kanker

hoi allemaal!

de vader van een hele goede vriend van mij heeft kanker in zijn darmen.
dat is vrijdag ontdekt.
ik vind het heel moeilijk om hier mee om te gaan, en dan vooral hoe ik met die vriend moet praten.
want ik wil er graag voor hem zijn en ik wil hem steunen.
maar ik heb ook een beetje het gevoel dat hij zich afsluit en alles opkropt.
ik woon best ver van hem vandaag dus ik kan niet naar hem toe om hem een knuffel te geven ofzo.
en als ik weer een keertje naar hem toe ga, weet ik niet goed hoe ik me moet gedragen tegenover zijn vader.
ik vind het allemaal ook best een eng idee…

ik hoop dat jullie mij hiermee een beetje kunnen helpen…
alvast bedankt.

liefs.

Bel/mail/msn met hem. Ik denk dat het fijn is voor hem als hij zich even uit kan leven… Gedraag je tegenover zijn vader gewoon zoals altijd, maar ik zou wel nét iets liever doen. (als je wat te drinken inschenkt voor jezelf en je vriend ook even vragen aan zijn vader of hij wat te drinken wilt en dat soort dingen)… Ik denk dat hij dat wel zou waarderen. Het is inderdaad wel eng. Maar darmkanker word vaak wel verholpen. (Van wat ik er van weet)… Als hij er gewoon bijtijds bij is, is er hoogstwaarschijnlijk niks ergs. Ik weet niet of dit je veel heeft geholpen, maar sterkte iig!

Dankje! :slightly_smiling_face:

maar sms en msn al heel veel met hem,
maar ik weet niet of ik dingen moet vragen naar zijn vader,
of juist moet doen alsof het er niet is.

maar als ik er niet naar vraag verteld hij het misschien ook niet,
omdat hij zich zo afsluit.
dan vind ik ook zo moeilijk, hij houd zich groot maar ik voel gewoon dat hij het moeilijk heeft.

Nouja, ik zou hem sowieso vragen hoe het momenteel nou is met hem en z’n vader enzo…
En laat hem weten dat je er voor hem bent… Dat hij zich bij je kan uiten. Dat huilen of woedend zijn geen kwaad kan.

Ik zou sowieso tegen die vriend zeggen dat als er iets is dat hij het altijd tegen jou kan zeggen, dat hij weet dat je voor hem klaar staat enzo. En hem zeggen dat je het heel moeilijk vindt om er mee om te gaan, dat je niet weet hoe je moet reageren enzo. En misschien kun je hem dan ook zeggen dat je niet weet hoe je tegen zijn vader moet reageren zegmaar, misschien kan hij je vertellen wat hij ervan vindt.
Succes!

Je moet laten merken dat je er voor hem bent, en je zou dan eens zo kunnen vragen: Hoe gaat het nu met je, en met je vader? Dan kan hij zijn hart ook even luchten als ie dan alles eruit gooit. En ik zou je eigen verder gewoon zo normaal mogelijk proberen te gedragen zoals je ook deed voor zijn vader kanker had. En tegen zijn vader zou je kunnen zeggen als je er bent bijvoorbeeld iets van: Ik vind het heel erg voor u, en ik hoop dat u er snel boven op komt. Want ik denk dat de meeste mensen niet anders behandeld willen worden als voorheen.

Mijn moeder is nu ook ziek en ik merk dat vriendinnen het moeilijk vinden om daar mee om te gaan. Sommigen proberen het woord kanker te vermijden en doen liever alsof er niet te veel aan de hand is, anderen tonen juist heel veel interesse. Probeer een middenweg te zoeken. Stuur de familie een lieve kaart (kreeg ik onlangs van een oud klasgenootje van me) met daarin wat lieve woorden, dat doet echt ontzettend veel. Misschien kun je die vriend een brief sturen, dat je hem heel graag wilt steunen en dat hij altijd bij je terecht kan?
Succes, het is ook een rotsituatie!

ik ken ook een paar mensen die het hebben, ik vind het echt heel erg voor ze.
aan de ene kant wil ik ze helpen en er over praten, maar aan de andere kant willen ze t er niet over hebben omdat ze dan zielig worden gevonden. ik zou laten zien dat je er voor ze bent, maar niet te veel doen.

De moeder van een vriendin van mij heeft ook darmkanker, dat was erg moeilijk om mee om te gaan. We (haar vrienden) hadden allemaal moeite met hoe we ons tegenover haar moesten gedragen. Ik denk dat het beste is om de gesprekken zo luchtig mogelijk te houden, wel te vragen hoe het is met zijn vader maar er niet alleen maar over praten. Er zijn namelijk ook nog andere dingen in het leven, en het is belangrijk voor hem om zich dat te realiseren (nou bedoel ik niet dat het niet ongelooflijk kut is, maar als hij zich alleen maar op de kanker gaat focussen, zal hij zich alleen maar slechter voelen).
Bellen, smssen en msnnen is prima (je kunt immers niet iedere dag langsgaan ofzo) maar praat dus ook veel over andere dingen, vraag hoe het bij hem op school gaat bijvoorbeeld, of hij nog leuke dingen heeft gedaan etc. En af en toe een kaartje doet ook wonderen :wink: De moeder van die vriendin van me had op een gegeven moment de hele deur vol met lieve kaartjes, dat is een ongelooflijke steun. Sterkte ermee!

hoeveel heeft hij al dan?

De vader van een vriend van mij had het ook - die is binnen 2 maanden gestorven.
En op het werk (waar die vriend van me ook werkt) kreeg een vader van twee collega’s (broertjes) het ook.
Maar daar waren ze nog ruim optijd bij en volgens mij is hij alweer bijna genezen.
Hij kan er niet meer dood aan gaan volgesn mij…

Maar sta klaar voor hem, laat zien dat hij bij jou terecht kan en luistert daadwerkelijk ook naar z’n verhalen.
Sterkte!

iedereen heeel erg bedankt voor al het goede advies!
ik heb er echt wat aan gehad!

hij is laatst geopereert en de tumor is weggegaald, dus het gaat al beter!
echt heel fijn!

Gefeliciteerd dat het al beter gaat.
Kanker is echt een kutziekte!

Een vriendin van mij is in groep 6 overleden aan een hersentumor… (dat is ook een vorm van kanker… : (

Gewoon positief blijven :3