In de war door heftige ruzie

Hallo

Ik zit erg in de knoop met mezelf. Ik weet niet hoe ik me moet voelen na alles wat is gebeurt. Ik heb
een confession ingestuurd. Maar ik weet niet hoe ik verder moet.
Dit was mijn confession
Ik had vandaag hevige ruzie met mijn ouders. Op een gegeven was ik het zo zat dat ze me negeerden, dat ik huilend voor ze zat en zei dat ik zelfmoord ging plegen. Ze deden alsof het ze niet boeide, ik snapte er niks van en huilen en gillend en schreeuwend rende ik naar de keuken en pakte een mes. In de badkamer heb ik me zitten snijden. Ik huilde nog steeds en mn ouders zochten me niet eens. Ik besloot naar beneden te gaan en schreeuwde en hulde. Mijn vader pakte me vast en probeerde me te kalmeren maar ik was echt gek. Toen ze mijn bloedende polsen zagen beseften ze dat ik serieus was. Ze probeerden me te kalmeren en te troosten maar ik huilde en schreeuwde door. Waarom geven ze me geen aandacht? Waarom pas toen ze mn bloedende armen zagen. Ik heb nu veel spijt van wast ik een paar uur eerder heb gedaan. Mn ouders zeiden dat ze niet beseften hoe ik me voelde en dat zij zich ook niet altijd goed voelen. Ik heb nu heel veel sneeën in mn arm, mijn moeder zegt dat het littekens worden. Ze zei ook dat ze veel van me houd. Ik heb mezelf nooit eerder gesneden maar ik werd even gek. Ik schaam me nu ook. Ben ik gek, gestoord, psycho? Ik voel me verward en heb nu koppijnvan het huilen en schreeuwen. Houden mijn ouders wel van me? Of geven ze aandacht omdat ik me heb gesneden? Heb ik hulp nodig? Ik zit nu met mn ouders een film te kijken omdat het nieuwjaar is. Ik hoop zo erg dat 2014 een beter jaar

Dit is gister gebeurt en mijn ouders gedragen zich normaal. We hebben samen een film gekeken en ze hebben mijn armen verzorgt. We hebben ook een lange tijd samen gehuild. Maar wat nu? Hoe. Oet ik me voelen? Of gedragen? Ik voel me leeg.
Ik heb uitgevogeld hoe je een topic moest maken. Ik volg het forum en girlscene al een jaar maar heb nooit een account aangemaakt. Dus hopelijk doe ik het goed.

Wat moet ik nu doen? :frowning_face:
Bespes

Wow wat een situatie…

Ik denk dat je je vooral moet afvragen wat JIJ WILT wat er gebeurd… Je ouders hebben een fout gemaakt door niet door te hebben hoe jij je voelde maar ze hebben ook hun excuses gemaakt en je verzorgd. Wat wil je nu dat er gebeurd? Laat je het hier bij zitten of heb je nog steeds geen fijn gevoel erbij?

Het kan heel goed zijn dat jou ouders ook totaal niet weten wat ze moeten doen en nu na deze uitbarsting zijn ze misschien ook bang om iets te doen. Zet voor jezelf op een rijtje wat je wilt dat gebeurd en probeer dit op een rustige, overtuigende manier aan je ouders over te brengen.

Jij moet zeker hulp zoeken. En je ouders ook. Tof begin van 2014.

hoe oud ben je?

Ahh meisje toch… Ik had je verhaal al gelezen in girlscene anonymous en ik schrok er best wel van. Je ouders geven om je, en ook al lijkt het soms even van niet, ze houden echt van je. Praat met ze en zoek hulp samen met je ouders. Dan kunnen jullie er samen uitkomen. Probeer alles op een rijtje te zetten en te verwerken, want het is wel een heftige gebeurtenis.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt, ik ben niet zo goed in advies geven maar ik wil je heel veel sterkte wensen hiermee. :sob::muscle:

Ik vind je reactie ook wel heel erg ver gaan eigenlijk.
Ik denk dat je daar wel hulp voor moet zoeken. Om beter om te leren gaan met je emoties.

Misschien wat rust om je heen?
Even goed nadenken bij jezelf wat JIJ nou echt wilt. Of ga met je ouders aan tafel zitten een even goed praten over wat er gisteravond is gebeurd en hoe jij je voelt. Jullie komen er samen dan wel uit.
Heel veel sterkte!

Mwah er zijn genoeg pubers die dit doen om hun zin te krijgen. Ik zeg niet dat dit bij topicstartser het geval is, maar er zijn echt veel pubers die zich dus zo gedragen.

puberteit… Maar je zei al je ouders huilden mee, ik geloof echt wel dat ze van je houden.
Misschien waren ze moe uitgeput. Ik zou wel hulp zoeken.

Ik weet niet de reden waarom jij je zo naar voelt, waarom je zo’n ruzie maakte en waarom je je daarna ging snijden, maar het feit dát je dat ging doen lijkt me voldoende om professionele hulp te zoeken voor jou en je ouders bij maatschappelijk werk, jeugdzorg, kindertelefoon of school.

soms zijn de ouders zelf ook heel erg machteloos, zo heb ik zelf ook een keer geschreeuwt dat ik het allemaal niet meer zag zitten en toen zei mn vader ook van ja daar staan de messen.
ik denk dat jouw ouders ook machteloos waren, en bang waren dat ze verkeerd zouden reageren totdat ze zagen dat je jezelf had gesneden ofzo. niet dat ik het normaal vind dat ze het negeren hoor, en jullie hebben echt wel hulp nodig, want stel je voor dat het nog een keer gebeurt, dan gaat het misschien een stapje verder en dan heb je nog groter probleem. alsjeblieft praat er met je ouders over en zoek hulp…