Jeugdzorg?

Heey heey,
Ik vroeg me af of iemand hier een keer te maken heeft gehad met jeugdzorg…? Ik ben zelf 17 en heb woensdag een afspraak. Wil graag weten wat ik er van kan verwachten.

xxx Kath.

Jeugdzorg…

Ik heb er ervaring mee.
Ik heb een tijdje bij de psycholoog daar gezeten.
Ze zyn daar onwijs aardig!

x

Ben ook al eerder bij een psycholoog geweest maar ging niet echt super. Nu dan toch echt jeugdzorg… Heb nogal de zenuwen voor t eerste gesprek…

Had ik ook!

Maar als je er eenmaal bent… valt het wel mee. :slightly_smiling_face:

Sterkte en Succes!

xx

Ik heb er zelf geen ervaring mee.
Ik wens je veel succes en sterkte!

Zou je ook willen vertellen waarom je daarheen moet of wil je dat liever niet zomaar?

globaal is het zo dat mijn vader niet zo lief voor me is. Daardoor heb ik beetje een minderwaardigheidscompex eb dat heeft gezorgd voor een beetje losbolligheid bij de niet zo brave kathlin. En nu is mama bezorgd voor de 2e x… En moet ik naar jeugdzorg… Dat is het globaal. Thnx voor t support!

Ik zie ze elke week 2 keer :pensive:;;
t Is wel redelijk, maar t ligt eraan waarom je er heen gaat.

Oh ik zie waarom je er heen gaat. Nou, moet toch wel lukken denk ik? =)
Ik zie eigenlijk (naar wat je nu geschreven hebt) niet waarom t niet goed kan komen.
Ik wens je iig heel veel succes, ik heb wel steun gehad aan mijn psychiaters, maar ze hebben me ook flink laten zitten een jaar. Dus t ligt er ook eigenlijk maar aan wie je treft.

Nou ik hoop zo snel mogelijk goed. Ben al 17 en op mn 18e vlieg ik er uit… Kom je in t volwassenen cirquit en dat schijnt nogal lastig te zijn. Het komt ook wel goed met me, ben ik van overtuigd. Moet alleen weer een beetje de oude worden.

ik moet eigenlyk ook naar de jeugdzorg. maar zie er ZO tegenop.
ik had laatst een afspraak eerst met myn dokter, maar ik heb myn moeder gedwongen hem af te bellen.
ik wil dat écht niet… :frowning_face:

ik denk dat je vertouwen in jezelf moet hebben, ja makkelyk praten, en alleen aan je zelf denken en niemand anders.
persoonlyk geen ervaring mee maar anderen in de familie wel en dat was nét niet veel waard voor de 1 van de ouders, de kinderen uiteindelyk wel denk ik

Ik moet me er bij neer leggen dat mijn vader niet veranderd. Ik moet het een plekje kunnen geven. EN dan moet ik mezelf weer gaan vertrouwen… Heel moeilijk want vaderlief heeft het me niet makkelijk gemaakt. Moederlief trouwens ook niet hoor. Maar ach… Ben wel blij te horen dat ik niet de enige ben. Je weet wel dat het niet zo is anders was jeugdzorg er niet. Maar ik ken niemand die er zit… En ik voel me zo"gestoord" als eje begrijpt wat ik bedoel…

jy hebt nog het geval dat het by je vader ligt. (en ook een beetje by je moeder)…
by my ligt het dus echt by mezelf. en dáárom wil ik er echt niks mee te maken hebben. ik wil geen wildvreemde vertellen wat mn problemen zyn… ik schaam me er gewoon voor.
terwyl ik weet dat zy elke dag zulke dingen horen van kinderen…

ik durf er gwn nog niet aan toe te geven.

eerste stap is altijd moeilijk. mijn eerste afspraak bij de psych vergeet ik nooit meer… damn dacht dat ik dood ging toen ik heen fietste. Je moet het nog neit doen als je er niet klaar voor bent. Het komt vanzelf.

Ja, ik weet nog dat mijn psycgholoog zei “Ik ga je nu direct doorsturen naar een psychiater, via de crisisdienst, je hebt zo snel mogelijk hulp nodig.”. Ik dacht echt dat ie me in een dwangbuis ging stoppen gek :expressionless: Maar dat was gelukkig niet zo =P
Ze hebben niet mijn problemen opgelost (bij lange na niet…), maar ze hebben me wel extreem veel zelfvertrouwen gegeven, omdat ze alle antwoorden uit jezelf halen, heel fijn. Ik heb echt heel veel over mezelf geleerd, door met mezelf in gesprek te gaan (dus eigenlijk via die psychiater dan). Is af en toe wel eens fijn =)
Mocht je trouwens ooit behoefte hebben om iets kwijt te willen, dan kan je me altijd noten <3

Ja, en nu gaat het gewoon weer goed met me. ik heb van die wekelykse buien, (al 2 jaar lang.)
en nu gaat het al 2 weken weer goed…
de laatste 2 maanden waren een hel, vooral voor mn ouder en mn broer.
maar nu gaat alles goed,
dus ik heb nu niet zoiets van; goh, ik zou is hulp moeten gaan zoeken.

Weetje, ik heb ongeveer ook zoiets gehad eerst. Niet dat ik me ervoor schaamde, maar dat ik alles zelf wilde doen. Ik wilde niemand ermee “lastig vallen”. Maar die mensen zijn daar om je te helpen (ze hebben er hun leven van gemaakt, praktisch). En er zijn een hoop genantere dingen dan zeggen dat je je kut voelt, zoals zeggen dat je je goed voelt, terwijl je je dat dus helemaal niet voelt…
Maar je moet t niet overhaasten, t komt wel. Eventjes aan het idee wennen en je dan maar mee laten sleuren met de stroom.

whaaaaaaaaa ja!:stuck_out_tongue: ik had ook nog eens een echt maf wijf. Zij was gestoorder dan ik gek!:stuck_out_tongue: Mja heb er wel wat aan gehad hoor. Heb er van geleerd wat precies mn probleem is. Nu nog een uitweg. Thnx btw:)

Ik heb er geen ervaring mee, maar sterkte! En zoals een paar meiden al zeggen, het zal vast mee vallen na het eerste gesprek!
Suc6

Ja, het is heerlijk als je t ineens een naam kan geven =) Ik was de eerste keer wel helemaal overstuur toen ze zeiden wat ik had enzo, maar aan de andere kant luchtte t wel heel erg op.
Ik heb ook intensieve psychiatrische thuiszorg gehad, om mn dagindeling weer op de rails te krijgen (ik lag de hele dag in bed…). Als ze daar over beginnen, kan ik t echt aanraden =)
En ik heb er echt het volste vertrouwen in: ik vind t al hardstikke knap dat je er hier over begint! =)