Keuze uit 3 verhalen

Welk verhaal?
  • Anna en het familiegeheim
  • Forbidden Love
  • Euphoria

0 stemmers

Hallo allemaal,

Wellicht dat een aantal van jullie mij zullen kennen van Leven zonder Louboutins wat ik hier post op GS. Nu gaat het goed met LzL, zo goed dat er een uitgever interesse heeft en ik niet meer in de mogelijkheid ben om het volledig op GS te posten. Nu heb ik besloten op welk punt ik stop. Dat duurt nog eventjes en het is op zich best een spannend stuk, toch denk dat mijn lezers daar wel rust mee gaan hebben - en de rest, tsja, dat is na te lezen in een papieren versie met een mooie kaft eromhen (Hope so, maar ik heb goede hoop!).

Nu heb ik mijn lezers beloofd al bewijzen van goedmakertje om een van mijn oude verhalen te herschrijven en te verbeteren. Nu wordt er in het topic al furieus gestemd, en is de stemming momenteel als volgt:

Anna & het familiegeheim: 3

Forbidden Love: 2

Euphoria: 2

Nu is dat erg onoverzichtelijk voor mij en lastig bij te houden. Ook wil ik de niet-lezers ook de kans geven om hun stem uit te brengen. Ik ga ervanuit dat die natuurlijk niet in mijn topic kijken.

However, hier onder vinden jullie van ieder verhaal de introtekst en de bijbehorende proloog:

Anna en het familiegeheim.
Speelt zich af rond het jaar 1786

De 18jarige Anna is de oudste dochter van de boerenfamilie van der Meers. Ooit waren de van der Meers een vooraanstaande agrarische familie maar door een aantal mislukte oogsten is het zelfs lastig om iedere dag nog brood op tafel te hebben. Haar moeder dringt aan op een huwelijk voor haar dochter, zodat ze de familie kan redden. Anna ziet hier niet veel toekomst in en kiest voor de verzorging van haar zusjes en broertje. Als ze op een dag terugkomt van het dorp, treft ze in huis de levenloze lichamen van haar vader, moeder, broertje en een van haar zusjes. In de hand van haar vader treft ze een sleutel en op de tafel ligt een brief. Dit zijn de enige aanwijzigingen die ze heeft en het begin van een angstaanjagende achtervolging.

Proloog:
Ik had het kunnen weten dat hij hier achterzat. Dat het allemaal zijn schuld is. Helaas is het nu te laat en zal ik haar nooit meer vinden. Nooit meer zal ik haar zachte, blonde haren kunnen vlechten. Het is te laat. Ik ga dood. George drukt de punt van zijn zwaard in mijn rug. De scherpe pijn is ondragelijk. Ik gun hem alleen het plezier niet om mij te zien lijden.
Ik ga liever waardig ten onder.
‘Nog laatste woorden, Anna?’
Niet voor hem, in ieder geval. ‘Niets dat voor jou bestemd is. Zo belangrijk ben je namelijk niet.’
Ik weet dat ik hem hiermee op zijn zieltje trapt. Meneer is namelijk behoorlijk gehecht aan zijn status. In zijn ogen bepaald alleen bloed hetgeen wat je waard bent. Daar ben ik het niet mee eens en dat weet hij.
‘Ach, je gelooft zeker nog in die prins van je op dat witte paard?’ Zijn glimlach verhuld zijn ware aard.
‘Nee,’ antwoord ik resoluut, hoewel het wel erg veel pijn doet. ‘Ik geloof in mezelf en in Ida - ze mag dan nog maar een kind zijn, maar ze laat je hier niet mee weg komen. Daar ben ik zeker van. Roman staat hier verder buiten - dit is zijn zaak niet. Maar ik ken hem goed genoeg om te zeggen dat zijn principes overwinnen. Want je bent een lafaard en daar ga je voor boeten, George.’
Hij lacht schimmig. ‘Eigenlijk ben je best schattig, het is jammer dat het zo moet eindigen, weet je. Je had het allemaal kunnen hebben.’
‘Ik ben nog liever dood dan dat ik van jou - of van wie dan ook - ben. Ik ben alleen van mezelf. Dood of niet.’
We naderen de punt van de klif, zijn zwaard drukt inmiddels door mijn eerste lagen kleding heen. ‘Dit was het, Anna. Klaar voor een nat pak?’

Twilight FF: Forbidden love.
Licht gebaseerd op de boeken, er is enkel een rol weggelegd voor de wolfpack.

Rose is het zat. Haar leven en alles wat men van haar verlangt. Vooral het feit dat ze nu door de regen loopt omdat haar former best friend Macie het als pure noodzaak ziet dat ze nu moet langs komen. Waarschijnlijk heeft ze gewoon een kledingcrisis en daar moet Rose voor boeten. Het is oneerlijk. Terwijl Rose mokkend door de regen sopt heeft ze totaal niet in de gaten dat een auto vanuit een ondergrondse garage haar bijna in haar flank raakt. Ze heeft het pas door op het moment dat er een onweerstaanbare man uit de auto springt en met onpeilbare reflexen haar in veiligheid brengt. Zijn huid is ijskoud en zijn ogen zo rood als bloed. Net als ze hem wilt bedanken klemt hij haar stevig tegen zich aan en sluit haar op in achterbak van de auto. Al snel komt Rose erachter dat deze keuze van haar ontvoerder, wellicht het einde van haar leven kan betekenen. En dat niet alleen: Mythes en werkelijkheid blijken elkaar dicht op de lip te zitten dan men voor mogelijk houdt. Wellicht té dicht.

Proloog:
Zijn vingers likken als vlammen aan mijn huid. Een normaal mens verbrand op zo’n moment. Ik niet - daarom ben ik ook de uitzondering en zal ik degene zijn die de last moet dragen.
Voor altijd.
Ik zal boeten.
Oneerlijk.
Ik kijk op en staar in zijn donkere ogen die spreken van verdriet.
‘Je hoeft dit niet te doen,’ fluistert hij.
Ik heb geen keuze. Dat weet hij - en nog probeert hij me te stoppen. ‘Ik moet wel.’
‘Nee, Nate heeft dit veroorzaakt. Daar hoef jij niet voor te boeten,’ antwoord hij vurig.
Een waterig glimlachje voel ik rond mijn lippen verschijnen. Nate. Wie had dit ooit achter hem gezocht? Ik dacht dat hij gewoon zelfzuchtig was - dat het allemaal om hem draaide. Altijd.
‘Nate heeft me gered, Taylor. Als hij er niet was dan lag ik waarschijnlijk al tussen zes plankjes. Dan hadden wij elkaar waarschijnlijk ook niet ontmoet.’
‘Dat weet ik wel…’ mompelt hij terwijl hij met zijn wijsvinger een spoor trekt langs mijn schouder en stopt ter hoogte van mijn hart. ‘Zorg ervoor dat je terugkomt. Ik kan die absurde hartkloppingen van je niet missen.’
Schijnbaar heeft hij nog steeds niet in de gaten dat hij ze veroorzaakt. ‘Ik doe mijn best.’
‘Nee, je moet meer dan je best doen. Je moet vechten!’ Zijn donkere ogen vlammen op. ‘Ik ga met je mee.’
‘Je wat?’ Vol afschuw duw ik hem van me af. ‘Dat kan niet! Dat wordt je dood! Ze zullen je nooit accepteren!’
‘Je bent een méns.’ Hij zegt het met zo’n nadruk dat ik me bijna afvraag of menselijkheid gelijk staat aan een handicap. ‘Ze hoeven een blik op je te werpen en je bent morsdood.’
‘Ja dus? Een mens accepteren ze. Jou niet.’
Hij haalt zijn schouders op. ‘Als ik dan toch dood moet dan het liefst samen met jou.’
Voor ik het weet drukt hij me stevig tegen zich aan. Ik probeer te ontsnappen maar meneer is met zijn superkrachten zoals altijd sterker dan ik. ‘Ik wil het niet!’ schreeuw ik uit pure wanhoop.
‘Heb je pech.’ Hij gooit me over zijn schouder en loopt de donkere grot in.
Elk zicht wordt me ontnomen terwijl ik wezenloos op zijn schouder rust. Hij kan dit niet menen - heeft hij enig idee hoe groot de schade gaat zijn? Ze zullen hem afslachten. Bruut en onmenselijk. Dat wens je je ergste vijand nog niet toe. En ik zal die last moeten dragen. In mijn eentje.

Euphoria.
Magisch verhaal vanuit meerdere perspectieven.

David en Esmee zijn een jong getrouwd stel en ze hebben maar een wens: Een kind. Helaas is dit onmogelijk als blijkt dat Esmee onvruchtbaar is. Op een avond zitten ze samen op de bank totdat ze boven een harde knal horen. Esmee neemt een kijkje en ontdekt op de vloer een baby, gevangen in een glazen bol. Ze besluiten het tegen hun geweten in, te houden en als hun eigen kind te beschouwen. Ze geven het meisje de naam Aurora. Naarmate Aurora ouder wordt, beginnen er steeds meer vraagtekens rond haar afkomst te vormen. Waarom is ze op een vreemde manier toch zo doortastend? Waarom is ze toch altijd zo afwezig? David en Esmee weten niet wat ze met hun dochter aan moeten.
Intussen snapt Aurora ook niets van zichzelf. Waar komen die kleuren toch vandaan die ze steeds ziet? Hoe kan het dat ze zo’n sterke band voelt met Robijn? De gemoederen lopen hoog op. Ineens is daar Jesse die duidelijk meer weet. David, Esmee maar bovenal Aurora is op haar hoede. Vooral als de komst van Jesse heel wat teweeg brengt binnen het gezin, maar ook in hun directe omgeving.

Proloog:
Ik zit samen met David op de bank. Het is een uitputtende, emotionele dag geweest. Hoewel het antwoord van de arts me niet aanstaat, kan ik nu wel zeggen dat het definitief is. Ja, ik kan mijn droom definitief vaarwel zeggen. Nooit zal ik een kind baren.
David kijkt me troosteloos aan. Hij zegt dat hij geen kind wilt als ik niet degene bent die het leven geeft. Dan zijn de opties al gauw bekeken. David stelde voor om een puppy in huis te nemen. Maar een puppy zal dat verlangen nooit kunnen wegnemen. Ik wil gewoon een kind met David’ groene ogen en met mijn blonde krullen. Een kind dat David’ praktische inzichten heeft en mijn gevoel voor muziek. Ik wil een kind wat op ons lijkt. Onze zwakheden en onvolkomenheden, onze goede en onze slechte punten. Die droom is me zojuist uit handen genomen.
‘Hoorde je dat?’ David kijkt me geschrokken aan.
‘Wa-’ Voordat ik ben uitgesproken hoor ik het ook. Er klinkt een harde knal uit de slaapkamer.
‘Moeten we de politie bellen?’ fluistert David angstig.
Ik schud mijn hoofd en pak vanachter de bank de honkbalknuppel. ‘Laten we eerst zelf eens een kijkje nemen.’ We lopen de trap op, de slaapkamer binnen. Net als ik wil aanhalen voor het geval dat er toch een inbreker rondloopt, houdt David me tegen.
‘Kijk,’ fluistert hij.
Voor me ligt iets wat ik niet voor mogelijk had gehouden. Een baby. Bizar genoeg in een glazen bol. Zodra ik de bol aanraak, opent het automatisch. Ik neem het tere meisje in mijn armen terwijl ze me met helderblauwe ogen aankijkt. Ze kijkt me tevreden aan - alsof ze écht van mij is. ‘Moet je zien,’ fluister ik ademloos ‘het is alsof ze van ons is - het is voorbestemd.’
David knikt. ‘Je bedoelt…?’
‘Natuurlijk! Niemand laat zo’n kind in onze slaapkamer achter zonder reden, toch?’ Tevreden glijdt mijn blik over het kleine meisje. ‘Ik weet het zeker. We noemen haar Aurora.’

Ik zie jullie stem in onderstaande poll en eventuele toelichting in de vorm van een comment graag tegemoet!

Kies waar je je zelf goed bij voelt, jij bent de schrijfster, wij niet. Kom op. :")

Wat gaaf dat je boek wss wordt uitgegeven, of iig dat er interesse voor is! Nou heb ik een vraagje, hoe is die uitgever bij jou ‘gekomen’? Heb jij het opgestuurd of waren ze echt aan het neuzen op internet :wink:?

Ik heb btw op Euphoria gestemd, maar ik zou Anna en het familiegeheim op de tweede plek hebben gezet :wink:

Dit dus.
Wij kunnen wel stemmen, maar je moet het verhaal kiezen waarvan jij denkt dat je er het meeste mee kunt en je zelf het leukst vindt.

@ Showstoppers, ik doe dit als een vorm van “privilege.” Om mensen tegemoet te komen. Dit heeft niets te maken met het feit waar ik me goed bij voel. Het zijn alle drie verhalen van mij, dus een onderdeel van me. Op een bepaalde manier vind ik ze natuurlijk allemaal goed.
Ik stel de vraag ditmaal bij de lezer - want ik vind ze alle drie leuk. Op andere fora waren ze nl. aardig succesvol, dus ik weet wel wat elk verhaal teweeg kan brengen :slightly_smiling_face:.
Alsnog bedankt voor je reactie en ik snap je beredenering wel, hoor. Toch ligt dit anders aangezien het niet een vorm van onzekerheid van mijn kant is :slightly_smiling_face:.

@thedutchess, ik heb zelf een klein gedeelte opgestuurd per mail. Ik had namelijk enkele vragen over het publiceren op internet en als reactie daarop kreeg ik meteen (binnen het uur! En dat terwijl het onderdeel is van een van de grootste uitgeverijen vanNL, heb nog nooit zo snel een reactie gehad) dat ze de rest ook willen ontvangen zodra ik het af heb. Bedankt voor je stem :slightly_smiling_face:!

Ok.
Beetje apart dat je zegt ‘op andere fora waren ze namelijk succesvol’. Lol, u kidding? Klinkt een beetje verwaand in mijn oren (niet dat je dat dan ook bent, maar zo komt het op me over en ik ben gewoon veel te eerlijk en dat weet ik ook maar anders zit ik mijn laptop weer in elkaar te rammen als ik dit niet even meldt en het er uit is).Kies gewoon het verhaal dat je zelf leuk vindt en waar je ook nog dingen aan kunt verbeteren. Ik bedoel, klinkt logisch in mijn oren. Niet dat ik iets tegen je heb ofzo maar doe dit lekker in je oude topic. Dan kunnen je lezers toch daar stemmen? Verder heb ik niks tegen jou. :")

Natuurlijk, ik stel je eerlijkheid op prijs. Zo probeer ik zelf ook zo eerlijk mogelijk te zijn - want ik houd er ook niet van dingen achterwege te laten. Oke, opzich het kan verwaand overkomen misschien dat ik een ander synoniem daarvoor moet gebruiken. Maar dat veranderd het resultaat niet: er waren genoeg mensen die een van deze drie verhalen echt heel erg leuk vonden. En zoals ik ook al in mijn topic heb vermeld, werd het voor mij erg onoverzichtelijk om het in het topic bij te houden. Maar goed, als er van de vier mensen die hebben gereageerd er drie zijn die dit topic niet op prijs stemmen, dan is mij hun mening duidelijk :slightly_smiling_face:.

Ja ja, ik snap het. Ik heb verder niks tegen jou of dit topic maar ik denk dat je dit beter kan doen in je eigen topic, want dat zijn de mensen waar je het voor posten gaat, toch?

Klopt, heb je ook gelijk in, link naar dit topic heb ik dan ook in mijn topic geplaatst :wink:.

Hierbij alvast een eerste impressie van H1 van Anna & het Familiegeheim:

Ik veeg mijn handen af aan mijn beige keukenschort terwijl ik de melkboer nakijk. Mijn moeder kijkt me vanuit mijn ooghoeken fronsend aan.
‘Nou,’ begint ze. Ik weet al precies wat ze gaat zeggen, elke dag krijg ik exact hetzelfde te horen - ‘Is die zoon van de melkboer niet iets voor je? Het is een leuke jongen.’
En zijn vader heeft genoeg geld om mijn familie van de hongersdood te redden. Toch ben ik van mening dat je moet trouwen vanuit liefde. Hoewel ik momenteel niet veel keuze heb. Het is sterven of ongelukkig zijn. Dat sterf ik liever gelukkig.
‘Moeder, ik vind hem écht niks,’ antwoord ik zuur.
Ze zucht. ‘Soms vraag ik me af wat ik moet met zo’n bloedmooie dochter en zo’n eigenwijze man. Dagelijks vragen er zonen van verschillende families uit het dorp om je hand. Jij wilt ze niet en je vader wijst ze keer op keer af. Ik snap er helemaal niets van.’
Misschien omdat mijn vader er ook van overtuigd is dat je echt verliefd moet zijn. Maar voor mijn moeders gemoedsrust zeg ik dat niet hardop. Mijn ouders zijn getrouwd uit liefde, uiteindelijk. Mijn vader komt uit een rijke agrarische familie en mijn moeder is de dochter van een groot paardenfokker. In principe wás mijn moeder al uitgehuwelijkt aan mijn vader, maar toen ze elkaar voor het eerst ontmoette, sloeg de vonk meteen over.
Mijn vader is erg nuchter en beschermend. Mijn moeder is - nou ja, een echt moedertje. Ze wilt het beste voor haar kroost, nu en in de toekomst. Volgens haar is een huwelijk van levensbelang - nou ja, wat vooral van belang is dat de toekomstige partner de bruidsschat kan aanvullen. Om eerlijk te zijn wordt dit nogal een opgave voor haar aangezien ze vier dochters heeft en één zoon én jaren op rij al vier mislukte oogsten heeft. Het enige wat we nog hebben is een klein beetje status, hetgeen wat mijn grootvader heeft gecreëerd. Voor de rest zijn we niets meer. Helemaal niets.
Ik haal mijn schouders op. ‘Ik ga pap wel even helpen, op het land.’
Mijn moeder schudt haar hoofd. ‘Doe maar zo, Anna. Doe maar zo. Maar het wordt echt tijd. Op jouw leeftijd was ik al getrouwd en was mijn eerste kind al onderweg.’
Ik kijk van haar af. ‘Daar heb ik nu geen tijd voor.’ Ik loop naar de stallen toe en doe Emerald, onze Fries - nou ja, meer mijn Fries, ik heb haar toe geëigend - haar hoofdstel om. Zonder zadel spring ik op de rug van mijn trouwe ros. ‘Klaar voor een ritje?’ fluister ik.
Emerald briest tevreden. ‘Kom op dan!’ Ik spoor Emerald aan die in een enthousiaste draf het erf verlaat terwijl de ogen van mijn moeder in mijn rug priemen. Ze is het er zoals altijd niet mee eens dat ik als een wildebras zonder dameszadel het erf afstorm. Ach ja, zo ben ik nu eenmaal. Iemand moet mijn vader helpen nu mijn broertje ziek is.
Zodra ik de rand van het bos heb bereikt, ga ik over in galop. De bosrand schiet aan mijn zicht voorbij terwijl ik Emerald aanspoor om harder te gaan. Links van me zie ik de landerijen van mijn vader. Ik laat Emerald overgaan in stap zodra ik mijn vaders stem hoor.
‘Hee pap.’ Ik zet Emerald neer bij de watertrog en vervang mijn schoenen door een stel klompen die altijd trouw naast de trog staan. Ik loop door de zompige, net geploegde grond heen.
‘Ah, mijn mooie Anna.’ Mijn vaders gezicht straalt ondanks zijn uitputtende werk.
‘Ik kom je helpen.’
‘Nou, kind veel kun je niet doen. Ik ben aan het ploegen.’
‘En ik heb spierballen, dus kom maar op.’
Hij schudt zijn hoofd. ‘Dames horen niet te ploegen. Je moeder zou zich diep schamen.’
‘Mam schaamt zich al meer dan genoeg voor me omdat ik nog niet getrouwd ben. Dit kan ze ook wel hebben.’
‘Goed.’ Hij zucht. ‘Loop maar naast Buskruit, dan stuur ik de ploeg aan.’
Bij de naam Buskruit moet ik altijd een beetje lachen. Buskruit is ons Belgische Trekpaard die mijn vader altijd gebruikt voor het bewerken van het land. Toen hij Buskruit een aantal jaar geleden kocht was hij nog naamloos. Toen we hem in het weiland zette, was hij tot onze verbazing enorm snel. Belgische Trekpaarden zijn altijd heel krachtig, maar zijn niet snel. Over zijn naam waren we dus al snel uit. Zo’n uitzondering moet een bijpassende naam hebben.
Ik raak al snel uitgeput van het lome zand wat me bij iedere stap verder naar beneden zuigt. Maar ik laat dit niet merken. Het werk is al zwaar genoeg voor mijn vader.
‘Gaat het, Anna?’ vraagt hij uitgeput.
Ik steek mijn duim naar hem op terwijl ik vanuit mijn ooghoeken een heel gezelschap voorbij zie rijden. Mijn vader rolt met zijn ogen. ‘Die adel heeft ook nooit iets beters te doen dan rondjes rijden in hun opzichtelijke koetsen.’
Ik wil net antwoord geven als de karavaan stopt.
Mijn vader kijkt me geschrokken aan. ‘Die hebben tegenwoordig overal luistervinken.’
Uit de koets stapt een gezelschap van drie heren gehuld in adellijke kledij.

Ik vind ze eigenlijk alle drie echt heel leuk, haha.

Vooralsnog, zie mijn reacties hierboven ^^. Daar heb ik het uitgelegd. Nu kan ik wel mensen gaan buitensluiten door te zeggen dit is alleen bedoeld voor de lezers van mijn verhaal omdat ik als bij wijze van goedmakertje hun laat kiezen Maar dat doe ik niet. Het heeft niets te maken met een goed gevoel oid want alle drie de verhalen heb ik in het verleden weleens gepost en alle drie vielen in de smaak ^^.

Maar dan nog steeds… Kijk, ik heb nu ook bijvoorbeeld nog verhalen die ik graag wil posten. Daar ga ik ook geen topic voor aanmaken, ik kies gewoon een verhaal wat ik graag aan anderen wil laten lezen.
Dus of het nou een goedmakertje is, een topic is niet echt nodig, want jij bent uiteindelijk degene die moet kiezen.

om er nou zo’n probleem van te maken…
ik bedoel als zij graag een van die drie verhalen wilt posten en ze weet niet welke kan ze dat toch gewoon in een topic vragen? je kunt wel zeggen je moet zelf kiezen, maar als zij ze alle 3 de moeite waard vind om hier te posten, ga je niet meteen 3 verhalen posten. dat lijkt me overdreven. en bovendien als er 1 verhaal is gekozen dan komt er een slotje op het topic en klaar is kees.
om hier nou echt een heel probleem over te gaan maken vind ik een beetje onzin.

Jij snapt em!

Ik heb op Euphoria gestemt en ik vind daarna het verhaal: Anne en het familiegeheim het beste. 't was heel moeilijk kiezen tussen die twee haha :stuck_out_tongue:

euphoria !