Je anders voordoen...wie doet het niet!?

Juist, wie doet het niet. Je doet je even anders voor om niet buiten de groep te vallen. Je vind andere dingen leuk dan je vriendinnen, dat wordt niet geaccepteerd voor jou gevoel. Dus je houdt er liever je mond over voordat je weer de hele preek krijgt van dat het niemand interesseert ofzo. Je hebt even een keer een ochtendhumeur en dat wordt gelijk opgevat als boos zijn. Vervolgens wordt er niks tegen je gezegt.

Ik heb daar best veel last van, ik doe vaak net alsof ik vrolijk ben om m’n ochtendhumeur maar te verbergen. Als dat een keer niet lukt negeren twee van m’n vriendinnen me de rest van de dag. En als ik eens een keer begin over een van m’n interesses is dat verkeerd of negeren ze je en veranderen ze het onderwerp. Dat is gewoon zo gezegd even kut… Op een gegeven moment gedraag je je anders om er maar bij te horen, maar je bent niet jezelf.

Heeft iemand dit ook? Of heeft iemand tips om hier iets aan te doen?

Dit is heel herkenbaar. Ik heb dit ook gehad met een hele goede vriendin. Bij mij werd het zo erg dat ik op een gegeven moment ontploft ben en zij ook tegen mij. We hebben nu geen contact meer. Ik denk dat je het beste jezelf kan blijven. En als je vrienden je gaan negeren omdat je een keer je dag niet hebt is dat echt heel zielig.
Als het echt je vrienden zouden zijn, zouden ze juist proberen om je op te vrolijken, omdat je je dag niet hebt.
Misschien is het is goed om wel gewoon je mening te delen en als ze je niet accepteren om wie je bent zou ik ze lekker met rust laten verder. Dat klinkt in mijn oren niet echt als echte vrienden. Juist bij je vrienden moet je helemaal jezelf kunnen zijn.

Inderdaad, er is wel een vriendin met wie ik wel goed kan opschieten als het om deze dingen gaat en ze accepteert mijn interesses…ik ga ook vrijdag met haar naar een logeerpartijtje samen met die andere meiden puur omdat ik het sneu vind dat ze anders het derde wiel is. Die twee meiden die mij dus steeds afkraken zijn alleen met elkaar bezig en dat vind ik heel zielig voor haar.

Als ik jou was zou ik niet eens naar dat logeer partijtje gaan als ze toch alleen maar met elkaar bezig zijn en die andere vriendinnen je afkraken. Ik zou dan lekker met die vriendin iets leuks gaan doen. Lekker met z’n tweetjes. Dat zal waarschijnlijk ook nog is veel gezelliger worden.

Heel eerlijk gezegd heb ik hier geen last van. Bij vrienden/klasgenoten/familie vind ik het echt niet moeilijk om mezelf te zijn ik doe mij eigenlijk nooit anders voor, althans niet dat ik weet?

Wel bijvoorbeeld als ik mensen niet of nauwelijks ken, dan doe ik mij wel anders voor en kijk ik vaak wat meer de kat uit de boom, terwijl ik normaal juist degene ben die initiatief neemt.

Die meiden klinken vrij waardeloos… Dat zijn echt ‘vrienden’ die je kunt missen hoor. Ik weet niet hoe oud je bent maar ik heb zelf altijd vrij snel bekeken of iemand mijn vriendschap waard is. Als je constant op je tenen moet lopen bij iemand moet je je bedenken of dat je tijd en moeite wel waard is. Iemand die de titel vriend krijgt, zou iemand moeten zijn waarbij je jezelf kunt zijn. Waar je best voor doet, maar waar je je niet anders bij voor hoeft te doen.

Die meisjes klinken inderdaad niet als ‘echte vrienden’ zoals @Estranged al zegt. Ik ben thuis ook heel anders dan op school of werk of vrienden. Maar vrienden moeten accepteren zoals je bent.

Ik ben 17…lol. En ik ga hier zeker even over nadenken…

ik ben alteid mezelf

Naja tbh je ochtendhumeur verbergen vind ik niet je anders voordoen, maar gewoon goed gedrag.

Wat ik daar eigenlijk mee bedoel is dat het niet geaccepteerd wordt als ik een keer een ochtendhumeur heb…ze gaan er van uit dat ik altijd vrolijk ben, en als dat een keer niet zo is ben ik direct ‘boos’ en wordt ik genegeerd. Als zij een keer chagrijnig zijn moet ik dat wel gewoon accepteren…dus waarom zouden ze het dan niet accepteren als ik chagrijnig ben?

Dat zijn toch geen vriendinnen? Of kat jij ze ook af als ze over hun interesses beginnen? Nee? Dan mogen zij dat ook niet bij jou, en zoek anders nieuwe vriendinnen die wel dezelfde interesses hebben of er tenminste respect voor hebben. Hier heb je niks aan.

Ik doe me ook zo vaak anders voor. Maar ik heb het best vaak zwaar met school enzo en als iemand dan vraagt hoe het gaat en ik begin weer te zeiken worden ze ook niet vrolijk denk. Ik verander zelf ook echt op het moment van humeur en gedachte dus ik snap wel als een ander zich er aan ergert want ik doe het zelf ook. Maar dat is anders dan wat jij hebt, je moet toch gewoon je zelf kunnen zijn met je vriendinnen? Alsof hun non stop nooit chagrijnig zijn, lijkt me best knap.

Dat zijn geen vriendinnen. Vriendinnen accepteren je hoe je bent en als ze vinden dat je te chagrijnig bent/boos bent dan zeggen ze dat.

Naar mijn idee speelt dit vooral bij kinderen/jongeren. Op de middelbare school deed ik mij ook wel eens anders voor dan ik echt was, maar dit verandert wel wanneer je ouder word. Het kan me nu echt niks schelen als mensen mij niet mogen, omdat ik mezelf ben. Dat is ook de reden dat veel vriendschappen verwateren als je ouder wordt; alleen de mensen die jou mogen om wie je bent blijven over.

Ik snap je, ik heb het ook een hele lange tijd gehad en uiteindelijk had ik er schijt aan. Het zijn mijn vriendinnen nu niet meer, mis ik die tijd? Ja, natuurlijk. We hadden leuke momenten samen en echt wel leuke herinneringen. Zou ik het terugdraaien ? Nee. Ik ben mezelf, doe dingen die ik leuk vind, ga me niet voordoen dan iemand anders en ik heb nu ook genoeg leuke vrienden die wel dezelfde interesses tonen.
Ik snap je, het is moeilijk. Over mij is ook slecht gesproken toen, accepteerde ze het niet, maar ik ben nu veel gelukkiger dan me als iemand anders voor te doen. (:

Het is inderdaad heel erg lastig, ik wil geaccepteerd worden door hun net zoals ik hun accepteer, dat doen ze duidelijk niet en daar ben ik nu helemaal klaar mee. Dus daar ga ik binnenkort (als de vakantie voorbij is en ik ze weer zie) zeker iets van zeggen!

Dan is het tijd om keuzes te maken. Jij accepteert ze hoe ze zijn en zij accepteren jou niet hoe je bent? Weg ermee. Klinkt heel moeilijk, maar je zal uiteindelijk merken dat het dan toch niet de vriendinnen zijn die je zou moeten hebben.

Ik ben toen ook ‘gedumpt’ door vrienden waarvan 1 mijn beste vriendin was. Heb me echt heel slecht gevoeld, maar wie kwam na 2 jaar smekend bij me terug met heel veel spijt? mijn beste vriendin. En 10 jaar later hebben we nog steeds contact.

Ik zou dus gewoon voor jezelf kiezen, uiteindelijk komen de juiste personen toch weer bij je terecht.

Heel herkenbaar… ik deed me altijd anders voor en sinds kort probeer ik mezelf te zijn en te blijven. Ik ben veel stiller dan mijn vriendinnen en ik kreeg altijd opmerkingen dat ik te stil was. Ik deed mij daarom extraverter voor dan ik was en kwam elke keer kapot thuis… zo moe van niet mezelf kunnen zijn!! Sinds kort weet ik dat ik gewoon introvert ben en heb ik ook vrienden die mij daarin accepteren. Maar pijnlijk was het vroeger wel… wanneer je niet jezelf kan zijn is het beter om andere vrienden te maken… heeft mij in ieder geval wel geholpen. Iedereen die nu nog een opmerking maakt dat ik te stil ben laat ik dit artikel lezen: https://www.verlegenjongeren.nl/introvert/ben-je-verlegen-of-gewoon-introvert/ dan snappen ze het eindelijk :wink:.

Ja precies… mijn vriendinnen zijn het ook niet meer… als ze je niet accepteren dan maar op zoek naar nieuwe vrienden!