Is het mijn schuld?

Heey girls,

Ik wilde even mijn gevoelens hier kwijt want ik zit er al best lang mee.
Er is een jongen die ik best wel leuk vind maar ik heb het helemaal verpest denk ik…
En ik dacht in het begin ‘ja het zal wel’ maar ik zit er nog steeds mee en mijn hart is best gebroken.

Ik heb hem ontmoet op het WO. Ik had voornemens om mijn best te doen op school en geen relaties etc. Ik had het ook niet echt verwacht dat iemand mee leuk zal vinden of geïnteresseerd want ik ben altijd dat verlegen meisje in de achtergrond van haar vriendinnen geweest.

Altijd hebben mijn vriendinnen de vriendjes en de dates en ik was de ene nerd girl die thuis zat te gamen. Ik kon ook nooit met jongens om gaan omdat ik te awkward ben. Ik ben best wel onzeker en verlegen dus toen ik hem ontmoette was het best wel moeilijk voor me om het initiatief te nemen. Want ik vroeg me altijd af, waarom zal hij me leuk vinden?

Hij was een van de coole guy die uit de randstad komt en ik ben een meisje uit een dorpje komt. En hij was zo sociaal, had mooie vriendinnen etc. En ik voelde me gewoon een loser bij hem. Niet mooi genoeg en niet goed genoeg.
Wel nam hij vaak het initiatief om met me af te spreken en te praten en toen hadden vaak afgesproken en dat was super gezellig.

En uiteindelijk werd ik echt verliefd op hem maar ik ben echt onzeker over mezelf. En dit haat ik, ik was vroeger namelijk heel erg gepest op school en ik heb vaak nep vrienden gehad. En bij mij thuis was het ook nooit een pretje vroeger. Dit leidde allemaal tot de dag van vandaag dat ik zo onzeker ben. Ik voel me nooit goed genoeg en begrijp gewoon niet waarom iemand me leuk zou vinden. En heb altijd de angst dat ze me uiteindelijk laten zitten. Want ik ben vaak gekwetst geweest in het verleden.

Maarja, waarom heb ik het verpest?

Natuurlijk wist hij dat ik hem ook zag zitten. (ik heb niet verteld dat ik verliefd op hem was) en we hadden gepraat hoe het zat tussen ons. En het kwam er op neer dat we beide nog geen relaties wilden en dat we elkaar beter willen leren kennen. Maar op die ‘date’ die we hadden waren we best klef etc. ja dit is best genant om te typen maar daarna ging het allemaal mis.

Ik wist niet echt wat hij van mij vond. Of ik gefriendzoned was of dat hij me ook leuk vind. Sommige vertelde dat ik gefriendzoned was omdat hij zulke dingen ook bij hun doen. Dus ik dacht ‘ohh my god’’ dus nu sta ik echt voor lul. En al mijn onzekerheden kwamen weer terug. En als ik onzeker ben ga ik onzin denken zoals: ja nu sta je echt voor lul bij al die mensen.

Daarna werd ik uitgenodigt op een feestje en ik voelde me eigenlijk niet zo prettig. Ik voelde me zeer alleen en heartbroken dus ik was best wel stil en afstandelijk tegen iedereen. Hij was er ook btw.
En uiteindelijk kwam ik erachter (1 week later) dat hij super boos op me is.
Want hij dacht dat alles goed was na het gesprek dat we hadden maar hij was er eigenlijk klaar mee dat ik altijd afstandelijk tegen hem doe en hij begreep me niet. Dit heb ik trouwens te horen gekregen van zijn beste vriend. toen probeerde ik nog met hem te praten maar hij wilt nu niks met me te maken hebben en hij negeert me nu op school. Zelfs als ik naast hem sta geeft hij me de rug.

En ik ben echt gekwetst, want hiervoor waren we al best goede vrienden. Gingen we samen eten en gamen, op school samen leren. En we praatte veel met elkaar maar nu ditcht hij me alsof alles niks is geweest. En het is 1 maand geleden dat hij boos op me is en nogsteeds negeert op school. En het doet gewoon pijn. Ik wil met hem praten maar het is al best een tijd geleden en iedereen zegt ook ja, laat het zo als het is. Ik huil best vaak om hem want dit is eigenlijk de eerste keer dat ik iemand echt leuk vind en initiatief durfde te nemen. Ook al was het niet veel.

Ik moest gewoon even mijn hart luchten. Want ik ben best wel gekwetst.
Alsof alles nooit iets heeft betekent.
Onze vriendschap en de tijden dat we samen waren.

Het is niet jouw schuld. Er is miscommunicatie geweest en hij is kinderachtig dat hij je nu negeert. Als je het weer wilt proberen kun je misschien een mail naar hem sturen met uitleg over alles?

Ik zou hem inderdaad een mail/facebook message of appje sturen waarin je alles uitlegt. Dat je geen hoogte van hem kon krijgen en dat je door je onzekerheid dingen dacht die niet het geval waren. Als hij dan volwassen is zal hij vast weer contact met je opnemen, je in ieder geval een kans geven!

Eigenlijk vind ik dat jullie beide fout zitten. Ik snap dat het lastig is, maar je kan van hem niet verwachten dat hij je begrijpt zonder dat je dingen bespreekbaar maakt. Als je afstandelijk naar hem bent en maar kleine stapjes (zonder dat hij de reden erachter weet) blijft zetten, snap ik dat hij er op een gegeven moment genoeg van heeft. Waarschijnlijk zorgt het bij hem ook voor verwarring? :cold_sweat: Veel mensen voelen zich onzeker, maar stralen dat niet perse uit. Kan me voorstellen dat hij misschien denkt dat je niet echt geinteresseerd bent of met z’n gevoelens speelt. Ik denk dat het veel zou schelen als je hem alles uitlegde.

Probeer zeker nog eens met hem te praten, desnoods spring je voor hem en zeg je gelijk “Sorry dat ik zo afstandelijk deed, ik ben gewoon erg onzeker, het ligt niet aan jou” zodat hij gewoon geen tijd heeft om je te negeren.

Hij heeft je gewoon fout begrepen en denkt wss dat je met hem aan het spelen was ofzo. Probeer dat in ieder geval goed te maken en als het niet lukt, ja dan lukt het niet… Je hebt dan echt wel je best gedaan.

Apart dat hij zo doet. Probeer contact met hem te zoeken via whatsapp of een mailtje. Leg in dit bericht in 1 keer uit hoe jij je voelde over de situatie, dat je erg onzeker bent en dat je het vervelend vind dat jullie geen contact meer hebben. Maar een ding is zeker: het is niet jouw schuld! Dit klinkt als miscommunicatie waar hij erg raar op reageert. Het is sowieso niet handig om dingen ‘via die ene vriend’ of ‘via mijn vriendin’ te horen te krijgen. Ga altijd open en eerlijk met iemand in gesprek wanneer je iets ‘via via’ hoort. Succes!