Is hij wel de man van mijn dromen?

Mijn vriendje heeft alles wat ik me maar kan wensen: hij lief, leuk, grappig, onwijs knap etc. Alleen vraag ik me steeds vaker af ik wel mijn hele leven bij hem wil blijven. We hebben ondertussen zo’n 2 jaar een relatie trouwens.
Dit gevoel komt vooral uit het feit dat we uit een verschillend milieu komen. Ik hou bijvoorbeeld erg veel van reizen. Mijn grootste droom zou bijvoorbeeld zijn om bijv. 2 jaar te werken in Australië, dan weer een aantal jaar in Thailand etc. etc. Mijn vriend heeft dus bijvoorbeeld al helemaal niks met het buitenland. Vakantie hoeft voor hem zelfs niet.
Ook ben ik bijvoorbeeld erg vrij opgevoed en daardoor erg zelfstandig. Mijn vriend is daarentegen een echt moederskindje en laat alles door mama oplossen.
Hoe kijken jullie aan tegen deze situatie?

ga slapen en kijk of ie in je dromen voorkomt
jezus man hoe moeten wij het nou weer weten.

Nou ik heb dus echt precies hetzelfde. Mijn vriendje is ook lief en knap alleen ik heb gewoon hele andere dromen/idealen dan dat hij heeft en dat botst gewoon merk ik. Maar bedenk je wel dat een relatie niet alleen bestaat uit lief en leuk en knap zijn voor elkaar, er moet wel wat diepgang in zitten. En als jij je er aan stoort dat hij een moederskindje is en dat hij niet wil reizen, dan zegt dat eigenlijk al een hoop. Hij is gewoon zo en zal ook altijd zo blijven; wat er niet in zit komt er ook niet uit en wat er wel in zit laat je niet gemakkelijk bij iemand verdwijnen zeg maar.
Dus kijk voor jezelf of je idd nog een toekomst met hem ziet. En dan een keuze maken. Hem in ieder geval niet aan het lijntje gaan houden

normaal

Lief van je.

OT: het is normaal dat je wel eens twijfelt. Als je er echter mee blijft zitten, dan moet je misschien wel eens nadenken of je relatie nog toekomst heeft.

nee sorry hoor ik heb een schijthekel aan mensen die denken dat wij maar makkelijk een zeggen hoe of wat.

Na twee jaar een relatie hebben, snap ik dat je twijfelt. Het nieuwe en spannende is er nu af. Maar ik denk dat het heel gezond is dat je deze vragen stelt, ik zou je er alleen niet gek door laten maken. Als hij, zoals je zegt, alles heeft wat je in een jongen wenst, dan moet je zeker voor hem gaan. Liefde is keuzes maken!

Ik zeg niet dat jullie moeten zeggen hoe of wat.
Maar zo is het makkelijker om te kijken hoe een ‘onafhankelijke’ partij ertegenaan kijkt.

Ik heb er ook wel eens over gedacht om een punt achter onze relatie te zetten om deze redenen. In februari ga ik ook 5 maanden op buitenlandse stage en in die tijd zie ik hem dus ook niet. Maar na 2 jaar maak je het niet zo maar even uit…

Nee dat is ook niet makkelijk, ik heb dik een jaar een relatie nu en ik wil er bij tijden wel een punt achter zetten alleen ik vind het zo moeilijk. Je moet alles wat je een tijd lang met elkaar hebt gedeeld ineens opgeven. Ik weet niet hoe het in jouw geval is maar ik heb het afgelopen jaar alles maar dan ook alles met hem gedeeld, en dat heb ik niet met vriendinnen ofzo dus als ik het uitmaak dan ben ik die persoon ook kwijt zeg maar. Maar je kan het voor jezelf ook even op een rijtje zetten. Links de positieve dingen aan hem, rechts de negatieve. En dan kijken wat voor jou het zwaarste weegt.

Ik heb nu ruim twee jaar een relatie, en heb ook momenten gehad dat ik op het punt stond het uit te maken. Maar ik ben zó blij dat ik het niet heb gedaan! Soms moet je gewoon even je gevoel naast je neer leggen, en je verstand vertrouwen. Als deze jongens jullie gelukkig maken, dan is dat zo belangrijk. En andersom, maken jullie je vriendjes gelukkig? Als dat ook zo is, is het helemaal goed!

Kijk dat is het punt nu juist, maakt hij me gelukkig? Nu wel. Zeker ik hou super veel van hem. Maar in de toekomst? Als ik mijn dromen daarvoor ‘opzij’ moet zetten? Dat vraag ik me dus af…

Nouja het is al een keer eerder uitgeweest, heel kort, en toen had ik wel een beetje spijt. Maar nu zit ik weer met hetzelfde probleem, en ik weet gewoon zeker dat als ik nog met hem blijf, dat dit me vaker gaat opbreken. En dat wil ik niet. Ik heb wel eens geprobeerd hem te veranderen maar ik wil dat geeneens, ik wil gewoon iemand die van nature zo is en niet iemand die dat niet is en het dan maar forceert. Maar het zit allemaal wat complexer dan ik hier uitleg, alleen ik zal je dat besparen want dat is nogal wat.

Precies dit. Ik ben ambitieus, wil veel ontdekken, wil nieuwe mensen leren kennen en mezelf ontwikkelen. En hij? Echt niet. Hij zit nu al vaak met geldproblemen en ik heb heel vaak over m’n hart gestreken en het voor hem opgelost. We zijn nu nog maar 20, moet je je eens voorstellen hoe dat over 5 à 10 jaar is.

Ik ben zelf heel erg van het ‘dat zien we dan wel’. Ik heb zwaar de neiging te zeggen dat ik voor altijd met mijn vriend blijf, maar jeetje, ik ben 18. :’) Daar heb ik dus in principe nog gewoon geen enkel benul van.
Ik heb ook getwijfeld, ik heb geen ex, nooit echt een vrijgezellenleven gehad (toen ik eenmaal enigszins losgelaten werd had ik meteen een vaste vriend) en weet dus ook niet of hij degene is die de juiste voor mij is.
Toch heb ik me daar bij neer gelegd. Niks is zeker. Ik wil ook reizen, dingen van de wereld zien, misschien zelfs een tijdje wonen in het buitenland (zeker iets wat mijn vriend niet zou willen), maar hey, dat zie ik dan wel. En ik ben van mening dat zelfs als je je dromen wil navolgen en je vriend er niet warm of koud van wordt, het ook goed kan gaan zolang je van elkaar houdt. Het is leuker zoiets te doen met je geliefde, maar als jij je dromen wil achter na wil gaan is er altijd de optie nog het alleen of met een vriend(in) te doen. Het is toch geven en nemen, je kan ook een ander zoeken die er hetzelfde over denkt, maar dan zul je ook tegen dingen aanlopen waarin je niet hetzelfde bent.

Ik snap je punt wel hoor, daar niet van, maar ik zou niet teveel twijfelen als het nu goed gaat. Misschien is het achteraf straks weggegooide tijd, maar als het enige waar je over twijfelt de toekomst is, dan zou ik dat voor nu naast je neer leggen. Want wie weet veranderd jouw of zijn kijk op de wereld nog wel of kunnen jullie tussenoplossingen vinden en dan is het zonde om daar nu al je relatie voor te beëindigen. Althans, zo zie ik het dan.

Dit stuk vind ik heel mooi verwoord! ^ zo zou iedereen tegen het leven aan moeten kijken vind ik. Ik kan daar nog erg veel van leren aangezien ik altijd de slechte kanten aan iets zie… negatieve instelling enz. Ben dan ook eerder geneigd om altijd naar de slechte punten te kijken van iets waardoor de positieve dingen gelijk verdwijnen.

Ik zou er namelijk niet zo luchtig mee om kunnen gaan… zou gek worden van de twijfel. Ik ben iemand die daar niet tegen kan en mezelf ermee opbreek. Vragen die onbeantwoord in mn hoofd blijven zitten en die ik ook niet los zou kunnen laten. Zo lastig…

maar daarom vind ik het stuk van NobodyKnows echt prachtig omdat ik hoop ook ooit zo in het leven te staan.

Follow your heart, en als hij echt om jou geeft zal hij ook vast dingen voor jou over hebben die je in eerste instantie niet zou verwachten :slightly_smiling_face:

Het maakt toch niet uit hoe een ‘onafhankinke partij’ er tegenover staat? Het gaat om de relatie tussen jouw en je vriend. En als jullie genoeg van elkaar houden en bij elkaar willen blijven zorgen jullie er toch wel voor dat het werkt? Iedereen heeft andere dromen en idealen en als dat botst moet je gewoon wat harder werken om ke relatie in stand te houden in de toekomst. Je moet zelf weten of je het dat waard vindt.

Het kan best zijn dat je vriend en jij andere idealen hebben, maar dat hoeft nog niet te zeggen dat je samen geen toekomst hebt. Mensen veranderen in de loop van de tijd, en misschien kunnen jullie elkaar nog wel inspireren…

Hij klinkt als mijn ex. Ik ben raad gaan vragen aan mijn turkse collega, en hij zei: *naam* is hij wel degene met wie je altijd samen wilt zijn? Ik vroeg hem hoe weet ik dat? Hij zei dat merk je aan de gesprekken die jullie voeren, en hoe jij de laatste tijd doet tegen je, ik wil me er niet mee bemoeien maar ik denk dat je niet echt gelukkig bent.

Ik heb super veel nagedacht over wat hij zei, dat ik geen informatieve gesprekken meer had met mijn ex, helemaal niks meer.

Ik denk dat je elkaar in een lange relatie elkaar daar ook wel in kan vinden. Mijn vriend en ik verschillen ook echt wel een klein beetje in onze toekomstdromen, maar ik kan mijn leven niet meer zonder hem voorstellen.

Hij wil bijvoorbeeld graag reizen (ik heb die behoefte niet heel sterk) en gaat binnenkort met vrienden 3 weken naar het buitenland. Zo heeft hij wat hij wil en ik kijk dan gewoon ernaar uit dat hij weer lekker bij mij thuiskomt erna. Het scheelt misschien in ons geval wel dat we niet onoverkomelijke verschillen hebben daarin. Maar mijn vriend moet later misschien voor zijn werk 2 jaar naar het buitenland, ik zou dat zelf nooit doen maar ga hoe dan ook mee omdat ik niet zonder hem kan/wil 2 jaar lang.

Als je allebei bereid bent in dit soort dingen samen een oplossing te vinden, denk ik dat het dus best kan. Als je echter hem als een soort stoorzender ziet hierin of er niet goed met elkaar over kan praten, dan zou het inderdaad kunnen dat het niet voor de rest van je leven is. Maar dan nog: misschien is het beter om alles op zijn beloop te laten, geniet nu volop van elkaar en zodra je tegen dit soort dingen aanloopt wijst het zich waarschijnlijk zelf wel. Misschien zijn die 5 maanden dat jij naar het buitenland gaat wel een goede periode om erachter te komen hoe het precies zit tussen jullie?