Inwonen bij vriend en zijn ouders?

Hallo iedereen, mijn vriend en ik zitten allebei in ons 2e jaar aan de universiteit. We zijn anderhalf jaar samen. Ik heb last gekregen van een angststoornis door mijn thuissituatie (huiselijk geweld en manipulatieve vader) maar woon nog steeds bij mijn vader, waardoor de angst maar niet over lijkt te gaan. Ik ga doorheen de week ongeveer 2 nachten (soms 3) bij mijn vriend thuis slapen, en dan heb ik (bijna) nergens last van, terwijl ik thuis heel de dag zit te huilen en angstig ben.

Nu had ik er aan gedacht om misschien bij mijn vriend en zijn ouders in te gaan wonen gedurende een jaar. Dat jaar zou ik dan sparen, zodat ik het jaar nadien samen met mijn vriend een appartementje kan huren in de stad waar we studeren.

Maar heeft dit volgens jullie kans op slagen? Wil mijn relatie niet op het spel zetten, maar hier word ik nu ook niet bepaald gelukkig door.

Ik denk niet dat dit de juiste reden is om samen met je vriend te gaan wonen en het zal zeker jullie relatie op het spel zetten. Maar het klinkt wel als een verstandige keuze om het huis uit te gaan, waarom ga je niet op kamers?

Ik zou op kamers gaan. Dan heb je meer kans om ook wat zelfstandiger te worden, want wie weet botert het ook niet tussen jou en je schoonouders tijdens het gezamenlijk wonen. Lijkt me in ieder geval geen goed plan om bij je vriend in te gaan wonen.

Ik zou het niet doen. Ik heb ook (meerdere) angststoornissen en ik dacht ook ‘oh het is zo leuk daar, ik voel me zo fijn daar misschien kan ik daar gaan wonen, dat scheelt zoveel met bepaalde angsten die ik thuis heb’
En na 5 weken ongeveer ben ik weer weggegaan. De angsten werden daar juist een stuk erger omdat ik me helemaal niet zo thuis voelde na een paar weken.(en ik eerst in de weekenden en vakanties mij daar juist wél heel erg thuis voelde)

Verder ben ik het helemaal eens met Napoleon. Op kamers gaan zou goed kunnen zijn! :slightly_smiling_face: Het zou helpen met zelfstandig worden en sowieso kan samenwonen altijd nog. Ik zou eerst zorgen dat jij uit huis gaat ivm jouw thuissituatie en daarna pas denken aan sparen voor evt een appartementje voor jou en jouw vriend.
Heel erg veel sterkte met je thuissituatie iig, wat een nare situatie zeg… :frowning_face: :sob::muscle:

Bedankt voor alle antwoorden! Denk dat jullie gelijk hebben, bij hen inwonen zou niet ideaal zijn. Maar het probleem is dat ik echt niet alleen op kamers durf, ik heb geen probleem met overdag alleen zijn, maar heb graag dat ik weet dat er 's avonds iemand thuiskomt.
Ik wil heel graag met mijn vriend alleen wonen, maar we zijn pas 20 en na anderhalf jaar lijkt dit me ook wat snel…

Toch zit je op kamers ook niet alleen he? Ik zou gewoon een huis zoeken waar je een klik heb met huisgenootjes, zodat je je daar ook makkelijk thuisvoelt.
Ik vind dit geen gezonde basis om te gaan samenwonen met je vriend en ik denk inderdaad dat het op den duur je relatie sloopt, omdat je er niet bewust voor kiest, maar het als oplossing gebruikt.

Daarnaast is het heel leerzaam op kamers te gaan en het is ook een goede voorbereiding op samenwonen. Ik zou dus uitkijken naar andere opties, ik denk dat bij hen inwonen niet de beste optie is.

Wat zegt je vriend er eigenlijk van?
Ik vind het zelf helemaal geen raar idee, als jij je daar fijn en veilig voelt lijkt mij het een goede oplossingen, mits je van te voren goede afspraken met hem en zijn familie maakt.

Verder zou je kunnen kijken op kamers met kansen, dat is speciaal voor jongeren die om heftige redenen niet meer thuis kunnen wonen. Die kamers zijn veel goedkoper en je krijgt ook begeleiding en gesprekken, wat jou misschien helpt voor jouw angststoornis. Nadeel is wel dat daar hele lange wachtlijsten zijn, maar het lijkt me op dit moment wel de perfecte oplossing voor jou.

Ik zou niet bij jouw vriend en zijn ouders in gaan wonen, maar eerder op jezelf gaan inderdaad. Dan kun je pas goed leren om met je eigen angsten om te gaan en aan jezelf te werken. Persoonlijk vind ik het ontzettend belangrijk om zelfstandig te zijn en zou ik het bepaald niet fijn vinden om afhankelijk te zijn van een man of schoonouders.
Als je een leuk studentenhuis vindt ben je 's nachts ook niet alleen en jouw vriend kan altijd een paar nachten blijven slapen als het moet, toch?

Ik denk dat jullie gelijk hebben, bij mijn schoonouders gaan wonen is inderdaad een slechte optie. Op kamers gaan is het beste, maar lijkt mij zo’n grote stap. Ik ga dan van 24/7 thuis gecontroleerd worden naar helemaal op mezelf. Weet ook niet zo goed hoe ik dat allemaal ga betalen. Mijn studie is zwaar, en woon in België en volgens mij zijn hier niet zoveel kortingstarieven.

Ik zou het eigenlijk wel doen. Maar dan niet officieel, gewoon nog vaker naar je vriend gaan.

Maar wat vinden zijn ouders daar van?

Hiermee los je het échte probleem niet op. Heb je hulp?

En daarnaast, ga dan op kamers zoals anderen hier al adviseren,

Iedereen moet een keer die stap maken (nouja, op de mensen na die heel hun leven bij hun ouders blijven). Juist op kamers is dan een tussenstap aangezien je dan ook huisgenoten hebt en je vaak ook samen verantwoordelijkheden deelt (dingen als een schoonmaak- en kookroosters en dergelijke, samen eten, film kijken, studeren etc.). Kun je niet naar een studieadviseur o.i.d. gaan om uit te zoeken wat de financiële mogelijkheden verder zijn? Of iemand anders op de opleiding die je daarbij kan helpen? Er zijn altijd wel mogelijkheden.

Mijn schoonouders vinden het oké, maar na al deze reacties gelezen te hebben sta ik er zelf niet meer voor te springen, ben inderdaad bang dat het teveel spanningen teweeg brengt.
Ik zal misschien eens voor een kamer gaan kijken, maar echt geen idee hoe ik dat ga betalen. Al mijn rekeningen worden gecontroleerd door mijn vader (volmacht).

^Is er geen vertrouwenspersoon waarmee je kan praten?
Ik weet niet hoe het in België zit, maar in Nederland kan je naar een praktijkondersteuner binnen je huisartsenpraktijk. Misschien dat zo iemand je kan helpen met je angst en je ideeën kan aandragen hoe je dit het beste kan aanpakken?

Voor angst ben ik al in behandeling bij huisarts/psycholoog en kine. Mijn Kinesist heeft heel hard geprobeerd me te helpen en zelfs naar allerlei instanties gebeld, maar daar kreeg hij steeds te horen dat hij niets kon doen aangezien ik meerderjarig ben… Huisarts zegt hetzelfde. Hebben jullie weet van dingen die ik kan doen? Snap wel dat begeleiding moeilijker is nu ik meerderjarig ben, maar er moet toch IETS mogelijk zijn?