Kanker; how to handel it pt.2

http://forum.girlscene.nl/forum.php/list_messages/116117
kort samengevat: mijn vader lijd aan Beenmergkanker, het gaat heel goed & de dokters hebben vertrouwen. Alleen ik vind 't nog steeds heel moeilijk om erover te praten met mensen.
Mijn verhaal; recent hier ook op girlscene geplaatst. Nog heel erg bedankt voor al jullie lieve steun & dramatische verhalen!

Nu ondertussen is er iets afschuwelijks gebeurt met mn hem. Hij was anderhalve week geleden op 't AMC voor stamceloogsting (voorbereiding op transplantatie). Daarvoor moesten ze in zijn lies prikken. Daarbij is er een slagader geraakt. Helaas, was 't een bloeding geworden in zn buik, waardoor 't erg laat pas werd opgemerkt. Mn moeder was er constant bij; ze is zelf dokter en had door dat 't mis was. Maar elke dokter zei dat 't er allemaal bij hoorde. Totdat er een dokter kwam die zág dat 't tijd was voor ingrijpen. Mn moeder zorgde ervoor dat ik werd opgebeld; ik was nietswetend aan 't fietsen “of ik zo snel mogelijk naar 't AMC kon komen, want het was goed mis.” Terwijl ik mij haastte richting 't AMC, werd mn vader aan infusen gelegd, bloed in hem gepompt en in een heftige kritieke toestand naar de operatie-kamer gebracht, om de slagader (zoals de chirurg 't liefkozend noemde:) “effies dichtenaaien”. Ik kwam aan, ik zag m’n moeder, en familie. En er werd me uitgelegd snel wat er was gebeurd, en we moesten wachten op de uitslag… Die 45 minuten duurde eeuwig. De chirurg kwam binnen: “Nah, dat is dus ook weer geklaard!” Het was gelukt, een enorme opluchting! Al die ideeën van Pap dood, en dan NIET door de Kanker. Al die kuren voor niets. Kutdokters. Vanalles gaat er door je heen. We gingen allemaal naar huis; en laat in de avond ging ik met mn moeder terug, om te kijken hoe Pap uit de operatie was gekomen. Dat moment vergeet ik nooit meer. Ik liep de zaal in, waar allemaal mensen lagen. Ik keek rond, zag een vrouw, een heeele dikke man en toen een grote hoop met slangetjes. Ik dacht; nee dat is m niet. Dat was m dus wel. Nooit meer kan ik vergeten hoe hij daar lag. Nog zwaar onder narcose; stuk of 30 infusen, 4 beeldschermen. We kregen nog de aan stukken gescheurde kleren, er was bij de operatie geen tijd meer geweest om ze fatsoenlijk uit te trekken. De hele vorige week was een ramp. Het ging steeds beter, dat wel. En nu is ie onderhand ook weer thuis… Maar alle pijn, in zn gezicht. Alle dokters, elke x dat ik weer naar 't AMC ging. Het achtervolgende beeld van mn vader daar liggende.
Ik heb 't vriendinnen verteld, al vertel ik 't 10000x. Ik kan maar vaag beseffen, hoe erg dit op 't randje was. Huilen lukt niet, hoe hard ik 't ook probeer, erover praten voelt niet prettig, bovendien… Wat moet ik zeggen? Ik heb tenslotte ze al verteld wat er gebeurd is, en ik ga er nu niet echt vanuit dat ze helemaal begrijpen hoe deze shit voelt. Ik kan wel vrolijk zijn, en dat ben ik ook wel. Maar altijd achtervolgt me dat beeld van m’n vader daar liggend, ik hou veel van hem, en wil ook heus wel aan 'm denken. Maar niet als hij onder Narcose bewusteloos lijkbleek daar ligt…

Liefs,
Mijn excuses voor dit lange verhaal…

Sterkte, Mijn moeder heeft ook kanker… het is heel moeilijk :frowning_face:

wat erg,je hoeft trouwens helemaal niet je excuses aan te bieden!
veel sterkte <3

Geen sorry, praten lucht op. :slightly_smiling_face:
Alle sterkte van de wereld toegewenst meid.

Sterkte meid! Ik hoop echt dat je vader weer beter wordt! Mijn oom heeft kanker gehad, slok darmkanker door klooien van dokters is hij eerder overleden, toen het nog niet uitgezaaid was gingen ze zijn slokdarm inkorten, en toen hebben ze een gat gemaakt in een vitaal deel. Een paar maand daarna kreeg hij te horen dat hij uitzaaiingen had en is overleden.

Heel veel sterkte voor jou en je familie!
Ik hoop dat het gaat goed komen

Sterkte…

Ik heb in 2006 mijn moeder verloren aan longkanker. Ook door een fout van de artsen, eigenlijk. Ze dachten eerst (5 maanden) dat het ziekte van Lyme was, en na een maand lang antibiotica daarvoor gehad te hebben, liep ze in het ziekenhuis een of andere darmbacterie op, waardoor ze gigantisch afviel (Ze was altijd al slank, maar nu echt mager) en ook bijna niet meer bijkwam. Daardoor was ze te zwak geworden voor chemotherapie/bestralingen. Uiteindelijk heeft het begin tot eind 8 maanden geduurd.

Hoop echt voor je dat het goedkomt… Het verandert je hele leven compleet…

Sterkte!

ik weet niet hoe ik het moet brengen, of wat ik moet zeggen, maar ik bewonder jou, en je familie heel erg, sterke ermee!

Heel veel sterkte!

Ik heb ook al gereageerd in je andere topic. Ik snap dat je het moeilijk hebt en dat je tig keer je verhaal hebt verteld en dat mensen het nóg niet ‘snappen’.
Praat er zoveel mogelijk over. Als vriendinnnen er geen behoefte aan hebben of niet naar je verhaal luisteren weet je ook wie je echte vrienden zijn, hoe lullig het ook is.
Ik heb door de ziekte van mn moeder, mn echte vrienden leren kennen en daar ben ik erg blij mee.

Je mag ook met mij(ons ?(A)) er over praten hoor als je dat graag wil

Ik vind het echt heel erg rot voor je dat je dit moet meemaken…
Veel sterkte toegewenst!
x

Ik vind dit echt erg voor jou dat je dit moet meemaken. Ik was 12 toen mijn tante borstkanker kreeg, in die tijd zat ik soms meer bij haar dan mijn eigen thuis omdat we zo’n goede band hadden. Als je zoiets aan je vrienden vertelt is dat heel moeilijk om te begrijpen als ze het zelf niet van dichtbij hebben meegemaakt. Bij mijn tante ben ik altijd blijven hopen dat ze zou genezen, ondertussen is ze al een tijd genezen verklaard.
Ik wens je echt veel sterkte, de hoop niet opgeven x

Wat een verhaal, echt veel sterkte. Ik kan je niet heel veel helpen dus ik gebruik dit om m’n eigen verhaal(tje) kwijt te kunnen, misschien heb je er wat aan.

Afgelopen donderdag kwam een vriendin mij vertellen dat ze al 6 weken onderzoeken ondergaat voor borstkanker. Hier loopt ze dus al heel lang in haar eentje mee rond. Ze wou ons niet onnodig overstuur maken. Maar ze hadden er niet veel vertrouwen in, want het zag er slecht uit. We hebben gister te horen gekregen dat het een goedaardige tumor is met 15% kans op kanker. Heel goed nieuws eigenlijk. Het is dus nog geen kanker. Het moet wel verwijdert worden. Ik vond het op dat moment zo zielig! Dat een goede vriendin, behalve haar vriendje, niemand had ingelicht. Ze was al weken zo stil en ik wist maar niet wat er aan de hand was. Ik wou dus heel graag helpen. Jij zegt ik heb het al 10.000 x verteld aan je vrienden; heel goed van jou, en al vertel je het nog 20.000 x meer, jou vriendinnen zijn er voor je om die verhalen aan te luisteren. En er komt vanzelf een x dat je dit een plekje kunt geven. Het duurt alleen heel lang, dat gaat niet zomaar.

Sterktee

Veel sterkte

ik heb het vroeger gehad leukemie
en ik heb het nu onder me tong ja echt
een hele rare plek weet ook niet hoe het
daar is gekomen maar heb dus een dikke
bult onder me toch en het is nog slecht aardig
ook:|

xx(L)