Jouw ouders en jij

Heey!

Wat ik mij heel erg afvraag is hoe de sfeer is bij anderen thuis. Wat voor band hebben jullie met jullie ouders? En als er ruzie is, op wat voor manier uit zich dat en wat krijg je zoal te horen?

Thuis gaat het bij mij niet bepaald goed. Ik heb nooit een speciale band gehad met mijn ouders en ik heb het idee dat het alleen maar erger wordt. Sterker nog, het wórdt zonder twijfel steeds erger. Ik krijg dagelijks te horen hoe slecht ik ben, dat ik gek ben, gestoord, gek in mijn hoofd. En dat ik anders ben dan andere meisjes. En nog veel meer nare dingen. Dit krijg ik iedere dag wel te horen van beide ouders, voor de meest kleine dingen. En ik verwijt het mezelf natuurlijk allemaal.

Ik heb faalangst en dat komt sowieso door deze dingen thuis. Ik weet heel vaak gewoon niet waar ik aan toe ben. Het gaat dan ook vaak niet goed met mij, heb last van depressieve gevoelens(al járen), maar hier spelen ook andere dingen aan mee, maar de thuissituatie is ook een grote oorzaak.

Maar omdat ik zo onzeker ben van mezelf, twijfel ik altijd en vind ik dat ik me aanstel. Ik vraag me dan af of het wel normaal is als je ouders dit soort dingen zeggen.

Zijn er meer meiden dit zoiets hebben?
Sorry voor mijn lange verhaal, ik durf er eindelijk iets over te typen.

Wauw, leuk om te lezen! Ik heb dat dus niet echt. Heeel soms zijn er momenten dat het goed gaat en dat we wel eens kunnen lachen om iets, maar 9 van de 10 leven we langs elkaar heen. Ik ontwijk ze ook zoveel mogelijk, dit doe ik al jaren eigenlijk. Want zodra ik bij hun ben, maken ze weer een opmerking dat ik zo slecht ben en dat ik stom ben. soms gaat het alleen maar om mijn kamer die niet opgeruimd is en in plaats van te zeggen: ‘‘kun je je kamer opruimen’’, krijg ik een hele lading woorden over me heen hoe dom ik ben.

vervelend! Miss kan je er een keer over praten met je ouders, wat het jou allemaal wel niet doet als ze negatieve dingen tegen jouw zeggen.

Zelf heb ik nou niet echt een ontzettend goede band met mijn ouders, maar ook geen slechte band. Ze denken dat ze alles over mij weten. Maar ik vertel ze heeel weinig.

oh, wat vervelend zeg. Kun je misschien niet met je ouders praten?

Dat is het nou juist, ik kan niet met mijn ouders praten. Ik heb het nooit over mij en mijn gevoelens met hun gehad en zal dat ook nooit kunnen doen. We praten nooit over belangrijke dingen samen. Het is lastig ja en inderdaad erg vervelend!

miss kan je er dan een professioneel iemand bij halen? Weet niet of je moeder daar voor open zal staan.

Ouders die hun kind de grond in trappen met woorden zijn per definitie niet normaal.

Ik vind de band met m’n ouders wel prima. Ze zijn overal in geïnteresseerd en helpen met dingen als ik ze nodig heb. Ik vertel ze opzich wel veel en ik weet dat sowieso m’n moeder 't heel vervelend vind als ik er een tijdje niet ben. En ik weet ook dat ze er beide blij mee zijn dat ik vaker thuis ben nu en ook af en toe bij ze op de bank kom zitten 's avonds. Ik zat in de zomervakantie bijna 24/7 bij m’n vriend omdat hij alleen woont en m’n moeder was helemaal bang dat ik ‘t huis uit zou willen ofzo :’)
Met m’n moeder heb ik soms een ruzietje en met m’n vader kan het echt oorlog zijn, maar ze zullen nooit dingen zeggen zoals dat ik niet deug of gek ben ofzo, dat soort dingen kunnen gewoon niet.

ik denk dat je een keer goed met je ouders erover moet praten, en ook zeggen hoe je je erbij voelt.

zelf heb ik wel een goede band met mijn ouders, alleen in de laatste jaren (ben nu bijna 18)
is het gezinsleven een beetje verdwenen, mijn tweelingbroer is in het weekend altijd weg en zit ddw alleen op zijn kamer of is weg bij zijn vrienden.
ik ben de laatste tijd ook zowat alleen nog op mijn kamer of weg met vrienden.
en de feestdagen is ook minder uitgebreid geworden omdat ik niks toevoeg op zo’n dag want ik heb er een hekel aan, mijn broer er vaak helemaal niet bij is, mijn vader doet er geen moeite meer voor dus alleen mijn moeder probeert er nog wat van de maken.
ik vind het wel jammer aan de ene kant, want de gezelligheid verdwijnt steeds meer, mijn broer moet zich gewoon weer meer bij de familie aansluiten en mijn vader moet niet zo dominant doen waardoor het hele gezin zich onderdrukt voelt en moet oppassen met wat we doen/zeggen
maar het is wel zo dat mijn ouders voor ons klaarstaan als het nodig is en wel geïnteresseerd zijn met wat wij doen/willen/onze mening

Je kan ook een brief sturen en daar alles in uitleggen. Dan kan je gewoon in 1x je verhaal houden.

ik heb een normaal tot goede band met mijn ouders. mag veel van ze, dus reden tot ruzie is er zelden tot nooit. met mijn vader is het iets minder nadat hij is vreemdgegaan/gescheiden met mn moeder, maar het is wel elke x fijn als ik er weer ben.

Mijn ouders zijn mijn allerbeste vrienden.

aww wat lullig. Ik zou het maar niet te persoonlijk op nemen, want je bent vast niet 'raar’of anders. Want wat is echt normaal eigenlijk?:S (ik ben weer eens in een denkbui xd)
De band tussen mij en mn ouders is wel goed. Ik praat wel vaak met ze, omdat we elkaar echt anders niet snappen ( het lijkt soms wel alsof we van verschillende planeten komen ofzo)
Ik hoorde laatst iets over een moeder en die had een kind gekregen, alleen had de baby een volgens haar te grote moedervlek, en nu wordt het kind geadopteerd… Dan ben je echt niet goed in je hoofd hoor!

Ik heb nooit ruzie met m’n ouders, alles verloopt prima. tegenwoordig zijn ze alleen maar blij als ik thuis ben, dus dan is het al helemaal chillie. tja, soms hoor ik wel da tik wat minder troep moet maken e.d. maar verder is het prima.

ik deel lang niet alles met ze, maar ik kan ze gemakkelijk vertellen dat ik een nieuw vriendje heb o.i.d en kan wel roddelen met mijn mama over vrienden en familie, hihi. :")

Leuke ouders!:smiley: Nooit ruzie eingelijk. En ik doe altijd wel leuke dingen en zo met ze.

Ik heb altijd ruzie met mijn ouders en als ik met ze wil praten worden ze boos. :’) Dat soort band dus. Ach ja, ik ben toch zo snel mogelijk weg.

Ik kan wel opschieten met mijn vader en mijn moeder spreek ik nooit

Mijn moeder gaat het wel mee, mijn vader mag ik niet.

Ik kan ook niet bepaald een normaal gesprek met mijn ouders houden :’)

Word er ook heel gedemotiveerd van en heb het vorige schooljaar verpest. Ze zeggen dingen tegen me als dat ik egoïstisch ben en lekker op mezelf moet gaan wonen, dat ik het huis uit kan. Wat ze op dat soort momenten hopelijk niet menen want ik moet het hier nog wel ruim 2 jaar uithouden. Maar dan ben ik ook echt weg.

Ik herken mezelf hier heel erg in. Ik heb een héle slechte band met mijn moeder, altijd ruzie enzo. Ze zegt tegen mij ook zulke dingen. Tussen mij en mijn vader gaat het sinds een paar jaar steeds beter.

Ik weet hoe je je voelt, als er iets is mag je me altijd noten :’)

Kreeg laatst zelfs de schuld dat ik mijn oude spullen in een doos had gedaan, want de doos scheurde uit doordat mijn vader hem onnodig wou verplaatsen.

Dus nu liggen die spullen over de hele kamer en had ik maar niet zo dom moeten zijn om dat te bewaren en op te ruimen.