Kiezelsteentjes (kort verhaal)

Dit heb ik een tijdje geleden geschreven voor een opdracht voor school.
Ik hoop dat jullie het een beetje mooi vinden :slightly_smiling_face:

Het is ’s nachts en de maan lijkt helderder te schijnen dan andere nachten. Ze voelt de kiezelsteentjes onder haar voeten verplaatsen. Ze doen pijn, maar dat kan haar niets schelen. Ze loopt door tot ze niet meer wil, niet meer kan. Hier is het goed en vredig. Tegenover haar staat een eenzame boom, te staan. Net als zij. Het lijkt alsof de boom haar verwijtend en oordelend aankijkt, maar ze weet dat niet zo is. Die boom, daar tegenover haar, moet zijzelf zijn. Wie anders denkt zo slecht over haar als zijzelf? Ze verwijt zichzelf ervan dat ze hier is. Ze begint op zachte toon te huilen, alsof niemand haar mag horen. Ze wil hier eigenlijk helemaal niet zijn, niet met hem. Toch voelt ze dat ze niet zonder hem kan. Ze is niets zonder hem, leeg; een omhulsel. Het lijkt alsof de takken op haar schouders leunen. Ze veroorzaken een enorme druk waartegen ze zich niet kan weren. Ze zakt door haar benen en de kiezelsteentjes boren door haar knieën en handen. Ze is zo moe van alles, van haar lichaam, haar geest. Haar spieren verslappen zich en beginnen te trillen van de spanning die ze moet zetten om enigszins overeind te blijven. Zo kan ze niet langer meer doorgaan. De steeds groter wordende tranen proberen een weg te vinden over haar wangen, vallen uiteindelijk ongelukkig op de kiezelsteentjes. Ze sluit haar ogen en probeert helder na te denken. Hoeveel tijd heb ik nog? Hoelang moet ik nog lijden? Ik wil hier niet zijn, laat het zo snel mogelijk afgelopen zijn. Wat stond er op het etiket… ze probeert zich vaag het etiket voor te stellen, maar het lukt haar niet het beeld scherp te krijgen. Ze weet het niet, maar hoopt dat haar bloed het zo snel mogelijk in zich opneemt, dan is het over. Eindelijk. Geen pijn meer. Ze voelt de zwaartekracht die op haar hoofd werkt steeds overheersender worden. Haar hoofd daalt langzaam naar de grond. De kiezelsteentjes bewegen zich eventjes, waarna ze doodstil blijven liggen. Net als de kiezelsteentjes, blijft ze liggen waar ze is en staat niet meer op. Ze ligt daar, gelukkig te zijn.