kitten

heee, ik mag een kitten van mijn moeder, maar moet het zelf aan mijn vader vragen van haar… ik wil gewoon zeggen: ik ga een kitten ophalen, maar durf het niet zo goed… ben bang dat ie heeeel boos wordt en het dan al helemaal niet mag. tips? of moet ik het gewoon doen? ik ben echt bang!

Waarom denk je dat ie heeeel boos word?

Ga alvast eens rondkijken bij nestjes. Bedenk ook goed wat je precies wilt en hoe je de verzorging op je gaat nemen. Dus wordt het een vrouwtje of mannetje? Wil je een raskat? Of wil je een boerderijkat gratis of voor een tientje van een boerderij in de omgeving halen? Wordt het een binnenkat of buitenkat? mag de kat de trap op, bijvoorbeeld op slaapkamers komen, of niet? Of slaapt de kat in de garage/buiten? Hoe ga je het financieel regelen? heb je voldoende budget om zelf op te draaien voor de kosten van voer, ontwormingsmiddelen, inentingen, chip, castratie/sterilisatiekosten en overige dierenartskosten? Of wil je graag dat je ouders financieel bijspringen? Wie geeft het beestje sochtends en savonds te eten? Wie verschoont de kattenbak etc. ? En als jij er niet bent of op vakantie bent, wie zorgt er dan voor je kat? Zet dit allemaal duidelijk op papier en laat het je vader lezen. Op deze manier ziet hij dat je er daadwerkelijk over na hebt gedacht, dat het geen impusief iets is, zal hij wel inzien dat je de verantwoordelijkheid voor de zorg over zo’n beestje aan kan.

Heel veel succes! en mocht je vragen hebben kun je me noten :wink:

^
Inderdaad.
Weet dat je sowieso kosten hebt aan zo’n beestje. Laat je vader zien dat je heus verantwoordelijk kan zijn.
Of koop een leuk kattenmandje en laat het je vader zien, kan ook nog eens :’)

En neem je vader mee naar het nestje met t kitten waar je je hart aan hebt verloren! In elke vent schuilt n klein hartje en voor je t weet istie gek op het beestje! Mijn vader is bijvoorbeeld allergisch voor katten, maar toch helemaal weg van onze vijf maanden oude kitten! Hij zit constant met haar te knuffelen. Door zijn allergie mag ze enkel beneden komen enniet naar boven. Ook moeten we wat vaker stofzuigenin huis, maar het is het dubbel en dwars waard! Het is prachtig om zon klein beestje te zien opgroeien, te zien hoe ze met de dag mooier wordt en zich meer ontwikkeld. In de eerste weken ben je ook veel bezig met de opvoeding, is mijn ervaring (heb er inmiddels twee ‘opgevoed’). De omgeving verkennen samen met t kleintje, wennen aan elkaar, leren wat wel enniet mag etc. Vergis je niet, de eerste maand kan er flink wat tijd in zitten! En je moet er ook wel de tijd voor nemen, vind ik. (haha, k ben blij dat ze nu al wat groter is en alles nu wel doorheeft.) Je moet je namelijk wel bedenken dat het voor zo’n kleintje heel vermoeiend en indrukwekkend is om opeens vanuit t veilige nestje met mama naar jou te verhuizen. Zoveel nieuwe indrukken, zoveel nieuwe dingen om te ontdekken. Veel dingen nog eng etc.

Ik denk niet dat je vader boos wordt als je het alleen maar vraagt.
Als je het gaat vragen moet je wel zorgen dat je al wat informatie hebt:
Hoe veel kost aanschaf en voer?
Wat kost een dierenarts?
Wil je een poesje of katertje? + voor en nadelen van beiden
Hoe doe je het met vakanties?

En neem je vader mee om ergens te gaan kijken! Die van mij is altijd zo om als ik dat doe, haha. (oh, haha dat is net voor me al gezegd :cold_sweat: )

In ieder geval nooit een kitten ophalen als je niet zeker weet of je er één mag. En ik vraag me ook af of je die kitten nog wel leuk vindt als het een kat wordt?

Ik werk in een asiel en helaas denken mensen vaak amper na voordat ze een kat kopen ugh.

^

Over het algemeen denken veel mensen inderdaad vaak te gemakkelijk over het nemen van een huisdier. Het is een nieuw gezinslid waar je het over hebt, dusja je moet er goed overnadenken en kijken hoe je het gaat aanpakken. Een dier neem je in huis voor het leven, vind ik (uitzonderingen daargelaten zoals geboorte van kinderen met ernstige allergie of ernstige ziekte waardoor zorgen voor het beestje niet meer mogelijk is). En inderdaad is het ook belangrijk erbij stil te staan dat een kitten niet altijd klein blijft (ze zijn dan wel schattig, maar zelf vind ik het juist leuk mijn kat volwassen te zien worden. Ik zou het stom vervelend vinden als ze altijd zon klein opdondertje zou blijven zeg!)

T is een behoorlijke verantwoordelijkheid, dus denk er goed over na!

Precies wat zij zegt. En denk er wel echt overna… Ik wil ook graag een kat, maar ik woon niet meer thuis, ga nog regelmatig bij mijn moeder langs, volgens jaar ga ik minoren doen waarschijnlijk in het buitenland, het jaar erna heb ik stage… Dan denk ik, dat is niet eerlijk voor een kat!

Je moet wel nagaan dat een kat zo ongeveer 13 jaar kan worden. Kun je 13 jaar klaar staan voor de kat? Je moet ook nagaan dat je binnen 13 jaar uit huis gaat, misschien ook op uitwisseling, wilt gaan reizen, en vriendje krijgt etc etc, daarnaast zijn katten ook duur, denk aan inentingen, castreren, ontvlooiien, of andere onverwachte dierenarts bezoeken.

Heb je daar allemaal over nagedacht? Vraag aan je vader of hij met je mee zou willen samen een kitten uitzoeken. Als je hem er bij betrekt, heb je grotere kans dat hij het waardeert en het goed vind.

Laat een foto van het kleine beestje zien en wss smelt jij gelijk :wink:

Nou inderdaad, kittens zijn zoveel werk! Ik vind kittens hartstikke schattig, maar als ik moest kiezen tussen een kitten of een volwassen kat zou ik altijd voor de volwassen kat gaan haha. Kleine stuiterballen. :roll_eyes:

Daarom bewust kitten in huis gehaald in de zomervakantie, zodat ik en mijn zusje sowieso veel thuis zouden zijn om dr veel aandacht te geven en alles te leren.