It wasn't my plan

Hee, ik ben nu bezig met een verhaal en ik wou graag een stukje laten lezen om te zien wat jullie er van vinden, dus reacties zijn welkom! Doorgaan of niet?

‘Maar Noah, je weet toch dat het niet gaat werken?’
‘Wat gaat niet werken? Je zit niet aan de andere kant van de wereld hoor! Als je van me houdt, dan hoor je in ons te geloven. Hoe kun je dit nou zomaar opgeven na een jaar?’
Hopeloos keek ik in de ogen van Stijn en ik voelde een traan over mijn wang rollen. Ik zag dat hij er van schrok dat ik zo tegen hem schreeuwde, dat was hij niet gewend van me. Meestal bleef ik rustig, maar deze keer werd het me echt even teveel.
‘Ja, maar…’
‘Ik wil je gewoon niet kwijt Stijn, ik dacht dat we echt bij elkaar hoorden. Jij en ik voor altijd, weet je nog?’
Ik zag dat Stijn het er ook moeilijk mee kreeg en voordat ik het wist zag ik ook een traan vanuit zijn ooghoek over zijn wang rollen. Hij liep naar me toe en sloot me in zijn armen. Ik barstte in tranen uit. Aan de ene kant voelde het goed en vertrouwd, aan de andere kant voelde ik me hopeloos. Als zijn vader nou geen ander werk had gevonden ergens in het westen van het land, dan was dit allemaal niet gebeurd.
‘Je weet toch dat ik dit voor jou doe? Als ik ver van je weg ben, kan ik je gewoon niet alles geven wat je verdient. Het is gewoon beter dat we er mee stoppen.’
Ik bleef stil. Ik voelde mijn lichaam schokken omdat ik zo hard snikte. Hij had gelijk, het zal moeilijk worden als we ver van elkaar waren, maar we konden het tenminste één kans geven.
‘Wil je het niet één kans geven?’
‘Nee, Noah. Sorry.’
Die laatste woorden kwamen zo hard aan dat ik me meteen losmaakte uit zijn armen en in een streep doorliep naar de gang om mijn jas te pakken.
‘Noah, wacht nou!’
‘Nee, Stijn! Het is over! Het hoef niet meer, hoor je me? Het hoeft niet meer! Ik dacht dat je van me hield. Ik dacht dat je voor ons zou vechten, blijkbaar niet dus.’
‘Maar ik hou ook van je! Heel veel, al meer dan een jaar. Blijf nou nog even, alsjeblieft. Ik wil wel voor je vechten, maar…’
‘Maar?’
‘Nou, ja. Ik ben gewoon bang dat je een ander tegenkomt als ik weg ben.’
Dit was de druppel. Vertrouwde hij me nou niet of zei hij dit alleen maar omdat hij zelf toe was aan een ander? Ik trok mijn jas aan en opende de deur.
‘Veel plezier met alle andere meisjes daar.’
Ik hoorde Stijn nog hopeloos wat uit schreeuwen, maar ik had de deur al met een klap achter me dicht gegooid. Even later zat ik op de fiets met tranen in mijn ogen. Ik griste mijn Blackberry uit mijn jaszak. Ik zocht door mijn contacten. Lennart… Lisa… Luca! Ik drukte op het groene telefoontje en de telefoon ging over.
‘Luc, ik moet met je praten, kan je naar het park komen?’ zei ik met een bibberige stem. Ze beloofde er over 10 minuten te zijn en ik trapte ondertussen stevig door. Ik had mijn beste vriendin nu echt even nodig.

Ik staarde voor me uit. Alles was bedekt met een laagje sneeuw. Het was koud, ongeveer drie graden onder nul. Misschien wel kouder, maar dat voelde ik allang niet meer. In het park was het rustig, af en toe kwam er iemand met een hond langs, of een paar kleine jochies die elkaar met sneeuwballen bekogelden. Ik blies de rook uit van de eerste hijs van mijn sigaret.
‘Mag ik de aansteker?’
Ik keek naast me naar Luca die haar hand ophield. Ik gaf haar de aansteker. Ook zij stak een sigaret op. Ik wist niet hoelang we hier al zaten, ik had haar het hele verhaal uitgelegd en daarna had ik alleen maar lopen klagen over alle minpunten van Stijn, alleen maar om zijn leuke kanten te vergeten. We waren nu een jaar samen geweest, en ik kon het nog steeds niet geloven dat hij het nu zomaar opgaf. We hadden de laatste paar weken al wat vaker ruzie, maar ik dacht echt dat het wel weer goed zou komen. Ik keek naar mezelf in de weerspiegeling van mijn Blackberry, mijn ogen waren rood en opgezwollen. Ik had volgensmij zoveel gehuild dat ik geen tranen meer over had.
‘Gaat het nog een beetje?’
‘Ja hoor. Ik kan het alleen nog steeds niet geloven.’
‘Wanneer gaat Stijn weg dan?’
‘Morgenochtend al, daarom ging ik vandaag nog naar hem toe. Eigenlijk ben ik nu wel blij dat hij weg gaat. Ik hoef hem even niet meer te zien.’
Luca mompelde wat, ik verstond er niets van. Ik dacht na, ik had geen zin meer om verdrietig te zijn. Ik drukte mijn sigaret uit en stond op.
‘Oke, genoeg getreurd nu, we gaan naar de stad. Ik heb wel zin om even te shoppen.’
‘Zo mag ik het horen schat!’
Er verscheen een glimlach op het gezicht van Luca, die ook wel wist dat ik niet te lang bij nare situaties wilde stilstaan. Aan de ene kant was het goed, aan de andere kant stopte ik het te snel weg, waardoor het er soms wel in een keer uit kon komen. Maar nu wou ik er gewoon echt even niet meer aan denken. Ik trok Luca van het bankje en we fietsten samen naar de stad.

Heel leuk!

upje

's Avonds zat ik thuis, alleen. Mijn ouders waren weg, broers of zussen had ik niet. Buiten sneeuwde het zachtjes. Ik zag hoe de kleine witte vlokjes rustig neerdwarrelden. In ons grote huis was het stil. Nog nooit had ik me zo alleen gevoeld. Niet perse omdat ik nu in mijn eentje hier zat, gewoon, een leeg gevoel van binnen. Alsof er iets miste en nooit meer terugkwam. Morgenochtend ging Stijn weg. Ik kon gewoon niet stoppen met denken aan al die momenten die we samen hadden. Ik keek op mijn Blackberry. Stijn had me vanmiddag nadat ik weg was gegaan nog een paar keer proberen te bellen, maar toen ik na zes keer nog niet opnam, had hij niets meer van zich laten horen. Ik staarde naar het scherm. Zal ik hem bellen? Is dat niet raar? Maar voor ik het wist, ging de telefoon al over.
‘Noah, waarom nam je niet op? Ik was ongerust.’
Toen ik Stijn zijn stem hoorde, begon ik meteen weer te huilen. Ik kon even geen woord uitbrengen.
‘Noah, zeg eens iets!’
‘Ik mis je Stijn. Nu al.’
‘Je weet toch dat ik dit voor jou doe, dat heb ik je al gezegd.’
‘Ga je me eigenlijk wel missen?’
Het bleef stil aan de andere kant van de lijn.
‘Stijn, geef antwoord!’
‘Natuurlijk. Je moet niet denken dat ik niet meer van je hou. Ik kan het gewoon niet meer. Het ging de laatste tijd al niet zo goed meer, Noah. Dat weet je zelf ook wel.’
‘Ja, je hebt gelijk. Maar als je niet ging verhuizen, waren we dan nu nog samen?’
‘Weet ik niet. Ga toch lekker slapen, het is al laat. Welterusten.’
Stijn verbrak de lijn. Ik voelde me hopeloos. Na nog een half uur op de bank gehuild te hebben, besloot ik toch maar te slapen, hopend dat ik me morgen beter zou voelen.

nog meer reacties?

yeah leuk verder (:

verder

leuk!

verder…

‘Vandaag gaan we het hebben over geluidstrillingen! Sla allemaal jullie boek open op bladzijde 48.’
Eerste uur, natuurkunde. Het ergste wat je maar kon overkomen. Ik had er echt totaal geen zin in, ik had slecht geslapen vannacht. Naast me hoorde ik Max zuchten. Max kende ik nu iets meer dan een jaar, in de vierde kwamen we bij elkaar in de klas, we zaten nu in de vijfde. Via Max leerde ik Stijn kennen.
‘Noah, gaat het wel?’
Max zag dat ik maar een beetje voor me uit zat te staren, wat niets voor mij was. Normaal was ik altijd degene die vrolijk was en aan een stuk door praatte, wat vaak tot ergernissen bij de leraren leidde.
‘Oh, ja het gaat wel hoor.’
‘Je liegt, ik zie het aan je.’
Ik glimlachte, Max en ik kenden elkaar door en door.
‘Nou, ja, eigenlijk gaat het niet heel goed. Maar ik wil er eigenlijk niet teveel meer aan denken.’
‘Daan en ik waren gister nog bij Stijn en we hebben goed met hem gepraat.’
‘En?’
‘Noah en Max, ik weet dat jullie veel te bespreken hebben zoals altijd, maar kan het nu even stil zijn?’
Meneer van 't Hof keek ons boos aan. Zijn humeur was ook niet al te best vandaag, zag ik.
‘Ik vertel het je straks wel.’

Upjee…

‘Aah, Daan hou op!’
Daan rende als een klein kind achter me aan. Ik had een bekertje ijskoffie in mijn hand, en Daan probeerde het af te pakken. Ik had na schooltijd afgesproken in de stad met Daan en Max. Ze hadden gister met Stijn gepraat en ze moesten me iets vertellen. Max had er de hele dag al geheimzinnig over gedaan. Ik hoopte niet dat het mijn goede humeur zou verpesten. Ik zou vanavond eindelijk weer een keer naar de stad gaan met Luca en ik had verschrikkelijk veel zin om gewoon aan van alles te denken, behalve aan Stijn.
‘Kom, we gaan daar even zitten.’
Max wees naar een bankje op het plein. We liepen er naar toe en ik ging tussen Daan en Max in zitten.
‘Nou, vertel jongens.’
Ik nam nog een slok van mijn ijskoffie en keek ze verwachtingsvol aan.
‘Uhm, ja, ga er maar even goed voor zitten.’
‘Wat?’
‘We waren gister bij Stijn, en ik heb goed met hem gepraat. Je moet niet schrikken van wat ik nu zeg, maar…’
‘Ja?’
‘Hij is vreemdgegaan.’
Ik wist even niet hoe ik moest reageren. Van alles ging er door me heen. Met wie? Waarom? Was ik niet goed genoeg? Hoe kon hij me dit aandoen?
‘Wat? Meen je dit? Met wie?’
‘Met Alice.’
‘Alice?!’
Ik voelde al het bloed naar mijn hoofd stromen, zo woedend was ik. Alice was het meisje dat ik niet uit kon staan. Stijn en ik hebben ook een avond knallende ruzie over haar gehad. Hij had met haar staan flirten, de avond op het feest van een goede vriendin. Ik had het met mijn eigen ogen gezien, maar hij bleef het maar ontkennen.
‘Ja, sorry maar ik vond dat je het moest weten.’
‘Maakt niet uit, ik vind het goed dat ik het weet. Als ik die Alice tegenkom…’
‘Noah, hou je nou maar rustig.’
‘Nee, ik kan dit gewoon niet geloven. Ik hoef Stijn nooit maar dan ook nooit meer te zien. Wat een klootzak, hij verdient me echt niet. Ik ben er gewoon helemaal klaar mee nu. Maar, wat hebben ze gedaan? Alleen gezoend? En wanneer eigenlijk?’
‘Stijn vertelde me dat ze een paar keer hebben afgesproken.’
‘Ik kan dit echt niet geloven. En Stijn blijft ook maar volhouden dat hij van me houdt, dat hij alles deed om mij goed te laten voelen. Ik geloof er gewoon niets meer van.’
‘Wees maar blij dat het nu over is, hij verdient jou niet. Je bent veel te leuk voor hem.’
Ik glimlachte naar Daan. Hij had gelijk, ik moest blij zijn dat het over was.

reacties?

je schrijft echt leuk…
verder!!

JAAAAAAAAAAAAAA wow ik vind het echt leuk verder je hebt een nieuwe lezer erbij

echt leuk verhaal!

nieuwe lezer DOOOOOOR

leuk!

wat een leuk verhaal!
je schrijft echt geweldig!

Hee, sorry dat ik een paar dagen niets geschreven heb! er komt nu een nieuw stukje aan (:

okeeeeeeeeeeeee:D

Ik keek naar mezelf in de spiegel. Ook al zei ik het zelf, ik zag er goed uit vanavond. Ik had een donkere jeans aan met het glanzende topje dat ik gister had gekocht. Mijn lange blonde haren en grote blauwe ogen glansden in het licht. Ik had zin om vanavond even aan helemaal niets te denken. Ik had vanmiddag nog veel gedacht aan Stijn en Alice, maar ik was er niet eens verdrietig om. Alleen heel erg boos. Ik kon het gewoon niet geloven, dat ik met zo’n lul ben samen geweest voor een jaar. Ik werd wakker geschud uit mijn gedachten door de bel. Dat moest Luca zijn. Ik liep de trap af, naar de voordeur.
‘Hee, Luc!’
‘Hai lieffie. Hoe gaat het nu?’
‘Ik ben nog zo boos! Maar ik wil er vanavond niet aan denken.’
‘En als Alice er vanavond is?’
‘Oh shit, daar had ik nog niet aan gedacht…’
‘We zullen zien, als je maar rustig blijft!’
‘Komt goed, vanmiddag kwam het gewoon even hard aan. Maar ik ben er niet eens verdrietig over, alleen heel erg boos.’
‘Ja, dat kan ik me wel voorstellen.’
‘Wil je nog wat drinken?’
‘Ja, lekker!’
Ik liep naar de keuken en schonk 2 glazen witte wijn in.
‘Felien en Anne komen vanavond ook.’
‘Oke, leuk! Ik heb echt zin om weer even naar de stad te gaan, ik ben er al zo lang niet meer geweest!’
‘Ik ook! We laten vanavond door niets of niemand verpesten!’

We zaten met z’n vieren aan een tafeltje, achterin een klein druk café. Luca was druk aan het vertellen over haar feestje van vorig weekend. Je kon aan haar merken dat ze al genoeg gedronken had, ze kon niet goed meer uit haar woorden komen.
'Wie wil er nog wat drinken?
‘Ja, ik! Nog één drankje en dan gaan we naar huis.’
Ik liep naar de bar om nog een paar drankjes te bestellen. Opeens kwam er iemand naast me staan. Ik draai me om en…
‘Oh hey Daan! Je liet me schrikken.’
‘Sorry, dat was niet mijn bedoeling schoonheid.’
Daan glimlachte lief en gaf me een knuffel.
‘Zo, hoe is het?’
‘Ja, gaat goed! Het is echt super gezellig met de meiden. Ik heb het wel een beetje gemist de laatste tijd.’
‘Dat is fijn om te horen. Ben je hier al lang?’
‘Ja, de hele avond al! Ik had je nog helemaal niet gezien!’
‘Nee, ik ben er ook maar net. We doen één drankje en dan gaan we zo naar huis. We waren net nog op een ander feestje.’
Ik keek achterom en zag Max zitten.
‘Je ziet er echt mooi uit vanavond.’
Daan’s hand gleed van mijn schouder naar mijn heup. Ik keek hem aan en glimlachte. Hij lachte terug.
‘Dank je, Daan. Ik zie je snel weer. Ik ga nu weer terug naar de meiden.’
‘Oke, ik zie je snel!’
Met een glimlach draaide ik me om en liep ik terug naar de meiden die me met grote ogen aan zaten te kijken.
‘Wat was dat?’
‘Niets, hoezo?’
‘We zagen je wel hoor!’ grinnikte Anne.
‘Nee, tussen Daan en mij is er niets. Ik kan dat niet maken, ik heb een jaar lang een relatie gehad met zijn beste vriend.’
‘Nou, zo goed is die vriendschap nu toch niet meer?’
‘Ja, maar toch. Het kan gewoon niet. Daan en ik zijn vrienden. En ja, dat weet ik zeker.’