internaat

Ik wil binnenkort naar een open internaat gaan. Echt heel anders dan een gewoon internaat. Je mag bv. op schooldagen tot half 23 buiten zijn. Op woensdagen mag je kiezen wat je doet, je mag bv. kiezen als je ergens naartoe wilt zolang je om half 23 terug bent. Verder moet je wel zorgen voor je eigen eten. Elke verdieping heeft zijn eigen keuken daar. Dus eigenijk woon je een beetje op jezelf met eigenlijk weinig regels. Er zijn natuurlijk ook gemeenschappelijke ruimtes maar je mag zelf kiezen of je daar naartoe wilt. Maar ik woon in België ik heb er geen idee van of ze dat in Nederland ook hebben.

ja ik zat op kostschool,
mensen zouden daar echt niet zo een oordeel over moeten hebben… ze hebben geen idee!!!
het is niet zoals in films , je woont gewoon met andere mensen vlak bij of in je school, je leert zelfstandig te zijn en het is ook nog eens super gezellig, ik woonde met 80 meisjes in 1 huis en er waren 8 huizen, 4 voor jongens 4 voor meisjes, en het was in Schotland. beste tijd van mijn leven!!! en ik kon hierna overal heen, scholen waren gewoon een keuzemenu geworden omdat het zo goed op je cv staat, maar het is absoluut niet voor iedereen.

Dit. Maar nu zit ik op een internaat voor alleen maar kinderen met Autisme.
Het is superleuk daar ! Ze zorgen goed voor ons. (:

ik denk dat jullie iig nogal een vertekend beeld hebben.

als je in nederland in de jeugdzorg belandt, is dat helemaal niet leuk. het is bijzonder slecht geregeld in nederland, en als je daar in komt, wil dat ook zeggen dat je problemen hebt. of je nou zelf hallf drugsverslaafd is of dat je moeder is overleden, dat verschilt per persoon. maar je gaat nooit zonder reden uit huis en je zult dus altijd een last met je meedragen. en dan is het misschien helemaal niet zo leuk om in je eentje in een vreemde omgeving te komen, met verdriet en leed. je leert die mensen wel wat kennen, maar je moet maar net het geluk hebben dat (als je uberhaupt al zo snel geplaatst kunt worden, wachtlijsten zijn vaak langer dan een half jaar) je met die mensen kunt, dat je leuke begeleiders hebt en dat je een beetje een vrij huis hebt. meestal houdt het in als je uit huis gaat dat je in een instelling komt, wat jullie dus een internaat noemen?, waar er superstrenge regels zijn. je mag misschien wel tot 9 uur buiten zijn, maar er is enorm veel structuur en strenge regels. even spontaan bij je vriendje slapen of ff lekker een avond msn’en zit er echt neit in hoor, je hebt GEEN vrijheid. soms heb je fase systemen, waarbij je vrijheid kunt verdienen, maar dan nog blijft het beperkt. je hebt veel meer regels dan in een gemiddeld huishouden en, heel belangrijk geen liefdevolle, warme en veilige thuissituatie. want niemand kan de rol van ouders overnemen. pleegouders het beste, maar als meisje van ongeveer 16 krijg je die bijna niet te pakken. warm, misschien, als je een fijne instelling hebt met leuke mensen. maar die mensen wisselen, en de begeleiders ook. veilig, letterlijk, ja. maar bedenk je wel dat niets, maar dan ook niets meer wordt zoals het moet; een echt thuissituatie. het is misschien leuk, gezellig, met andere jongeren in een huis, yeah vet leuk man. maar bedenk dan ook even dat als je daar terecht komt je in 99% van de gevallen wel een enorm ‘rugzakje’ mee hebt, je amper vrijheid hebt, je maar geluk moet hebben met die instelling en de bewoners en je als kind het allerliefst bij je pappa en mamma wil wonen op een gewone en gezonde manier…

als jou een internaat (wat dus een instelling is?) leuk lijkt, verplaats je dan aub even in een situatie waardóór je in een internaat zou kunnen komen

want lijkt het jou leuk om elke dag ruzie te hebben thuis zoals de TS? of dat je vader je slaat en het niet veilig meer is thuis te wonen? of je ouders simpelweg geen tijd en energie voor je hebben omdat ze bijvoorbeeld veel te veel kinderen gekregen hebben? of dat je door drugsverslaving het huis uit móet? ga zo maar door…

Het gaat er inderdaad zo als mopje12 zegt. ( Maar waar ik nu ben is het wel leuk )
Ik zat ooit tussen kinderen die aan de drugs zaten, agressief waren, stolen,…
Terwijl ik alleen ‘maar’ Autisme heb.

Het Huis Anubis :grinning:

-

serious, ik vind het best wel hypocriet en sneu als je nu, als je mijn stukje gelezen hebt dan, nog steeds denkt dat het leuk is…

@TS, zou je het willen zeggen als je het gelezen hebt? dan haal ik het weer weg

Gelezen.

oke, alsjeblieft hoor!

Nou ja, ligt er wel heel erg aan met wat voor mensen je daar zit denk ik.

oke. ik maak me best wel pissig, maargoed. jullie zijn dan waarschijnlijk allemaal mensen die zich niet kunnen inleven in een situatie waardóór je in een internaat komt, die dus behoorlijk klote is. - en nu krijg ik haters -

Volgens mij onderschatten (de meeste van) jullie een internaat ook heel erg… Wat mopje12 zegt vindt ik al veel meer als het dagelijkse leven in een internaat klinken.

Ja haha omg, daar was ik verslaafd aan haha

Goed, ik snap wel dat je niet zomaar in een internaat komt en dat je daarvoor vast wel het een en het ander hebt meegemaakt, maar het leven zelf in een internaat lijkt me wel oké. Niet geweldig, maar wel oké. Niet zo erg dat ik het niet uit zou kunnen houden. Maar ook niet zo leuk dat ik er mijn hele jeugd door zou willen brengen.

Ik moest daar echt meteen aan denken, Victor met die geheime schat enzo in dat internaat :'D

ik denk dat jullie het enorm onderschatten.

je hebt geen vrijheid.
je hebt ongelooflijk stricte structuur.
je hebt je aan te strenge regels voor alles wat je bedenken kunt te houden.
je hebt amper een sociaal leven (tenzij je geluk hebt medebewoners)
je hebt te dealen met problemen die jullie je wss niet echt voor kunnen stellen
je hebt te dealen met drugsverslaafde medebewoners, of met zwaar autisme, mensen die verkracht hebben, misbruikt zijn, ga zo maar door
je hebt geen ouderliefde
je hebt geen veilige warme omgeving meer, een namaak versie misschien
je hebt misschien niet eens meer de mogelijkheid naar je eigen school te gaan

je mist een normale jeugd, waarin je niet bij je ouders woont, niet bij je broers of zussen, je niet een normale ontwikkeling doormaakt en je gewoon de liefde van je eigen gezin mist. stel je kerst eens voor. als je geluk hebt mag je op verlof, maar bij mij op de groep mocht er maar 1 op verlof. daar zit je dan, met mensen die ik eigenlijk niet mag. 1 mocht ik er, wel redelijk. met begeleiders die liever thuis zaten en de pest in hebben dat ze moeten werken met kerst. er wordt voor ons bepaald wat we wel en niet eten en in welke hoeveelheden. er wordt bepaald hoe lang we hierover doen. we moeten ons aan stricte regels houden, boer je? op de poef. eet je niet met 2 stuks bestek? na 1 waarschuwing op de poef. je eet eten van een cateraar wat lauw is en niet echt lekker. je hebt het over niets, want zoveel deel je niet de mensen aan tafel. een wijntje mag je niet, want alcohol is verboden. rechtop zitten is belangrijk, net als het feit dat je niet zelf mag opscheppen en nog vele andere belachelijke regeltjes. je bent klaar met eten, moet snel danken en dan doet zijn iedereen zijn taken. joelle stofzuigt, peter ruimt af, lisa doet de wc’s, leanne doet het kantoor en jij hebt straf en zit op je kamer omdat je een grap maakte die in het verkeerde keelgat schoot bij de zwaar autistische peter. je zit eenzaam in je kale kamertje die lijkt op een cel, opgesloten, met kerst. over een half uur mag je er uit, wat eigenlijk een uur maar hee, het is kerst. je avondprogamma bestaat uit je was draaien en je mag 10 minuten naar je ouders bellen onder begeleiding. na 9 minuten snauwt de begeleider dat je nu op moet hangen, en je kunt je gesprek niet af maken. over een half uur moet je alweer naar bed. je gaat maar wat rondhangen op de groep, want tv kijk tijd is al voor bij. op straat mag niet meer, want het is al donker. bovendien houdt op straat in dat je binnen de hekken blijft, onder begeleiding. niets nog lekker met mamma met een wijntje op de bank. niets bijkletsen met je nichtjes. niets met je zusje je opdoffen voor het kerstdiner. niets 5 gangen met een heerlijk toetje. niet gezellig kletsen tot je weg mag. niets lekker uitgaan met je vriendinnen tot het zo’n 5 uur om de volgende dag met een kater wakker te worden. en ondertussen, tijdens het diner, wat overigens maar drie kwartier duurt, denk je na over het feit dat je gebroken arm nog steeds niet geheelt is van de laatste keer dat je vader je sloeg. en dat je moeder is weggelopen toen je 5 was laat je twijfelen aan je eigenwaarde. ben ik het wel waard? vraag je je af. een eenzame kutkerst!

maar vele van jullie hebben dan blijkbaar niet het inlevingsvermogen