Ineens 'over'?

Er zijn al meer verhalen/blogs over liefde die plotseling over is, maar mijn verhaal is weer een verhaal apart denk ik. Ik misschien verwacht reacties van: laat hem maar lopen, geen aandacht meer aan besteden, maar ondanks dat wil ik graag mijn verhaal even kwijt hier. (en in het vervolg misschien andere mensen ook)

De situatie was dat ik een jongen heb ontmoet eind december, begin januari. We werkten samen en ik ben nogal onzeker van mezelf dus nadat ik achter z’n naam kwam duurde het een dag voor ik hem zelfs durfde toe te voegen op facebook (haha). Hij begon via facebook tegen me te praten en hij was duidelijk ook geïnteresseerd in mij. We praatten door tot 12 uur 's nachts en hij vroeg mijn nummer. Na 2 dagen whatsappen vroeg hij of ik iets wilde afspreken. Helaas kwam de periode voor mij vrij slecht uit, had tentamenweek de week erna, dus ik stelde het 2 weken uit. Ik merkte toen dat hij dat echt jammer vond. Toen we eind januari een date hadden heb ik deze afgezegd, ik was ziek, maar bovenal aan het twijfelen. Een meisje van mijn werk had verteld dat hij die week ervoor ook een date had gehad met een ander meisje en ze dacht dat het nogal een ‘player’ was. Ik heb deze twijfels nooit tegen hem uitgesproken, was bang voor zijn reactie - dus ik heb dat uiteindelijk laten liggen. Ik had hem de weken erna nog een paar keer gezien op het werk, hij kwam zelfs op mijn verjaardag begin februari en had een ontzettend mooi kettinkje gekocht. Op valentijnsdag waren er wat irritaties vanuit mij, maar dat heb ik hem nooit verteld (opnieuw niet). Hij wilde graag dat ik even langs kwam in de Albert Heijn en maakte stomme grapjes toen ik zei dat ik naar school moest: ‘Oh wil je me niet zien dan? Laat maar weer…’ Dat soort dingen. Hij meende het niet zo, maar ik vond het op den duur een beetje vervelend.

Pas ruim halverwege februari hadden we een soort date, meer een dubbeldate eigenlijk. We hebben toen voor het eerst met elkaar gezoend, en het voelde allemaal wel goed, alleen nog wat onwennig voor mij. Die week erna vroeg hij wanneer hij me mocht voorstellen aan zijn ouders. En die week daarna erna was ik in Parijs met school, dus die zaterdag dat ik weer in Nederland was wilde hij heel graag dat ik bij hem kwam eten (zijn ouders waren er niet) dus ik dacht waarom niet? Ik ben nooit erg spontaan geweest, mag ook wel een keer van mijn kant afkomen. Het kwam bijna elke keer vanuit hem, en hij heeft me ook verteld dat ie daar onzeker over was, en soms het gevoel kreeg dat ik hem niet leuk vond.
Ik ging dus langs bij hem, voor het eerst zijn huis gezien. We aten wat op de bank voor de televisie, maar we zeiden niet zoveel. Ik was knal zenuwachtig, dus ik was heel gespannen. Na het eten zaten we nog steeds op de bank en pakte hij mijn hand op een gegeven moment, heel lief vond ik. Daarna ging hij tegen me aan liggen. (wel grappig, want hij is bijna 2 meter en ik 1.65 hahaha) Vervolging gingen we zijn honden uitlaten en hadden we buiten nog gezoend. Heel romantisch ging dat niet, hij moest het vragen, ik was zo zenuwachtig. Hij vroeg: ‘mag ik nog een kusje?’ (haha). Daarna ging hij voetbal kijken bij vrienden en ik naar een café met vriendinnen. We namen afscheid met een zoen, maar hij wilde wel gewoon zoenen merkte ik. Sinds die zondag deed hij raar, afstandelijker en minder geïnteresseerd. Ik heb een week erna een berichtje gestuurd waar we samen stonden en of er wat aan de hand was. Twee dagen na mijn berichtje zei hij dat hij het niet meer zo voelde als in het begin. (we kenden elkaar in totaal 2 maanden, dus wat is het begin?) Op de een of andere manier kan ik hem maar niet vergeten, zo maar opeens BAM? Van de ene op andere dag? Of uur? Heb ik me toch te afstandelijk gedragen?

Jaa misschien, maar ik weet dus niet of ik dat aan hem moet vragen!

Misschien is hij er gewoon ook nog niet aan toe, je kunt het beter voor nu gewoon laten gaan… Probeer er nog weinig aandacht aan te besteden, anders maak je het voor jezelf alleen maar moeilijker als jij je alleen maar gaat afvragen ‘waarom?’. Deze dingen gebeuren soms, en dan was het misschien gewoon niet voorbestemd, hoe hard dat ook klinkt. Je weet nog niet wat de toekomst je allemaal kan brengen!

Sluit ik me volledig bij aan.

Jullie hebben ook wel gelijk, maar ik moet er dus niet meer achteraan gaan?

Nee, laat hem maar komen als hij zover is :wink:

hij heeft duidelijk gemaakt dat hij niks meer wil ( zo vat ik het op dan ), dus ik zou hem toch proberen te vergeten, geen contact meer zoeken, al kom je 'm tegen op werk niet te veel met hem praten. dan gaat het langzaam over!

Ik denk eerder dat hij denkt dat jij hem niet meer leuk vindt omdat het zoals je zelf al zegt steeds van zijn kant komt. Dus ik zou hem nog een whatsappje of smsje sturen en als hij dan nog zo doet inderdaad niet meer achter aan gaan.

Ja ik zat dus ook zo van:
Of het is echt van het ene op het andere uur overgegaan bij hem
Of hij zat al eerder te twijfelen (maar die indruk heb ik nooit gekregen)
Of hij vond het niet meer leuk dat ik zo afwachtend was, etc.

Ik weet het niet, het is zooo lastig…
Eind februari wilde hij me nog aan z’n ouders voorstellen, en na die afspraak bij hem thuis begin maart ging ie dus vreemd doen. En pas halverwege maart zei hij dus wat hij zei…
Ik snap er gewoon niks van.

Het komt een beetje op mij over alsof jij inderdaad weinig interesse hebt laten tonen. Ik zou het nog een poging wagen denk ik, laten zien dat je hem echt leuk vindt. Maar dan wel op een subtiele manier.

Het komt op mij ook over alsof je hem niet leuk vindt (vanuit zijn punt dan). Ik zou gewoon nog een gokje wagen en zeggen dat je hem echt leuk vindt (als dat ook zo is natuurlijk. Hoop dat je hier iets mee kan! En als ie vaag reageert op jouw bericht dat je hem leuk vindt, lekker laten gaan!! Er zijn zat leuke jongens op de wereld :slightly_smiling_face::slightly_smiling_face:

Okee! Hij heeft in het begin (januari/februari) ook wel eens aangegeven dat ie onzeker was door iets wat ik deed en ik heb de laatste avond dat ik bij hem was ook niet echt de indruk gekregen dat ie me niet meer leuk vond, maar aan de andere kant heeft ie niet gezegd dat het door onzekerheid kwam… Ik twijfel wat ik moet zeggen, want het is nu vrij awkward. Moet ik zeggen: mag ik je wat vragen? Hoe heb jij die avond dat ik bij je was ervaren? Of: mag ik je wat vragen? Vond jij mij te afwachtend in die maanden dat we met elkaar spraken? Of iets anders?? Help, ik ben hier heel slecht in!

Ik zou gewoon meteen vragen eigenlijk…

Gewoon vragen? Ik weet niet wat ik als beste kan zeggen.