Is dit acceptabel om van je vriend te vragen?

Hoi

Ik heb de laatste tijd ontzettend veel ruzies met mijn vriend en we hebben nu even geen contact omdat ik het gewoon niet meer aankan. Het is altijd weer hetzelfde waarbij hij achteraf pas zich realiseert wat hij fout heeft gedaan en dan voelt hij zich weer enorm schuldig en alles. Het gaat dus altijd heen en weer tussen hem die of heel boos wordt of heeel schuldig voelt en beetje niet gezond nederig. Hij kan zijn emoties nauwelijks onder controle houden en hij wil er echt heel graag iets aan doen want hij vindt altijd dat ik gelijk heb alleen blijven de ruzies maar komen omdat hij in de situatie zelf het weer niet doorheeft. Maar het lastige is dat ik dus heel veel van hem hou en verliefd ben etc, plus we zitten bij elkaar in de jaarlaag dus we zien elkaar voortdurend. Dus ik wil hem ook helemaal niet kwijt, ik wil gewoon die ruzies niet meer, maar daarvoor moet hij veranderen (daarmee bedoel ik niet dat ik dingen altijd perfect aanpak maar hij flipt hem gewoon heel vaak, als je het zo kan noemen) . En het punt is dus dat ik weet waar zijn zogezegd problemen vandaan komen, omdat zijn familie zo gesloten is en alles. Dus ik heb het met een vriendin van me overlegd en eigenlijk vonden we therapie toch een goede oplossing omdat er gewoon iets mist in zijn emotionele opvoeding doordat het zo lastig thuis is.
Ik vroeg me dus af wat jullie vinden. Kan ik hem vertellen dat misschien therapie me een goed idee lijkt omdat hij wel wil veranderen maar niet weet hoe of vinden jullie dat zoiets gewoon niet kan. En als ik therapie voorstel hoe moet ik dat dan opbrengen, want hij weigert hulp heel snel omdat hij gewend is veel zelf op te lossen.

( we zijn trouwens beide 18 )
Als jullie vragen hebben omdat het misschien vaag is kunnen jullie die ofc stellen. ik wou gewoon niet alles op detail uitleggen als het misschien niet nodig is want dan wordt het ook zo’n lang verhaal.

Allereerst veel succes met de situatie, het is niet makkelijk voor je hoor! :hugs:

En ja, ik vind het acceptabel dat jij hem therapie aan zou raden. Ik zou dat gewoon voorzichtig brengen op een moment waarop hij ontspannen is en alles ‘helder’ kan bekijken (en dus niet boos is of juist extreem nederig). Leg ook uit dat het een voordeel is voor hem, niet alleen voor jou omdat de ruzies dan misschien zullen stoppen. En wees voorzichtig met het (onbedoeld) bekritiseren van zijn familie. Ik geloof graag dat daar vanalles mis is, maar zulk soort dingen zijn echt een gevoelig punt.

Maak hem duidelijk dat therapie ook niets is om je voor te schamen, of dat het aan hem ligt of aan zijn familie oid. Als je een probleem hebt wat je zelf op een gegeven moment niet meer in de hand hebt, dan is therapie een normale en logische vervolgstap!

Hey, ik vind het eigenlijk helemaal niet om dat voor te stellen, het kan juist heel erg helpen. xx

@ Daydreamer Dankje voor je antwoord fijn om te horen :slightly_smiling_face:
@ Readmymind Bedankt voor je antwoord en inderdaad over dat ik voorzichtig moet zijn het bekritiseren van zijn familie. We hadden het er een keer over en het is nogal heftig geworden omdat ik gewoon vertelde wat ik zag, alleen vindt hij het inderdaad lastig omdat hij weet dat het allemaal wat slecht in elkaar zit alleen heeft hij natuurlijk ook goede herinneringen dus dan wordt hij automatisch boos omdat ik hem herinner aan alle dingen die hij juist probeert weg te drukken. Over dat het niet goed gaat in zijn gezin en alles…
Lastig :cold_sweat:

^ Ja daar moet je inderdaad heel erg voorzichtig mee zijn. Zelfs mensen die door hun ouders erg mishandeld zijn, waarderen het niet als anderen kritiek op hun ouders/familie leveren. Het heeft ook totaal geen zin om dat te doen natuurlijk, tenzij er echt een gevaarlijke situatie aan de hand is waar je iemand van op de hoogte moet brengen :wink: Je kunt beter proberen hem te geven wat zijn ouders hem niet hebben kunnen geven, namelijk steun (al kun je hun rol natuurlijk nooit helemaal vervangen want mensen hebben niet voor niks ouders).

^Ja steunen doe ik hem ook. Zijn moeder zou hem ook wel steunen als hij het aan zou geven maar het probleem is dat hij en zijn hele familie niet gewend zijn zulke dingen met elkaar te delen. En zijn moeder merkt het niet want die is teveel bezig met proberen ervoor te zorgen dat ze genoeg geld hebben. Ze is namelijk een freelancer en zijn vader is al 15 jaar werkloos en vindt het prima, dus het is nogal lastig bij ze. Die keer toen we over de hele situatie praatten was begonnen omdat ik vroeg waarom zijn broer van 20 jaar niks bijdraagt aan het huishouden aangezien hij gewoon nog steeds thuis woont en van zijn moeder leeft ondanks dat hij prima tijd zou hebben voor een baan. Maar toen ik dat aan mijn vriend vroeg wist hij er ook weinig over te zeggen want zulke dingen bespreken ze gewoon niet. Ze laten het maar. Want ik dus lastig vind om te begrijpen omdat ze zoveel geld problemen hebben, en ik zou dan dingen proberen te veranderen. Maar sinds dat gesprek hebben we het er niet meer over gehad, want ik kan daar natuurlijk ook niet veel aan veranderen. Alleen begin ik dus steeds meer te merken hoeveel invloed dat alles op hem heeft en hoe hij dus eigenlijk een deel emotionele opvoeding mist.

^ Wat een vervelende situatie zeg. Ik merk wel dat je veel inzicht hebt in de situatie, dat is in ieder geval heel goed. Je kunt de situatie bij je vriend thuis niet veranderen maar misschien kun je er wel aan bijdragen dat hij zich anders gaat ontwikkelen dan zijn ouders zegmaar. Dus als jullie ooit gaan samenwonen, dat jullie het dan anders gaan doen dan hoe het bij hem thuis ging. Want hij heeft nu totaal niet het goede voorbeeld gekregen. En dat ga je ook aan andere dingen nog wel merken vrees ik. Het is goed dat je inziet waar het vandaan komt maar het is wel lastig hoor. Het zou eigenlijk beter zijn als hij uit huis zou gaan want dan wordt die negatieve invloed van zijn gezin minder en kan hij zelf keuzes maken en zijn zaken beter regelen :slightly_smiling_face: Dat is ook beter voor jou. Therapie is écht een heel goed idee, ik hoop dat hij ermee door gaat. En als het voor jou moeilijk wordt kun je zelf ook altijd overwegen met een professional te praten want het valt niet mee, zeker als je 18 bent, ook al kijk je op een volwassen manier tegen de situatie aan…

^Ik zit wel al in een therapie traject doordat ik ptss heb vanwege mijn eigen ( nu overleden) vader x) Daddy issues yay. Maarja ik ga dit inderdaad daar ook bespreken. Ik vindt het wel fijn, dan zit je er zelf niet de hele tijd zo mee en kan je soms dingen in een ander perspectief gaan zien.

Edit: Die “x)” smiley is trouwens geen referentie naar het overleden gedeelte maar naar dat ik en mijn vriend beide daddy issues hebben.

^Ah nee wat een ellende zeg, heel veel sterkte daarmee :frowning_face: Fijn dat je in ieder geval wel hulp hebt. Hopelijk trekt het jouw vriend ook over de streep om ook in therapie te gaan!

^Ik ga het inderdaad aankaarten, nu ik wat meer meningen heb gehoord. Dus heel erg bedankt voor je antwoorden :slightly_smiling_face: