Instorten

De laatste tijd zit ik met een heleboel dingen. Ik heb het idee dat ik een beetje aan het instorten ben, geleidelijk. Ik probeer mijzelf vrolijk te houden, maar de laatste tijd gaat dit steeds moeilijker. Terwijl ik het echt wil, ik wil niet meer terug komen in de cirkel waarin ik terecht kwam. Het is nu allemaal een beetje vaag dus ik zal even meer vertellen.

Mijn thuissituatie was een paar jaar terug niet optimaal. Mijn vader kreeg een ongeluk en daardoor gebeurde er een hoop. Dit gebeurde in 2002. Ik heb met mijn vader nooit echt een band gekregen hierdoor, dit doet mij erg pijn. Vooral als ik kleine kinderen zie die met hun vader leuke dingen gaan doen.

Ook maak ik mij zorgen over de thuissituatie voor later. Ik maak mij zorgen over als er wat gebeurt met mijn moeder, daar ga ik natuurlijk niet van uit. Zeker niet. Maar toch knaagt het. Mijn vader zou ons om bepaalde redenen niet kunnen onderhouden. Al zou hij dat wel willen, maar hij kan het niet. Hij is niet handig op financieel vlak, heeft weinig verstand van papierwerk. Heeft soms geen besef wat wel en niet door de beugel kan.

Een tijdje terug heb ik ook een gesprek met mijn moeder gehad. Al tijden overigens, en meerdere. Hierin kwam het ook over de voogdij over mijn zusje. Ik ben nu 17, volgend jaar augustus wordt ik 18. Ik ben bang dat als er iets gebeurt ik mijn zusje kwijtraak. Ik zit nu ook steeds meer te denken over dat gesprek als het om de voogdij van mijn zusje gaat als ik eenmaal 18 jaar ben. Want mijn zusje raak ik niet kwijt.

Dit is even de thuissituatie. Ook heb ik een slechte periode gehad dat ik op de middelbare zat. Dit was als ik mij niet vergis in de periode van 2007 tot 2011. Ik werd enorm getreiterd, waardoor ik een negatief zelfbeeld kreeg. Ik kon niks leuks meer zien. In die periode liep ik ook bij een psychologe. Ik heb ook medicijnen gehad omdat ik mijn stemmingswisselingen niet meer in de hand had.Soms nog niet. Nu ben ik gestopt met de medicijnen en de behandelingen omdat ik vooruitgang boekte.

Verder zit ik er heel erg mee dat ik er weinig contacten heb (al jaren). Op het moment heb ik eigenlijk alleen echt contact met mijn vriend. Contacten daarom heen heb ik eigenlijk niet. Hooguit een collega die je amper spreekt. Of een klasgenootje waar je af en toe eens een neutraal gesprek mee hebt. En natuurlijk mijn familie, met mijn moeder & zusje heb ik goed contact (en nog wat mensen in de familie.). De laatste tijd merk ik dat ik steeds meer jaloezie bespeur bij mezelf als ik zie dat andere mensen wel leuke dingen met elkaar doen. Het krenkt mij vanbinnen. Ik mis het om leuke dingen te doen met één vriend. Met mijn vriend doe ik gelukkig wel leuke dingen, we hebben ook nog een aantal dingen op onze lijst staan. Maar ik mis een vriendschappelijk contact.

De laatste tijd heb ik ook het idee dat ik steeds minder zin in mijn opleiding heb. Niet omdat ik het niet leuk vind, ik vind het hartstikke leuk. Maar, meer omdat ik mijzelf zelf steeds minder prettig voel, denk ik.

Verder sukkel ik van tijd tot tijd ook weleens met mijn gezondheid. Ik heb in 2011 kinkhoest gehad, daar ben ik helemaal van genezen. Maar nu heb ik weer een aantal klachten waar onderzoek gedaan naar wordt. Dit is ook niet fijn voor op mijn werk. Omdat ik daar verleden keer op aangesproken werd.

Ik voel me de laatste tijd erg lusteloos en moe.

Ik heb geprobeerd om de 'n soort samenvatting te maken. Het dik gedrukte is het belangrijkste in 'n alinea, althans, dat heb ik geprobeerd eruit te halen.

Wauw mensen van jou leeftijd zouden dit eigenlijk niet mee mogen maken
Veel succes :sob::muscle:

Niemand verdiend dit.

Oja. Ook zit ik ermee dat ik niet precies weet wat ik allemaal aan mijn vriend moet vertellen. We zijn nog niet erg lang samen, hij weet wel van bepaalde dingen af. En ik weet van hem best heftige dingen. Ik ben niet bang dat hij het niet aan zou kunnen als ik het vertel. Maar ik wil niet dat hij te bezorgd raakt.

Allereerst mijn complimenten dat je het zo helder en duidelijk hebt opgeschreven. Dit zal ongetwijfeld nog niet eens de helft zijn van wat er allemaal speelt, maar het feit dat je de kernpunten eruit weet te halen is al een heel goede stap. Volgens mij heb je een heftige tijd achter de rug, en het is begrijpelijk dat je nu vooruit wilt kijken naar een goede toekomst. Hoe het precies met voogdij zit in jouw situatie weet ik niet en durf ik ook geen uitspraken over te doen. Als dat echt iets is waar je je zorgen over maakt kunt je dat misschien eens bespreken met een volwassene die je goed kent/vertrouwd. Een familielid bijvoorbeeld. Kan het zijn dat je je opleiding minder leuk vindt omdat je weinig sociaal contact daar hebt? Want als dat zo is zit je eigenlijk in een cirkel. Het is lastig om de eerste stap te zetten, maar probeer toch om eens voor te stellen iets te drinken met z’n allen. Door ook buiten school elkaar te spreken en dingen te doen ontstaat er meer een vriendengevoel. Als jij initiatief neemt en anderen daarbij betrekt, zal jij ook sneller als vanzelf worden meegevraagd.

Heel veel succes, ik hoop dat je je snel beter zal voelen, en dat ook je gezondheid snel beter zal zijn. Sterke ermee!

mijn leve is top

:kissing:

Bedankt.

Ik heb het inderdaad erover gehad met iemand die ik goed vertrouw, met mijn moeder. Maar omdat het toen zo plots te voorschijn kwam heb ik gezegd dat we het er later wel eens over gaan hebben, ook als de tijd zo ver is.

Op school heb ik niet erg veel contacten, maar gek genoeg was dat het eerste jaar helemaal geen groot probleem voor mij. Ik zit nu op MBO 2, het tweede jaar met dezelfde mensen als vorig jaar. Ik merk wel dat het contact iets makkelijker gaat, maar het wilt niet lukken. Niet echt dezelfde interesses, maar ondanks dat maken we wel eens een praatje.

Ik denk dat ik sommige mensen nu ook meer op afstand houd. Ten nadele van mezelf.

Heb je mijn bericht nou verwijderd of…?

Ik kan niks verwijderen.

De tip die ik je kan geven is terug gaan naar een psycholoog en daar over gaan praten als jij het gevoel hebt ‘in te storten’. Denk niet dat wij jou hier veel verder kunnen helpen :wink:

Ik heb erover na zitten denken. Het probleem is wel dat ik nu waarschijnlijk weer op een wachtlijst kom. Aangezien ik net het jaar verstreken ben om terug te vallen op een psycholoog. Ik ga denk ik binnenkort met mijn moeder hierover praten.

Oh, ik had namelijk een bericht geplaatst, maar begin nu aan mezelf te twijfelen.

In ieder geval, ik herken je verhaal heel erg

Heb toevallig net voor mijn school dingen uit moeten zoeken voor psychische hulp. Indigo heeft (bijna) geen wachtlijst en hierbij kan je ook online contact hebben met een psycholoog. Misschien kan je het googlen en kijken of er één bij jou in de buurt zit? Heb er zelf geen ervaring mee, maar wat ik gelezen heb klonk goed!

Oh, ik had namelijk een bericht geplaatst, maar begin nu aan mezelf te twijfelen.

In ieder geval, ik herken je verhaal heel erg

Ik moet het er sowieso met mijn moeder over hebben. Ik heb toentertijd bij het RMPI wat tegenwoordig Yulius heet gelopen. Mijn psychologe heeft mij goed geholpen, jammer genoeg werkt ze daar niet meer. Ik weet uberhaubt niet of ze nog werkt. Ik denk dat mijn moeder het wel bij Yulius wilt blijven.

Al kan kijken natuurlijk ook geen kwaad. In ieder geval bedankt voor de tip.

Ik herken me heel erg in jouw situatie :’) gepest worden, slechte band met vader, niet al te gek veel vrienden, vaak ziek zijn (had paar jaar geleden ook kinkhoest, het is heel erg vervelend!)
Maar die periodes gaan over. Ik heb nu een handjevol beste vrienden en woon bij m’n moeder (wat ook niet optimaal is, maar nog steeds beter dan bij m’n vader :d)
Uiteindelijk komt alles toch weer goed. Kan niet slecht blijven, toch?

Vervelend, ook al een aantal jaar last van?

Ik weet niet wat optimaal betekend bij jou? Mijn vader werd aangereden, raakte werkloos, depressief en greep vervolgens naar de drank. Hij veranderde, en is nu nog steeds een ander persoon als voorheen. Nog steeds werkloos. Mijn moeder is al op oudere leeftijd. Ze hoort af te bouwen maar doet dat niet. Maar ze kan niet anders er moet brood op tafel komen.

Ik mag hopen dat het inderdaad niet zo slecht blijft. Hoe ben jij ermee om gegaan?

Ik ben al twee jaar heel erg aant schommelen met mn gezondheid. Het is er eigenlijk alleen maar slechter op geworden.
Ik ben een hele tijd op de basisschool en middelbare school gepest tot 2010 ongeveer. Dit heeft mijn zelfbeeld ook flink de grond ingetrapt.
Ik heb totaal geen band meer met mijn vader, maar dat is een ander verhaal. Ik maak me vaak zorgen wat er zal gebeuren met mij en mn jongere zusje als mijn moeder nu overlijd.
Verder heb ik de laatste tijd alleen sociaal contact met mn vriend. Ik heb altijd al moeite gehad om vrienden te maken of bevriend te zijn, hoewel ik wel sociaal ben en spontaan. Ik voel me niet begrepen en jongeren van mijn leeftijd, 16 dus, denken alleen aan feesten. Ik werk voor mijn eigen zak- en kleedgeld etc. vanwege financiële problemen thuis.

Soms wordt het gewoon te veel. En dat begrijp je wel, haha