zachte gras raken giechelt ze en haar blonde haren wapperen en glanzen in de zon. Haar lippen bewegen siervol op en neer. Ik probeer het raam geluidloos open te doen, zodat ik haar lieve fluisterliedjes kan horen. Even lijkt het alsof ze me gezien heeft, maar een moment later gaat ze weer verder met waar ze mee bezig was. Ze gaat door haar kleine, tengere knieen en ze plukt een paardebloem. Als ze haar lippen tuit en blaast, vliegen de pluisjes door de lucht. Door de zon weerkaatst het in mijn ogen in alle kleuren van de regenboog. Ik herinner me weer de dagen die wij ons herinnerden als ’ de regenboog dagen.’ Ik herinner me het rood. Het rood van de warmte en de lippenstift op mijn wang. Ik herinner me het oranje, de kleur waarin de lucht kleurde voordat de maan het overnam van de zon. Het geel van het zand, dat tussen onze voeten danste. Het groen van haar ogen, die urenlang diep in de mijne staarden. Het blauw van de lucht en de wind, die als een zacht briesje bij ons kwam en onze verhitte lichamen opfriste. Het indigo, de kleur van het water. De kleur van de zee die telkens onze voeten opzocht en alle zorgen van ons afspoelde. En dan nog het violet. Het violet van onze jurkjes, die siervol met elkaar dansten tot dat onze voeten het niet meer hielden. Als de pluisjes de grond raken kom ik weer los uit het web van mijn herinneringen. Ik knipper met mijn ogen totdat ik weer helder zie.Ik kijk over het grasveld, maar zie haar niet meer staan. Even twijfel ik of ik haar moet roepen, of gewoon moet wachten totdat ze weer in mijn gezichtsveld verschijnt. Ik besluit te wachten en enkele ogenblikken later hoor ik haar aardbei-zoete stem achter mij.
" Draai je eens om?" In een ruk sta ik omgekeerd. Daar staat ze weer, omringt door het licht dat door de deur komt, en met onze violet-kleurige jurkjes in haar handen. Vragen kijk ik haar aan, maar ik weet dat ze net aan precies hetzelfde dacht als ik.
“Trek aan.” fluistert ze in mijn oor. “Dan gaan we het helemaal opnieuw beleven.”

Mooi geschreven, ook die vergelijking van die kleuren vind ik mooi!

hoezo is ene briefje kil?? met allemaal bloemen en hartjes?? dat is toch niet kil ?
maar ik ind het echt hele leuk geschreven. vooral die beschrijvingen met die kleuren van de regenboog!

Het briefje is kil in vergelijking met het warme lichaam van de ander:)

wauw mooi geschreven!

Dankjewel!

Weet iemand nog inspiration?