In de war..

Hoi meiden,

Ten eerste: Ik weet niet of er veel spelfouten in mijn tekst zitten, maar ik heb dyslexie dus alvast sorry daarvoor.

Ik zit met een aardig groot probleem…

Ik weet niet of jullie mij nog herkennen? ik had een topic gemaakt een half jaar geleden over wat ik moest doen omdat mijn ex-vriend mij heel erg stalkte en bedreigde. Ik werd benaderd voor de cosmo girl of ik mijn verhaal wilde delen en dat deed ik. Dit verhaal staat er op dit moment in. Dat doet er verder niet toe, maar de mensen die dit nog weten snappen het probleem wat ik nu op ga schrijven misschien wat beter.

Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen, ik probeer het simpel te houden.

Sinds anderhalve maand heb ik een nieuwe verkering. We hadden een keer afgesproken, het klikte meteen. Ik kende hem van een feest, daar had ik hem ontmoet. De tweede keer dat ik hem zag vroeg hij of ik zijn meisje wilde zijn en ik stemde daar mee in, ik was in een opwelling best wel veel kriebels gaan voelen voor deze jongen en we praatte erg veel met elkaar. Zo gingen we verder, terwijl ik nog vaak lastig werd gevallen door mijn ex die mij nog steeds rare dingen stuurde tot 3 weken geleden (terwijl hij 2 weken na onze relatie al een ander had, waar hij nu nog steeds mee is). Dit meisje weet niet dat hij mij deze rare dingen stuurde. Het was eigenlijk gewoon psychisch vreemdgaan. En als ik erop in was gegaan misschien ook nog fysiek. Dit laat ook meteen zien hoe mijn ex is.

Nu zijn we dus bijna twee maanden verder en deze nieuwe jongen doet werkelijk alles voor mij. Hij is echt de liefste jongen die ik ooit heb ontmoet en ook hij heeft het een en ander meegemaakt. Hij geeft me liefde, de seks is geweldig, het klikt met vrienden en mijn schoonfamilie is super!

Maar…

Ik voel me gewoon nog steeds zo verdrietig om mijn ex! terwijl het inmiddels al zo’n 8 maanden geleden is! De tijd lijkt ineens zo snel te gaan en maanden vliegen voorbij. Life goes on. Toch blijf ik elke dag aan hem denken, terwijl ik hem nu al een tijd niet meer spreek. Hij heeft mij zo’n verschrikkelijke pijn gedaan, zo belachelijk gemaakt tegenover iedereen en mij gewoon zo erg de grond in gestampt. Toch voel ik nog zoveel pijn en verdriet. Alles wat ik doe herinnerd me aan hem en ik kan geen romantische comedy kijken of ik lig al te snikken. En dan denk ik dus niet aan mijn huidige vriend.

Ik praat er wel met mijn nieuwe vriend over en hij toont erg veel begrip. Hij begrijpt me maar vind wel dat ik een keuze moet maken. Ik zie de pijn in zijn ogen als hij deze dingen zegt en ik heb hem ook al huilend mee moeten maken. Hij wil echt niet meer zonder mij. Volgens hem ben ik bang om mijn hart open te stellen omdat mij zoveel pijn is gedaan… Maar dat weet ik nog zo net niet. Ik ben pas 18, wil ik niet misschien gewoon liever vrij zijn?

Ik zit nu op de een of andere manier zo erg met mezelf in de war. Wil ik vrij zijn? Ben ik nog verliefd op mijn ex? Zal ik ooit nog zoveel liefde voor iemand anders voelen? Is het te snel gegaan? (achteraf gezien zowiezo, maar dat valt niet meer terug te draaien)

Kortom: Ik weet nu gewoon niet meer wat ik moet doen. Ik zit met het gevoel dat ik vrij wil zijn en geen verplichtingen aan niemand wil hebben, omdat ik dat al 2 jaar heb moeten doen en er geen waardering voor terug heb gekregen. Daarbij wil ik mijn vriend ook niet missen want hij is perfect en het klikt met alles. Maar ben ik wel echt verliefd?

Ik weet me geen raad meer. Hebben jullie misschien een eigen verhaal om te delen? I feel so lonely right now :frowning_face:

Liefs

Je mist hém niet maar je was zo gewend aan je oude ritme dat het gewoon een grote klap is als het uit gaat.

Geniet van je nieuwe vriend, het leven gaat door

Hmppfff moeilijk… kijk het anders nogeen tijdje aan?

Je mist hoe het was met je oude vriend en je hebt nog steeds last van het idee dat het uit is gegaan. Het feit dat je daar nu nog steeds mee in je hoofd zit zegt al best veel. Maar aan de andere kant wil je graag vrij zijn. En ook wil je je huidige vriend niet verliezen. Dat snap ik allemaal! Maar ik denk dat je aan 2 dingen iets kan doen; aan het vrij zijn en aan je huidige vriend. Je kán vrij zijn! Jij hebt de keuze. Daarnaast kun je je huidige vriend ook je beste vriend laten zijn in plaats van je vriend. Misschien is een beste vriend waarmee je ook alles kan delen op dit moment wel het beste! En aangezien jouw vriend veel begrip toont verwacht ik dat hij echt niet zomaar van je wegloopt. Misschien kun je het later nog eens met hem proberen als je jezelf weer wat meer op orde hebt! Succes ermee meid!

Ik herken mezelf wel in je verhaal…

Ik zal mijn verhaal, in het kort vertellen…
5maanden geleden maakte mijn ex het uit, ik zou die week de vakantie voor hem en mij boeken voor de zomervakantie. Ik was kapot, het enigste wat ik kon was huilen en overgeven… achteraf niet omdat hij de perfecte jongen is, maar omdat ik zoveel voor hem over had, zoveel van hem hield en ik mezelf totaal kwijt was…Ik heb 19maanden overmezelf heen laten lopen, de 20e maand was ik ALLES zat, zijn flirt gedrag, zijn vriendinnen die ik niet eens kende, hoe hij met me omging, zijn egoistische gedrag…echt ik was alles zat… Ik kon niet meer, ik kon hem niet nog meer kansen geven en ik kon niet langer door vechten…toch deed ik het… Ik durfde na 19maanden eindelijk mijn mond open te trekken…wat fout af liep, ik was een grote zeur in zijn ogen en hij maakte het uit. Ja ik was kapot, zeker als je ziet dat hij vrolijk verder gaat en al zowat een ander heeft…

Ik had(heb nogsteeds) een beste vriend…die toen 24/7 voor me klaar stond. Hij wilde eigenlijk wel wat met mij beginnen, maar het was net uit… ik date, ik zoende terwijl het 3weken uit was met me ex…ik wist totaal niet wat ik deed en alle gevoelens gingen alle kanten op door mijn lichaam…maar telkens als mn beste vriend dichterbij kwam, werd ik bang, wilde ik wegrennen…ik wilde geen relatie merkte ik aan mezelf. Mn beste vriend zei dat het er bij hoorde, dat het normaal was. Maar dat was het niet, dat hij me nou zo graag wilde, ik hem niet!
Ik heb toen afstand genomen. Ik voelde me toen alleen goed, en wist dat ik al die tijd al wel wist wat ik wilde, maar ik gek werd van zijn gedrang. Als ik een relatie met hem begon, was het gelijk forever, en nee dat kon ik niet…

Nu heeft hij een relatie, ( die beste vriend van mij ) en ik ben blij voor hem, en totaal niet jaloers. Dit voelt voor mij als een bevestiging dat het zo goed is geweest, en dat ik gewoon lekker rust nodig had.

Nu voel ik me weer goed, ik denk nog vaak aan me ex, maar missen? ik mis misschien een jongen om me heen waar ik even lekker mee kan praten…maar die heb ik nu ook. Ik date, ik ga uit, maak lol met vriendinnen en voel me goed.

ik sta ook open voor een relatie, als het echt goed klikt…

Geef het de tijd, doe leuke dingen met je nieuwe vriend. Hij klinkt er lief en begripvol. Praat erover, maar ook weer niet teveel…
Je ex is verleden tijd, probeer vooruit te kijken. Met je ex heb je geen toekomst, dat wordt alleen maar ellende. Probeer wat meer zelfrespect te hebben en te denken; ah fack hem ik ben beter af zonder hem!

ahh wat een lieve reacties, voel me al een stuk beter!

@ wannabelieve : zoals jij het beschrijft had ik het nog niet eens bekeken. Ik mis inderdaad hoe het was met mijn ex maar ik mis hem eigenlijk stiekem ook gewoon. Onlangs dat hij mij zo hard heeft gekwetst mis ik soms toch zijn persoonlijkheid en toch zijn lieve dingetjes. Het is gewoon een rare jongen… ik heb altijd al gedacht dat hij iets mankeerde. Hoe slecht en agressief hij ook kon zijn, zo lief was hij ook weer. het is gewoon zo raar! en inderdaad de gewenning van samen zijn was natuurlijk erg groot, maar is het niet raar dat na zo’n lange tijd ik nog steeds zo erg in de knoop zit daar over? Ik zit gewoon met zoveel vragen, maar ik weet ook dat het uiteindelijk wel weer wat rustiger zal worden in mijn hoofd en dan uiteindelijk zal het allemaal duidelijker worden… alleen hoop ik niet dat dat nog 8 maanden moet duren…

@ louise: Mijn ex was ook zo, altijd berichtjes sturen naar andere meisjes en die stuurde op zijn tijd ook weer dingen terug. ik heb zo veel rare dingen meegemaakt, het is gewoon onvoorstelbaar. Ook ik heb er uiteindelijk dus een punt achter gezet. Ik ben daar eigenlijk ook best wel trots op, maar het blijft gewoon zo pijnlijk dat je geweten je ertoe dwingt om er een punt achter te zetten. Ik was nog hardstikke verliefd, ik kon het mezelf alleen niet nog langer aandoen om dat liegen en bedriegen maar te pikken. Precies hetzelfde als bij jou dus. Uiteindelijk heb ik het dus toch gedaan en ja… daar ben ik trots op.

Ik moet wel eerlijk zeggen: Als ik hem nog steeds zie dan breekt mijn hart.
Gelukkig heb ik nu iemand anders waar ik op kan bouwen en die mij steunt in alles! zo bekijk ik het dan maar. :slightly_smiling_face:

Ik vind dit een heel vreemd verhaal.

Het is 8 maanden geleden uitgegaan met je ex. Na 2 weken had hij een nieuwe vriendin(dat moet jou ook veel zeer hebben gedaan)
Hij heeft jou tot 3 weken terug gestalkt en bedreigd.(waarom heeft ie dan een nieuwe vriendin?)
Nu heb jij 1,5 maand een nieuwe vriend. En dit is de liefste, leukste en geweldigste persoon die je ooit hebt ontmoet, maar toch denk jij eraan om weer een relatie te hebben me tje ex, die jou bedreigt heeft, je de grond in heeft gestampt, je pijn heeft gedaan, en zo ongeveer half vreemd is gegaan…!!! Like what!?

Ten eerste vind ik het niet kunnen dat je je vriend hiermee opzadeld dus ik zou zeggen, zet dat even op ijs. Neem een pauze of maak het uit met hem, hij verdiend het niet om zo aan het lijntje gehouden te worden.

Verder… zorg dat je over je ex heen komt. Zoiezo heeft ie een vriendin en niemand in jouw omgeving gaat het pikken al sjij terug gaat naar hem, tis niet voor niks uit!
Hij heeft je voor schut gezet, je pijn gedaan en vernederd.
Weg ermee dus…
Neem je tijd. Ga leuke dingen doen. Schrijf het van je af en zorg dat je hem niet meer ‘nodig’ hebt in je hoofd.

misschien zit je er meer mee dat hij je zoveel pijn heeft gedaan.
en als je aan die pijn denkt, denk je automatisch aan hem?
en omdat je zo’n lange relatie had is het logisch dat het langer duurt voordat je er overheen bent.
je bent natuurlijk gewend aan je oude vriend en hoe het met hem was, je mist nu misschien sommige dingen die je met hem deed en niet met je nieuwe vriend.
maar je nieuwe vriend heeft vast ook veel dingen die bij je ex miste!
denk daar eens aan, misschien dat dat helpt.

Hoi,

Ik vind je beredenering een beetje vreemd. Er staat nergens dat ik bij mijn ex terug ga, want dat ga ik nooit van mijn leven doen! Het gaat er alleen om dat ik hem maar niet uit mijn hoofd krijg en ik er nog steeds na zoveel tijd verdriet van heb.

Daarbij is mijn huidige vriend er juist erg blij mee dat ik dit met hem deel, dat betekend namelijk dat ik hem vertrouw. Zo waren zijn woorden. Hij vind het goed van me dat ik erover wil praten en we willen samen een oplossing hiervoor zoeken. Hij respecteerd mijn gevoelens en is er voor mij. In een relatie moet je ook over verdriet kunnen praten, niet? Daarbij hou ik hem juist niet aan het lijntje. want als ik dat zou doen en ik zou beslissen er toch mee te stoppen vroeg of laat, en ik maak het plotseling uit, dán heb ik hem aan het lijntje gehouden vind ik. Erover praten maakt ons juist sterker en hij vind het fijn dus dat is alleen maar goed.

Mijn ex had inderdaad na 2 weken een nieuwe, maar stalkte mij inderdaad nog. Zo vreemd vind ik het eigenlijk niet. Ik denk dat die dat meisje ‘‘nam’’ om zo snel mogelijk over mij heen te komen? achja, het zal wel goed zitten want ze hebben nog steeds met elkaar. Dat meisje weet trouwens niet dat hij al die dingen naar mij heeft gesstuurd en mij nog regelmatig belde etc. (die ik trouwens niet opnam hoor) En ik wilde er verder ook geen probleem van maken want dat maakt de situatie alleen nog maar erger vind ik, en het zal toch niet veel helpen want als ze echt verliefd op hem is zal ze hem toch wel vergeven. (zoals ik die twee jaar heb gedaan…) Ze zal er vanzelf wel achter komen toch :slightly_smiling_face:

x

ik zal eerlijk zeggen; als ik mijn ex zou zien, ik zou ook breken…en het liefst in zijn armen zeggen en keihard huilen. Vraag me niet waarom. Niet dat ik het zou doen…ik zou proberen geen aandacht aan hem te geven en gewoon even ‘‘hoi’’'te zeggen…maar ik kan gewoon niet boos op hem zijn…ik heb echt een zwak voor hem, helaas…
Ik hoef alleen niet bang te zijn dat ik hem snel tegen komen :slightly_smiling_face:

Ik zou echt gaan genieten met je nieuwe vriend, hem niet met dit allemaal opzadelen en hem aan het lijnte houden.
Wees even streng voor jezelf en ga verder! Je mag echt trotst zijn dat je er een punt achter hebt gezet…doe dit voor jezelf nu nog een keer! Zet achter heel je ex een punt, hij is het niet waard…je moet niet je geluk laten afnemen, omdat hij nog door je hoofd rondspookt

Ik weet het, je hebt helemaal gelijk. Toch is het makkelijker gezegt dan gedaan. Zoals ik al zei… de tijd zal het leren. Ik zal ook nooit aan mijn ex laten merken dat ik er nog zo mee zit, dat gun ik hem niet! bedankt voor de reacties het is fijn om deze dingen te delen,

liefs

Ik weet dat het veel makkelijker gezegd is dan gedaan, want ik vecht er soms ook nog mee met die gedachte…
Ik hoop nogsteeds op een dag dat hij iets tegen me zegt, dat hij ineens voor me deur staat en telkens als ik een auto voorbij zie rijden denk ik; misschien zit hij daar wel in.
Maar probeer boven die gevoelens te staan…
En ja tijd heeft het zeker nodig…