Je geluk willen opgeven voor iemand.

Vinden jullie het niet raar dat je zo veel van iemand kan houden dat je jouw geluk zou willen opgeven, als zij maar gelukkig zijn. Als je er over nadenkt, denk je dat mensen altijd zelf het best willen hebben voor zichzelf.

Ja, dat vind ik raar.

Ja, precies. Diegene waar je het voor opgeeft, zou het nooit eigenlijk weten. Moeilijk uit te leggen wat ik bedoel. Je geeft vaak je geluk op, zoals kiezen niet meer bij hem te zijn zodat hij bij iemand anders kan zijn. Hij is gelukkig, zou misschien niet meer echt naar je om kijken.

Allebei, dit was een voorbeeld. Hoe bedoel je veranderen?

Aan de ene kant vind ik het niet raar, maar aan de andere kant moeten we idd aan ons zelf denken.

Ik snap je wel. Ik cijfer mezelf ook altijd weg. Denk altijd; zo lang hun maar gelukkig zijn dan ben ik dat ook.
Ergens een slechte kwaliteit, want veel maken er misbruik van. Maar ja, we moeten nu ook eenmaal aan ons zelf denken.

Ik zet anderen altijd boven mezelf, altijd al gedaan dus ik weet niet meer beter. Als anderen maar gelukkig zijn, dan vind ik het prima. Mijn eigen geluk komt later wel een keer.

Ik heb er een poosje over nagedacht aan het eind van mijn vorige relatie, maar dat is ongezond en niet zoals het hoort. Dus nee, dat zou ik niet doen. Misschien voor mijn kind(eren) later, maar niet in een relatie.

Ik cijfer mezelf altijd weg. Helemaal bij mijn vriend, ik doe alles voor hem. Ik geef alles voor hem op als het moet. Helaas is hij niet zo & kiest meer voor zichzelf. Daar heb ik wel wat van geleerd en probeer nu ook meer aan mezelf te denken.

Nee, dat vind ik niet raar. Van sommige mensen hou je zo veel, daar heb je alles voor over.

Ik zou er wel in kunnen komen dat je daartoe tot in staat ben. Vooral als het om je kinderen gaat. Maar ik zou niet jaren van gelukkig zijn opgeven voor een man, wel een aantal ‘acties’.

Het hoort niet, mensen waarmee je bent horen je juist gelukkig te maken.

Als het sirieus is, niet voor een middelbare school relatie

Dit.

Raar, maar waar. Ik kon me hier vroeger ook niks bij voorstellen. Tot nu. Ik heb afgelopen jaar zoveel weggecijferd van wie ik ben en waar ik voor sta. En dat alles voor mijn vriend. Omdat ik wilde dat hij gelukkig was en ik mezelf niet meer durfde te zijn omdat ik heel diep van binnen wist dat het niet zou werken als ik mezelf zou zijn. Dus gaf ik alles, werkelijk waar ALLES op voor hem. Dat is een jaar lang goed gegaan. Maar uiteindelijk werd ik er zo ongelukkig van dat ik hem ook heb verteld dat ik aan mezelf wil gaan denken en hebben we besloten dat het beter is om niet meer verder met elkaar te gaan.

En geluk is voor mij in deze zin: de vrijheid hebben om jezelf te zijn, om te kunnen staan voor wat jij belangrijk vindt in dit leven.

Ook al vind ik het zó moeilijk en doet het me zoveel pijn dat het klaar is, ergens lucht het me ook onwijs op. Ik weet nu mijn ogen geopend zijn dat ik mezelf nooit meer zo wil wegcijferen voor een ander!! Ik ben wie ik ben en ik hoop dat ik dat nooit meer zal proberen te veranderen voor een jongen. Neem me maar zoals ik ben, of helemaal niet!

Dit.