Kan iemand mij helpen? Ik weet het niet meer en ik ben bang

Hoi Allemaal,

Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen, ik probeer alles zo duidelijk mogelijk uit te leggen. Ik heb een relatie (half jaar). Ik ben echt heel erg jaloers/wantrouwig, maar ik wil het écht niet. De jaloezie komt deels omdat ik gewoon zo ben aangelegd, maar ook door een paar andere factoren (aangerand door leraar op de middelbare school, slechte vorige relatie). Deze factoren mag ik natuurlijk niet mee laten wegen in mijn nieuwe relatie omdat het totaal anders is, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Wat ook niet meezit is dat mijn vriend zelf ook erg jaloers is.

Ik heb ook moeite ermee omdat ik hem soms hypocriet vindt. Hij is erg sociaal en praat met iedereen. Ik weet dat als hij met een vrouw praat hij er totaal niks mee bedoelt, dat weet ik echt wel. Maar toch blijf ik jaloers zijn. Ik word jaloers om legitieme redens, maar hij wordt soms jaloers om de kleinste dingen. Al gaat het om mijn mannelijke klasgenoten waar ik ook mee praat, ik kan ze niet negeren of bannen uit mijn leven toch? Het is maar een voorbeeld, maar om zulk soort dingen wordt hij jaloers. En als ik dan jaloers wordt dan vindt hij dat overdreven, maar zodra hij jaloers wordt dan is de wereld te klein.

We gaan morgen met hem (plus twee andere koppels) voor vier dagen naar een festival. Ik vind het zo eng en ik ben zo zenuwachtig. Ik ben best wel een einzelganger en ik heb het gevoel dat ik bij die koppels (ook al ken ik ze echt wel een beetje) een masker op moet doen, erg vermoeiend. Ik ben zo bang dat we erge ruzie krijgen, omdat we dat nogal vaak hebben.
Ook gaat iedereen aan de xtc. Dit wordt mijn eerste keer, maar ik ben ten eerste bang dat het niet goed gaat en ik vind het gewoon geen fijn idee dat mijn vriend aan de drugs zit. Hij is al erg sociaal, en met xtc wordt je dat natuurlijk steeds meer. Ze gaan vrijdag en zaterdag aan de drugs, maar ik ga dat geen twee dagen achter elkaar doen. Ik ben bang dat als ik zaterdag niet aan de drugs ga ik het niet kan hebben dat de rest dat wel doet en dat zij op een totaal ander level zijn dan ik. Het is gewoon eng. Ik ben bang voor ruzie, erge ruzie en voor heimwee. Ik heb er totaal geen zin in en pff ik zit er echt mee.

Als ik het er met hem over heb dan zegt hij dat t echt wel goed komt en blabla, maar ik voel me zo vaak niet serieus genomen door hem. Ik heb het gevoel dat hij het gewoon niet begrijpt. En dat is erg vaak zo. Daarom heb ik ook de angst dat het niet goed afloopt.

Kortom: ik ben bang dat er ruzie ontstaat m.b.t. drugsgebruik en dat er ruzie ontstaat omdat hij bijv. wordt aangesproken door een meid en hij daar met haar aan t praten is (ookal betekent het niks).

Hebben jullie ook last van zulke jaloezie en hebben jullie misschien tips? ik heb het er ook over met mijn psycholoog, en het onderliggende gevoel is dat ik erg onzeker ben en mezelf altijd vergelijk met andere vrouwen. Daardoor word ik jaloers, boos en geïrriteerd. Zij heeft mij geadviseerd om als ik de onzekerheid op voel komen het te ‘verwelkomen’ en logisch na te denken of het nodig is of niet. Nu ik niks heb om jaloers om te worden lukt het wel om dat onder controle te houden, maar als ik eenmaal jaloers en geïrriteerd ben dan lukt dat niet meer. Morgen heb ik nog danstherapie en dan hebben we het er ook over, maar ik stress gewoon zo erg.

Alvast bedankt voor de reacties & tips!
Liefs

Naast wat je psycholoog je als tip heeft gegeven voor jaloersheid, heb ik geen verdere tips. Behalve dat je waarschijnlijk moet werken aan je eigen zelfvertrouwen om vervolgens ook weer meer vertrouwen te krijgen in ander. Daarnaast wil ik niet te gauw oordelen, maar op basis van dit bericht lijkt het of je vriend niet echt de juiste persoon voor je is. Een vriend hoort je te snappen of in elk geval dat proberen door begrip te tonen. Daarnaast noem je ook nog vele ruzies en zijn drugsgebruik… Uiteraard kan ik nogmaals niet oordelen, maar let en kies ook voor jezelf.

Ja dat vind ik ook. In het begin was het ook totaal niet, maar het is met de tijd gekomen. Hij staat overigens dan wel weer open om samen met mij in therapie te gaan, maar hij moet er voordat het zo ver is ook wel aan werken.
Ik ben erg chaotisch en hij is perfectionistisch, dat botst ook heel erg…

^Meid, ik zou even voor jezelf na gaan denken. Maakt hij je nog echt gelukkig? Ben je nog verliefd? Waarom zou je hem missen? Zou hem missen om hem of om iemand? Wat zijn de goede kanten van de relatie? Wat de slechte kanten? Weet je dat je ook onafhankelijk van hem kunt zijn? Waarom is de relatie verandert? Is het hoe jij wilt? Hebben jullie een even groot aandeel in ruzie e.d. volgens jou? En zo door… Je nooit je eigen idealen, dromen, normen etc. vergeten! Bedenk verder, communicatie is key. Succes daarmee.

Ohja en als je geen drugs wilt gebruiken, doe het niet! Doen ze er stom over, dan verdien jij betere mensen om je heen.

Bespreek met je vriend dat jij voelt alsof hij alles mag en jij niks, en je je daar echt niet prettig bij voelt. En zoals hierboven al gezegd klinkt het alsof je op je tenen loopt bij je vriend, iets wat niet echt hoort in een (langere) relatie. Een punt zetten achter een relatie kan heel erg moeilijk zijn, maar als hij niet meer is wat voor jou goed is, ga je er op termijn veel beter uitkomen!

Voor de rest zou ik het festival gewoon op me af laten komen. Bereid je voor op het ergste, dan kan het alleen maar meevallen. Wie weet valt het allemaal wel mee en is het zo’n ik-kijk-er-tegenop-vantevoren-maar-geniet-ervan-in-het-moment-gelegenheid?

Drugs zou ik overigens niet pakken door groepsdruk.

Thanks! Zijn zeker vragen om over na te denken inderdaad… Echt bedankt

^You’re welcome. Mocht je meer kwijt willen of iets, mag je me altijd noten!

Het voelt inderdaad wel alsof ik op mijn tenen moet lopen. Drugs accepteren ze wel hoor als ik het niet neem, het is alleen dat ik ja ik level niet met ze en ik ben dan de buitenstaander, gewoon niet chill

Je hebt nog maar een half jaar een relatie met deze jongen, en je hebt nu al vaak ruzie? Daarnaast maakt hij je super onzeker, voel je enorm de druk om drugs te gebruiken terwijl je dat helemaal niet wil, en zijn jullie beide ontzettend jaloers aangelegd.

Als je even heel eerlijk tegen jezelf bent, denk je dat deze relatie toekomst heeft? Is dit de man waarmee je je over 10 jaar gelukkig in een huisje ziet wonen?

Aan de ene kant ben ik van mening dat je inderdaad eerst aan jezelf moet werken en je eigenwaarde omhoog moet zien te krikken. Daarnaast denk ik dat je beter een relatie met iemand aan kan gaan die jou een veilig gevoel geeft en jouw jaloerse gevoelens weet af te zwakken. Ze zeggen altijd dat je iemand moet vinden ‘whose demons play well with your demons’. Zoals ik ernaar kijk is dit een tikkende tijdbom.

Haii,

Ik zou ten eerste geen drugs nemen omdat, iedereen het doet. Want, als je het dan ook neemt omdat iedereen het doet is het niet goed. Ten tweede als je nu al zoveel ruzie hebt met je vriend kun je het bespreken. Ik zou dan bijvoorbeeld een afspraak maken met hem dat jullie het dan op het minst proberen. En dat jullie naar elkaar luisteren als de ander jarloers is. Of bijvoorbeeld afspreken als jullie een week of maand lang geen ruzie hebben iets leuks gaan doen.

Als jij geen drugs wil nemen, dan doe je dat lekker niet. En dat moeten hun maar respecteren. Klaar.

Dat met jaloersheid is zo lastig, en ergens ook wel herkenbaar. Ik denk niet dat je echt meer kan doen dan dat je nu al doet. Het punt is wel, het heeft waarschijnlijk weinig met hem te maken, maar met jouw eigen zelfbeeld. Dat is waar je aan moet werken. En aangezien jouw vriend ook enorm jaloers is, zal hij ook aan zichzelf moeten werken. Staat hij hier voor open?