Kijken naar mensen met een handicap

Hebben jullie ook wel eens dat je in de stad loopt en er komt iemand (even voor het voorbeeld) met een rolstoel aan. Ik geef vaak mensen die mij tegemoet komen gewoon een vriendelijk glimlach.
Maar ik hoor dan soms dat mensen in bijvoorbeeld een rolstoel het vervelend vinden wanneer er naar ze gekeken wordt. (nou is er natuurlijk wel een verschil tussen kijken en staren) Maar andere vinden het dan vgm weer vervelend als er over hen heen wordt gekeken. Dus dat weet ik niet zo goed of ik nou moet kijken en glimlachen. Of helemaal niet kijken? (een beetje onsamenhangend verhaal geloof ik :flushed:)

Brand los! Hoe gaan jullie daarmee om?

Sorry maar ik vind dit niet echt discussiewaardig

Ik weet ook nooit wat ik moet doen, ik knik altijd naar ze met een lief glimlachje.

Ik kijk naar ze zoals ik naar ieder ander mens kijk.

Eh, het boeit mij echt niet of iemand in een rolstoel zit of niet. Daar kijk ik niet anders naar dan naar andere mensen die kunnen lopen.

Als ik iemand tegen kom en er loopt verder niemand, zeg ik altijd wel gedag of glimlach ik. Of diegene nou gehandicapt is of niet.

Ik snap wel dat ze het vervelend vinden als mensen ze gaan nastaren. Maar het is toch nog vervelender om die mensen te negeren omdat je bang bent dat ze het vervelend gaan vinden?

Ik kijk.
Ik ga dat niet ontkennen. Omdat ik het niet elke dag zie, valt het op, dus kijk ik ernaar.
Maar ik wil het ook graag in me opnemen zodat het, in mijn perspectief, normaal wordt.

Ik heb wel moeite met me gedragen tegenover mensen met een handicap.
Moet ik behulpzaam zijn? Of laat ik ze dan juist te veel merken dat ze gehandicapt zijn? Of moet ik ze behandelen als iedereen? Of laat ik ze dan weer voelen alsof ik geen begrip toon voor hun handicap?
En hoeverre is hun handicap gewoon een handicap of een een groot deel van hun identiteit?

Dat deed ik dus eerst ook, maar toen heb ik het een keer aan iemand gevraagd(die regelmatig in een rolstoel zit) En haar reactie was dat ze het toch wel vervelend vind. En dat zij als zij zonder rolstoel is(ze kan zeg maar kleine stukjes lopen) ze bewust niet kijkt (naar andere mensen met een handicap) omdat ze het zelf zo vervelend vond. Dus daarom was ik wel benieuwd hoe jullie daarover denken.

Dit gewoon helemaal.
Ik wil niet te nieuwsgierig maar ook niet onverschillig zijn. Lastig.

Dit heb ik dus ook

Toen ik in een rolstoel zat, vond ik het erger dat mensen me negeerden dan dat mensen naar me keken.

Maar dan andersom. Dat ze naar me keken vond ik erger.

Dit heb ik ook wel. Ik probeer ze eigenlijk gewoon normaal te behandelen, maar omdat ik me dan heel bewust wordt van hun handicap heb voel ik me zelf ongemakkelijk. TUurlijk kijk ik ook naar mensen met een opmerkelijke handicap, maar ik probeer niet te gaan staren.

Ze vallen nou eenmaal op dus mensen kijken wat langer of doen overdreven aardig. Als ik klanten in de winkel heb die een handicap hebben, behandel ik ze normaal.

Want zoals hierboven door LetItGo en Megane, het verschilt ook per persoon wat iemand fijn vind.

Uh ja, je kijkt toch gewoon? Zolang je niet uitgebreid gaat zitten staren, is dat toch ook niet erg? Je merkt vanzelf wel of iemand hulp nodig heeft ook, bv een deur openhouden ofzo. Ik ga daar echt niet krampachtig over doen.

Ik was ooit naar het gezicht van een meisje aan het staren omdat ik dacht dat ik haar kende.
Ken wel helemaal geen mensen in een rolstoel :’)
En toen zag ik dat ze heel erg aardig naar me glimlachte. Volgens mij vinden ze het net fijn om net zoals enig ander persoon behandeld te worden.

Hmm, ik vind het moeilijk om te zeggen. Ik heb zelf verschillende maanden in een rolstoel gezeten en met leg braces rondgelopen (twee ijzeren staven aan de buitenkant van elk been) en ik persoonlijk waardeerde het niet echt als mensen naar me keken, of opeens aardiger waren etc. Het staren vond ik net “aapjes kijken” en alle meelevende blikken waren nou ook niet echt bemoedigend. Mja, ik kan er dan ook totaal niet tegen als mensen me zielig vinden, dus daar zal dat ook wel door kunnen komen. Daarnaast leer je er sowieso mee omgaan, en ik denk dat dit ook wel voor de meeste gehandicapte geldt. Je past je aan en uiteindelijk wordt het een tweede natuur voor je. Ja, het gaat niet zo makkelijk als wanneer je niet gehandicapt bent, maar je zoekt je eigen oplossing voor je eigen probleem, en uiteindelijk kun je toch bijna alles weer doen. En voor die dingen waar je hulp bij nodig hebt, dan vraag je het toch? Nja, dat deed ik dan toch.

Ik probeer niet anders te kijken naar mensen met een handicap. Ik merk vaak wel dat ik naar hen vaak wat langer kijk dan naar mensen zonder handicap. Omdat zij dat zelf vaak niet prettig vinden probeer ik dat mezelf nu af te leren.

Als ik uit ga kom ik ook wel eens een jongen tegen in een rolstoel. Als ik hem aan zie komen kijk ik wel altijd, maar dat is meer omdat ik hem de ruimte wil geven en omdat ik voor hem niet in de weg wil staan. Het is namelijk altijd superdruk dan en ik zie altijd dat hij moeilijk van plek kan veranderen in dat café.