Jucla [Verhaal]

Proloog

‘Jucla?’ Een vriendelijke, vrouwelijke maar zwakke stem klonk vanuit de slaapkamer. Mijn moeder was ernstig ziek en geld voor een dokter hadden we niet dus eigenlijk was het hard gezegd wachten op haar dood. Vlug stond ik op en liep naar de kleine, en enige slaapkamer in het huisje. Moeder zag er slecht uit, haar wangen waren ingevallen, ze was mager en haar haren vielen uit. Wat het meeste op viel van alles was dat haar ogen niet meer glinsterden . ‘Wat is er mam?’’ vroeg ik zacht en kwam naast haar op het bed zitten. ‘Wil je me overeind helpen lieverd?’ vroeg ze zacht en probeerde zichzelf al omhoog te drukken, onmiddellijk schoot ik ter hulp en tilde haar zonder moeite in een zittende positie. Het duurde even voordat ze weer op adem was maar praatte daarna zachtjes verder. ‘Is je vader al thuis?’ Ik schudde mijn hoofd, pa was werken in de mijnen zoals elke dag, hij verdiende maar een klein beetje geld, net genoeg om voor ons allen eenmaal per dag te eten. ‘En Gilliam?’ Weer was het antwoord nee, Gilliam zat nog op school, maar straks als hij vijftien werd moest hij ook aan werk om bij te dragen in de kosten. Thuis zitten met drie grote kerels die het liefst de hele dag door aten was niet gemakkelijk om te bekostigen. Nu moeder niet meer als zuster kon werken kwam er minder geld binnen, en het was dan ook goed dat Gilliam bijna 15 was. Ik kon op het moment niet werken… er moest iemand bij moeder blijven voor de momenten dat het erg slecht ging.

In haar ogen stond een rusteloze blik, ze zag er zo slecht uit. ‘Ik denk dat het tijd is Jucla’ haar stem werd een fluistering en het bezorgde kippenvel over mijn hele lichaam. Niet wetend wat te zeggen kwam bij haar onder de dekens en hield haar dicht tegen me aan. ‘Het is oke mam, ik ben er’ murmelde ik zachtjes.

Het enige wat ik nog weet is dat ze haar ogen sloot, en een half uur later was haar ademhaling verdwenen. De dood is een raar ding, maar niet iets om bang voor te zijn. Mam had niet op deze manier mogen gaan maar toch heb ik er vrede mee, ze ging naar de hemel in de armen van iemand die onvoorwaardelijk van haar houdt. En dat word nooit meer van haar afgenomen.


De wereld staat op zijn kop, Gilliam is 15, mijn moeder is overleden en ik werk als een bezetene om geld binnen te krijgen. Vader daar in tegen is zichzelf en ons gaan verwaarlozen. Per dag word het erger, het geld gaat op aan drank en zijn handjes worden steeds losser tegenover ons. Ik kijk uit naar de dag dat ik sterker ben als hem zodat hij mij en Gilliam geen pijn meer kan doen. Maar op dit moment voelt het als het begin van het einde.

Geïnteresseerd? Laat een berichtje achter :wink: