Kerstbal

Het laatste zinnetje zit al een week in mijn hoofd, het verhaal eromheen komt er alleen niet goed uit. Dus ik laat het eerst maar even zo. Kritiek is welkom.

Jij pakt gulzig nog een koekje terwijl ik vriendelijk bedank. Onze neuzen snuiven de heerlijke dennengeur op terwijl we naar de boom kijken. Hij is prachtig versiert met mooie linten en kerstballen. Alle ballen zijn zwart of wit, op één na. En ik weet dat we er beide naar kijken. Wetend dat dit de laatste keer is dat we hem samen zullen zien, onze laatste kerst samen.

Hij past er niet tussen, is een buitenbeentje tussen de rest met zijn zilveren kleur, maar hij schittert prachtig. Het is de kerstbal die je moeder voor ons heeft gekocht toen we onze eerste kerst samen vierden. We hadden het er moeilijk mee om samen te zijn. Nou, misschien niet wij, maar iedereen om ons heen. Ik zou teveel verschillen van jou wereld, ik zou er niet in passen. Jij wou mijn niet kwijtraken, ik wou jou niet verstoten uit je hechte gemeenschap.
“Waarom één zilveren bal?” Je vroeg het je moeder alsof ze gek was geworden. Je ogen keken haar aan alsof ze gek was geworden. De kerstboom versieren was altijd één van haar favoriete bezigheden geweest. Alles moest precies kloppen, en nu haalde ze persoonlijke alle balans eruit.
Ze lachte naar ons terwijl ze bij de boom ging. Ze wees naar de zwarte ballen, en koppelde ze aan alle stellen in jouw gemeenschap. En de witte ballen, dat waren de mijne. Mijn ouders, mijn opa en oma, mijn buren en wie ik maar wilde
“De ballen hangen in dezelfde boom, maar doen alsof ze compleet verschillend zijn, en niet bij elkaar kunnen horen.” Vertelde ze. “Net als hoe wij op dezelfde aarde wonen, dezelfde straten door slenteren en doen alsof we elkaar niet eens zien staan. En nu die zilveren bal er is, moet iedereen wel opmerken dat het niet klopt. Jullie zijn het zilveren koppel dat de balans in de boom die onze wereld is verstoord.” Een lieve glimlach ontviel haar.
“Niet alles is zo zwart/wit als iedereen het zien wil. Jullie moeten niet stoppen omdat hun niet willen zien dat er tussen zwart-wit ook enorm veel tinten grijs zijn. En jullie zijn zilver, de mooiste tint grijs.”

Destijds vond ik het prachtig hoe ze het vertelde, hoe ze ons vergeleek met die bal, en hoe ze hem er elk jaar weer in hing. Wij zouden het wel redden samen, het mooiste tintje grijs tegenover de rest. Voor in de eeuwigheid zouden wij deze wereld samen bewonen, maar helaas hebben we beide een ander thuis gevonden. Jij en ik zouden voor altijd de mooiste kerstbal zijn, maar als een kerstbal de grond raakt is het ook niets meer dan een hoopje scherven.

Meer schrijfsels:
Weggesleten
Glibberen

Up

wauw heb er kippenvel van, vooral omdat ik me kan plaatsen in het verhaal en precies snap waar het over gaat. Vind het verhaal er overigens wel goed bij passen. :slightly_smiling_face:

Dankuuu

Niemand verder?:frowning_face:

Mooi hoor!

Wauw echt heel mooi geschreven! Verder :slightly_smiling_face:

Dankuuu