Jij. Deel 2

Hallo mensen :slightly_smiling_face:
Een paar maanden geleden, in September, heb ik een verhaal geschreven, genaamd Jij.
Ik was eerlijk gezegd vergeten dat ik Jij. geplaatst had, maar toen herrinnerde ik het me ineens weer!
En nu heb ik een deel 2 gemaakt.
Veel plezier met lezen!
http://forum.girlscene.nl…/Jij/list_messages/166760

Vanaf het moment dat je vriendin in beeld kwam, wist ik het.
Mijn institutie begon te schreeuwen, te krijsen, te janken: Je gaat haar verliezen! Je gaat die mooie vriendschap verliezen aan dat onbekende meisje, die nieuweling, jouw vriendin vanaf dat moment. En het is gebeurd. Het onvermijdelijke is gebeurd en het was als dweilen met de kraan open. Ik kón gewoonweg niets doen om het te voorkomen. Te veel gevoel, teveel jaloezie. Ik was en ben te verliefd om een normale vriendschap met jou te hebben.
En het spijt me. Het spijt me oprecht dat ik verliefd op jou ben geworden.
Tegenover jou, maar vooral tegenover mezelf.

In het begin was onze vriendschap heel normaal. We hebben elkaar in een jongerencentrum ontmoet. Ik zou met een vriendin gaan, maar die liet het op het laatste moment afweten.
‘Ga maar alleen’ Adviseerde mijn grote broertje me. Ik ging en daar was jij.
Geen vonk, geen plotselinge schok door mijn lichaam. Niks van die clichés.
We ontmoetten elkaar dus. We wisselden emailadressen uit en nummers. En af en toe sms’ten we elkaar. Geen bijbedoelingen, geen heftige gevoelens. Enkel pure vriendschap.
Jij en ik gingen feesten af, de stad in, naar de film. We ondernamen van alles en af en toe vroegen mensen of we een stel waren. In de periode dat onze vriendschap langzaam verbleekte, verdween, verpulverde, beschouwde ik die vraag als een compliment. Hoop gloorde in mij op als een onbekend iemand dat vroeg. Diegene zag die chemie ook, concludeerde ik. Wanhopig werd in ervan. Want jij had een vriendin. Een vriendin voor mij op de achtergrond, voor jou volop in je leven.

Ik mis jij en ik. Ik mis ons.

De avond van het feest heb ik met je gepraat. Naar je gekeken. Naar je geluisterd.
Maar niet gedanst. Ik heb niet met je gedanst en al evenmin met je gezoend.
We praatten wat. Ik boog mijn mond naar jouw oor om me verstaanbaar te maken.
De muziek stond zo hard, maar dat maakte in dit geval niets uit. Het werkte in mijn voordeel.
Je lachte lief naar me en ik moest me beheersen je niet te zoenen. Vanuit een ooghoek zag ik de spelbreker, jouw ‘spelmaker’ al aankomen. Genoeg gerookt blijkbaar.
Ze schoof onopvallend tussen ons in. Haar gezicht naar jou. Haar rug naar mij.
En ze begon met je te dansen. Mijn adem stokte, mijn hart versteende, mijn ogen prikten.
Ik mis je. Ik mis alles aan jou.

Ik huil want het is voorbij.

wauw, mooi! ik zou het leuk vinden als je meer zou posten haha, je eerste deel vind ik ook geweldig!

Meer!

Dankjewel! Ik ben al bezig met deel 3 :wink:

x

Jij. Deel 3:

“Lief dagboek…
Een kilte in mijn hart, alsof er een steen aan hangt.
Jij bent met haar samen een stel en jullie zijn verliefd.
Wij zijn bevriend, jij en ik, maar ik heb je lief.
Je ogen, je haren, je stem, het is goed raak.
Wat moet ik doen? Het is vakantie, en ik kan me niet laten afleiden door een allerdaags ritme.
Soms spreken we af, die keren geniet ik met volle teugen. Het is alsof mijn hart even ademt, feest viert. Maar als jij niet bij mij bent, voel ik me zo leeg en mis ik je ontzettend.
Terwijl ik vaker zonder dan met je ben. Dit moet ophouden!
Ik mis je lach en je woorden en de manier waarop je praat en doet.
Ik mis je aanrakingen en je warmte. Ik mis jouw ogen die de mijne vinden.”

Hyves is een grote bron ellende voor nieuwsgierige mensen zoals ik.
Je hoeft maar een naam in te tikken en je ziet een foto.
Je hoeft maar op ‘uitprinten’ te drukken en je hébt de foto.
En dan kijken, mijmeren, dromen, wanhopen.
Ik kijk naar je. Naar je foto. Naar je vriendin met dat jaloersmakende, gelukzalige gezicht.
Zij wel, denk ik verbitterd.

Geluk. Hoe kun je het begrip ‘geluk’ het beste definiëren?
Een half jaar terug in de tijd. Zes maanden. Vierentwintig weken. Dat is al honderd-achten-zestig hele dagen!
Enfin, we waren op een feest met drie andere mensen. De muziek knalde uit de speakers, iedereen danste en genoot. De sfeer zat er lekker in.
De jongen met wie we waren ging iets te drinken halen. Hij is een behoorlijke zatlap en was ‘nodig toe aan een drankje’. De twee meiden die mee waren, begaven zich naar de toiletten. Conclusie: wij waren met z’n tweeën. Niet meer en niet minder.
De endorfine drong zich in mijn bloed. Mijn ogen straalden, mijn mond stond permanent in een glimlach-stand. De DJ kondigde een nieuw nummer aan. Een hit.
We dansten en dansten en ik keek en ik keek en ik keek nog steeds. Wanneer zou ik die prachtige mond van je zoenen?
Het referein was begonnen. De muziek werd langzamer, rustiger, zachter.
Je boog je voorover en mijn hart vol hoop begon te bonken.
Ik verdween in je armen. Je gaf me een knuffel en riep in mijn oor: ‘Je bent zo’n goeie vriendin!’
Midden in de discotheek. Midden in het gefeest. Tijdens dat prachtige nummer.
Jouw armen, jouw woorden, lieten de teleurstelling van de niet-zoen wegstromen.
Ik was belangrijk voor je. Dat was het belangrijkste.
Vriendschap is toch immers de basis voor een goede relatie?
Dacht ik toen…

verderr!!

weer heel leuk! :slightly_smiling_face:

je schrijft echt heel goed. Ik ben benieuwd naar een deel 4 !