Is dit verhaal goed?

Als ik aan mezelf denk, denk ik aan een lief, stijlvol, gek meisje. Maar zien andere mij ook zo? Begrijpen ze mijn gedrag, kledingstijl en muziekstijl? Wat vinden ze van mij? Doelloos zat ik op bed. Ik stopte de oordopjes van mijn oude mobieltje in mijn oren en zette een liedje op. Het was geen gewoon liedje. Tenminste, dat zouden veel mensen vinden. Het was een rockliedje. En dat is volgens veel leeftijdsgenoten anders, of niet? Wanneer is trouwens iets ‘anders’ of ‘apart’? Ik zette de muziek iets harder en ging liggen. Ik sloot mijn ogen om mijn tranen binnen te houden. Ik heb alles zo verpest dit jaar, alles is zo veranderd. Ik maakte een vuist van mijn hand en beet op mijn lip. Het liefst wilde ik gillen, maar dat kon niet. Dan ging mijn vader weer zeuren, wat best logisch is. Wie gaat er nou zomaar gillen? Dat gebeurt alleen in films. Ik wou dat mensen me accepteerden. Dat mijn cijfers niet zo verkloot waren en dat het thuis ook gewoon normaal was. Zie je, daar kwam het woord weer: ‘Normaal’. Wanneer is iets normaal? Stelde ik mezelf de vraag. Ben ik normaal? Vast niet, niemand is normaal. Er verscheen een minuscuul glimlachje op mijn gezicht. Ik opende mijn ogen en stond op van mijn bed. Mijn oordopjes deed ik uit, zonder de muziek op pauze te zetten. Ik liet mijn mobiel achter op mijn bed. Ik liep naar de spiegel, die schuin tegenover mijn bed stond en bekeek mezelf. Ik had lichtgolvende, blonde haren, donkerbruine ogen en een lichte huid. Ik was deels Italiaans, maar dat zag je niet als je het niet wist. Dat vond ik jammer, want ik was trots op mijn afkomst. Ik draaide een kwartslag en bekeek mezelf van de zijkant. Wat dat betreft had ik ook niks: Geen vormen. Ook zo rot, want voor jongens geld: Als je tieten hebt en een kont, ben je ‘lekker’. Een sarcastische lachje kwam uit mijn mond en ik schudde mijn hoofd. ‘’Sukkels.’’ Kwam er zachtjes uit mijn mond.

Verder ? Het wordt nog spannend.

Verder =)

verder. (:

Verder :grinning:

Ik was zeker niet ongelukkig met mezelf. Maar ik was wel een beetje onzeker. Ik liep naar mijn bed en pakte mijn telefoon. Mijn oordopjes deed ik terug in mijn oren en zette de muziek nog harder dan die al stond. Ik bleef staan waar ik stond, bijna midden in mijn kamer, en sloot mijn ogen. Het liefst wilde ik stampen op de grond, of tegen iets aantrappen. Maar dat kon ook niet. Ik wilde alles vergeten, helemaal gelukkig zijn, dat was ik eigenlijk niet helemaal. Ik bedoel, ik ben wel gelukkig, maar er zijn gelukkigere mensen. Ik legde mijn mobiel weg.
Ik ging aan mijn bureau zitten en zette mijn laptop aan. ‘’Noëmi!’’ Ik zuchtte en liep de gang op. ‘’Wil je dit voor mij even op de post doen?’’ Riep mijn vader benden aan de trap. Ik zuchtte. ‘’Is goed.’’ Zei ik lichtelijk geïrriteerd. Ik liep terug mijn kamer in en zette mijn laptop op slaapstand. Ik liep naar beneden en deed mijn schoenen aan. Mijn vader deed de kamer deur open en gaf me een envelop. ‘’Overige postcodes, neem je sleutels mee.’’ Ik nam de envelop aan en knikte. Zonder jas, want het was volgens mij niet koud, liep ik naar buiten.

Ik had me vergist, het was wel koud buiten, maar ik had geen zin om terug te gaan en mijn jas te halen. Al was ik niet ver van huis. Ik liep de straat uit. Ik sloeg mijn armen om me heen om het warmer te krijgen. Nederland was ook zo’n rotland, nooit was het mooi weer. Dacht ik bij mezelf. Ik liep langs een paar jongens, ik schatte ze ongeveer 2 jaar ouder als ik, 16/17. Ik liep stug door, anders gingen ze vast dingen roepen. Af en toe keek ik naar ze, heel snel, want ik wilde geen oogcontact maken. De jongens rookten en waarschijnlijk blowden er ook een paar jongens. Ik beet op mijn lip en kneep in de envelop. Zelf had ik ook weleens gerookt. Dat is ongeveer vier weken geleden. Het was met een groepje waar ik niet zo goed mee kon opschieten, maar een goede vriendin had daar wel vrienden. Een sigaret ging rond, sommige namen een trekje en sommige niet. Toen kwam die bij mij, ik twijfelde. ‘’Durf je niet?’’ Vroeg een meisje spottend. Ik gaf geen antwoord. Ik keek mijn vriendin aan, die geen trekje had genomen, en een paar andere. Sommige knikte en ik pakte de sigaret aan. Langzaam bracht ik de sigaret naar mijn mond en nam een soort van trekje. Ik maakte een kokhalzende beweging en gaf hem direct door. Vieze troep vond ik het. Die avond had ik informatie opgezocht, over wat sigaretten met je deden en wat de gevolgen waren. Ik wist dat je er gele tanden van kon krijgen en een grauwe huid en nog veel ergere dingen. Maar de zogenaamde ‘voordelen’ waren niet slecht. De belangrijkste voor mij was dat het de stress kan verminderen. Twee dagen later stond ik in een steegje dichtbij het winkelcentrum. Ik had een sigaret in mijn hand en blies wat rook uit. Ik had sigaretten van een klasgenoot gekregen en dat was de eerste keer dat ik het echt wilde proberen. Vanaf toen ging ik het vaker doen. De Dat ik niet betrapt moest worden maakte het spannend en als ik dan mijn eerste trekje had genomen, werd ik rustig. Ik rookte vaak nadat er iets vervelends was gebeurt of dat ik me rot voelde. Gelukkig rookte ik mijn sigaretten nooit op, dat kon ik niet, dan voelde ik me schuldig. Maar af en toe, heb ik nog wel behoefte. Maar ik rook niet meer.

Getallen onder de twintig moeten vol uit worden geschreven.
En Je wisselt tussen verleden en tegenwoordige tijd, dat leest niet fijn.
Verder een leuk stukje.

Oke, thanks x

Het viel me op dat ik veel langzamer was gaan lopen. Ik veranderde van gedachte en liep snel door. Ik kwam gauw bij de brievenbus aan en stopte de envelop in het gleufje van overige postcodes. Ik zuchtte, nu moest ik weer langs die jongens. Ik besloot een andere weg te nemen, die wel iets langer was, maar dan hoefde ik niet meer langs de jongens.

Ik stak mijn sleutels in het sleutelgat en maakte de deur open. ‘’Ik ben er weer!’’ Riep ik door het huis en ik schopte mijn schoenen uit. Ik liep de huiskamer in en liet mezelf vallen op de bank. Mijn vader was bezig met het eten. ‘’Wat eten we?’’ Vroeg ik terwijl ik naar een programma over zwangere tieners keek. ‘’Pasta, wil je even je zusje gaan halen buiten?’’ Mijn vader keek mij niet aan. ‘’Godverdomme, moet ik weer!’’ Schreeuwde ik. Mijn vader keek me boos aan. ‘’Oké, ik ga al.’’ Ik zette met veel moeite de televisie uit en liep naar de gang en deed mijn schoenen aan. ‘’Waar is ze?’’ Riep ik geïrriteerd. ‘’Ja, weet ik niet, daarom moet je haar zoeken.’’ Zei mijn vader. Ik rolde met mijn ogen en zonder antwoord te geven pakte ik mijn jas van de kapstok en liep naar buiten. Met een harde klap deed ik de voordeur dicht. ‘’Shit, sleutels vergeten…’’ fluisterde ik. Na even twijfelen of ik moest aanbellen om ze te pakken, haalde ik mijn schouders op en liep door. Ik was drie keer de straat doorgelopen en bij het voetbalveldje gaan kijken, toen ik haar vond. Mijn boosheid reageerde ik op haar af, niet heel slim. ‘’Louïsa! Kom hier, waarom ben je nooit op tijd thuis? Je bent verdomme bijna tien!’’ Ik kneep in mijn zus haar arm en trok haar weg van haar vriendinnen. ‘’Doe normaal, je bent mijn moeder niet!’’ Schreeuwde ze. ‘’Hou je mond, we gaan eten.’’ Zei ik nors. Ik liep naar huis en verwachtte dat Louïsa achter me aan liep. Na even aarzelen deed ze dat ook.
Ik belde aan en even later kwam Louïsa ook aangelopen. Geïrriteerd deed mijn vader open en ik liep naar binnen. Ik ging op de trap zitten om mijn schoenen aan te doen. ‘’Pappa, Noëmi kneep me, omdat ik te laat was.’’ Ik stopte waar ik mee bezig was een keek mijn vader aan. ‘’Waarom deed je dat?’’ Ik sloeg mijn ogen neer. ‘’Sorry Louïsa.’’ Zei ik, terwijl ik mijn andere schoen ook uit deed. ‘’’Nou, kom snel eten.’’ Zei mijn vader. Hij liep de woonkamer in. Louïsa en ik liepen hem achterna en gingen aan tafel zitten. Ik glimlachte naar Louïse en zei lachte terug. ‘’Sorry.’’ Zei ik nog een keer.